Peter Frampton - Wind of Change (1972)

Lage score voor het debuut van deze man.

Als jonge kerel begonnen bij the Herd (tienerband) en dan naar Humble Pie (countryfolkblueshardrock).
Frampton was minder een hardrocker dan de rest en hield meer van poprock-liedjes en ballads. Dus dan maar solo.

Fijne FM-plaat met alleen maar lekkere songs. De cover van the Stones is geslaagd en de rest is zelf gepend.

Goede stem en een lekker gitaargeluid.

Ik ga vanaf vandaag eens stap voor stap, de discografie van Peter langs. Hij wordt op Musicmeter niet gewaardeerd, en ik snap dat niet. Dus eerst maar weer eens dit debuut opzetten...

Wat deze plaat brengt, is een hoop akoestische gitaar en zoete softrock liedjes. Echter als Peter Frampton zijn Les Paul pakt, en bijvoorbeeld op Jumpin' Jack Flash en Plain Shame van leer trekt, dan hoor je een leadgitarist van zeer hoog niveau.

Wat ook niet onvermeld mag blijven is de range van zijn stem. Op de rustige liedjes heeft hij echt een vriendelijke en romantische stem, terwijl hij op de rockers echt lekker rauw kan zingen.
Bijvoorbeeld Hard en Oh, For Another Day zullen liedjes zijn die niet iedereen zal aanspreken, door het hoge knuffelrock gehalte. Maar ik vind ze gewoon erg goed uitgevoerd en raken me in de ziel.

Echt een knaller van een debuut, met veel gastbijdragen van ondermeer Ringo Starr en Mick Jones...

De Stones cover is goed gebracht en pas weer goed naar Oh for another day geluisterd, blijft een mooi gevoelig nummer. Frampton wordt inderdaad als gitarist weleens onderschat, live kan hij behoorlijk rocken en dan samen met het toetsenspel, ideaal.

Wat een gruwelijk lage waardering voor Framptons beste plaat! Wind of Change heeft alles wat muziek mooi en spannend maakt. Maar ja, de mensen kennen alleen die ene grote hit. Laat ik dan maar wat aan die lage score doen...

Frampton krijgt op deze site behoorlijk wat klappen. Waarom, snap ik nog steeds niet.
Maar ik ben blij te zien, dat er nog iemand Frampton erg kan waarderen.

Het is onbegrijpelijk, Ozric Spacefolk! Frampton is nog steeds een geweldige performer en een buitengewoon aimabele kerel. Heb ik aan den lijve ondervonden tijdens zijn shows in de Boerderij en de HMH in 2011. Ik zal de komende dagen nog even wat andere platen raten...

Ik volgde Frampton destijds vanaf zijn vertrek bij Humble Pie. Hoezeer ik Steve Marriott ook bewonder, The Pie is die klap nooit te boven gekomen ........

Psoonlijk vind in Frampton's Camel beter , maaruh .......... Wind Of Change ligt voor mij prima in het verlengde van de Earth And Water Song van het "Beardsley"-album en draai ik nog regelmatig, op vinyl dus .......

Zou dat niet komen omdat de beste man studio gewoon erg lauw klinkt? Frampton live en Frampton studio is wat mij betreft een wereld van verschil.

Dan houd ik waarschijnlijk van dat lauwe. Want ik kan er niets negatiefs in vinden.

Ik vind Wind of Change allerminst lauw klinken. En Framptons meest recente album, Thank You Mr Churchill heeft ook veel pit. Maar ik ben wel met Iggy eens dat hij live het best uit de verf komt. Maar ja, dat kunnen we van heel veel artiesten zeggen!

Dat laatste vind ik reuze meevallen. Ik ben namenlijk niet zo'n grote fan van live platen.

Ik doelde meer op live-optredens...

Lang gedacht dat Peter Frampton een popfoto tieneridool was zonder veel inhoud. Volkomen ten onrechte heb ik (pas veel) later ontdekt. Zeer goede gitarist met een fijne stem. Heeft een aantal sterke platen gemaakt, onder andere deze ‘Winds Of Change’. Mooie gevoelige nummers, afgewisseld met stevige rock. En altijd dat ragfijne gitaarspel. Heb begrepen dat Peter Frampton ziek is en bezig aan een afscheidstournee. Hopelijk doet hij ook Nederland nog aan, ik zal er bij zijn. En anders heb ik gelukkig zijn platen.

Daar ben je vast de enige niet in. Ik heb de mazzel gehad dat ik de Pie in Paradiso zag optreden in '69 en wist meteen beter ......

Je kan maar beter niet knap zijn in de rockmuziek.
Een band als Heart had daar ook last van. En intussen is het gewoon heerlijke rockmuziek.

Ik heb echt een zwak voor meneer Frampton, en de talkbox is best een leuk ding, maar die gebruikte hij hier nog niet.

Wind of Change heeft een beetje een meer folky inslag dan latere platen.