Frampton's Camel - Frampton's Camel (1973)

Spuuglelijke hoes.
Wat jammer is, want deze zou ook wel in de collectie van elke serieuze rockliefhebber een plekje verdienen.

Lines on My Face en de liveknaller Feel Like We Do zijn hier de beste tracks.

Heerlijk rockalbum van ex-The Herd Peter Frampton.
Hij heeft hier niet meer dat Smurfenstemmetje als in die band.
In de groep Humble Pie was Frampton al goed bezig, maar het was toch Steve Marriott's bandje.
Ik heb dit album eind jaren 70 als heruitgave gekocht. Dezelfde hoes, maar dan met een foto van Frampton op de voorzijde. Ik denk dat de platenmaatschappij bang was dat de consument zou denken dat het een album van de symfonische rockgroep Camel was.
Peter Frampton stond toen volop in de belangstelling vanwege het dubbel-album Frampton comes alive, een van de beste live-albums allertijden en de film en soundtrack van Sgt. Pepper (met o.a. Bee Gees).
Feel like we do vind ik hier het beste nummer. Ook is hier een cover van Stevie Wonder aanwezig. 'I believe ...' is ook door die andere krullebol Art Garfunkel gecoverd. Peter Frampton heeft nu geen krullen meer, Garfunkel een beetje, maar Tony Eyk nog heel veel.
Lines on my face klinkt ook als een hit.
Op de Nederlandse radio hoor je helaas alleen maar Show me the way en Baby I love your way. Af en toe ook The Herd-klassieker From the underworld.

Belachelijke hoes, geweldige plaat ! Zonder twijfel mijn Frampton fave. Opgenomen met z'n live band kan je horen dat de heren er al heel wat optredens op hebben zitten met deze songs, want het klinkt allemaal veel doortimmerder dan zijn andere vroege studio albums.

Enige mindere nummer is de Stones pastiche White Sugar, wat een wel een heel erg doorzichtige poging was om op de slipstream van Brown Sugar mee te liften ....... I Believe is een werkelijk meesterlijke cover en de rest van zijn eigen composities hebben een constant hoog nivo. Jammer dat hij deze band niet bijelkaar kon houden en dat er geen live album in deze bezetting opgenomen werd. De bootlegs uit deze periode spreken mij echt stukken meer aan dan publiekslieveling Comes Alive .......

Het album begint uitstekend met het geweldige 'I Got My Eyes On You', maar dan vervalt Frampton toch vooral in de nogal toegankelijke poppy nummers met op zich weinig spanning (hoewel zeer degelijk gemaakt). Vanaf 'White Sugar' en 'Don't Fade Away' bespeur ik nog een kleine stijging in kwaliteit. 'Do You Feel Like We Do' is natuurlijk ook een geweldig nummer, al kan het niet op tegen de live versie.

Ik hoor 'm toch het liefst als hij goed tekeer gaat op zijn gitaar, maar daar denkt de man zelf anders over denk ik (waarom anders vertrekken bij Humble Pie?).

Neemt niet weg dat het verder een prima plaat is.

Prima opvolger van het debuut.

Iets steviger; meer electrische gitaar. Lines on My Face is echt een ontzettend mooi gecomponeerde en uitgevoerde ballad met schitterend leadgitaarspel van Peter op zijn Les Paul.

White Sugar lijkt wel een rip-off van Brown Sugar van The Stones.

Do You Feel Like We Do wordt uiteindelijk een livefavoriet, welke kan uitlopen tot een kwartier. Hier in een versie van toch meer dan 6,5 minuut. Lekker gitaarspel, wederom.

Deze plaat is net even wat bijzonderder dan het debuut, omdat Peter hier echt een band om zich heen heeft verzameld (Frampton's Camel), wat de coherentie van de plaat ten goede komt.

Lines on my face

Heel lang geleden dat ik deze nog eens gedraaid heb. Tot vandaag dan.
Ook ik heb deze met een foto van Frampton op de hoes. Waarschijnlijk ergens in 1977 gekocht.
Karakteristieke gitaarsound blijft die man toch hebben.
Het valt me op dat ik Lines On My Face en Which Way The Wind Blows nu beter vind dan vroeger en White Sugar wat minder (ook al blijft ie goed).
Do You Feel Like We Do staat ook buiten kijf.
Just The Time Of Year en All Night Long blijven wat mij betreft nog steeds de minste nummers.
De Stevie Wonder-cover I Believe met gemak het beste nummer.
Leuk weer eens gehoord te hebben, al is de produktie naar huidige maatstaven toch wat dunnetjes.
Vanaf de jaren 80 lijkt het met de stemmen en berichten wel grotendeels over voor Frampton hier. Eens kijken of ik daar binnenkort nog wat aan kan doen.
Op vinyl dus.

Deze hoes schrikt mensen af. Zelfs mij, ik vergeet altijd hoe sterk deze plaat is.

Die stem van Frampton raakt mij ook echt.
Eigenlijk vind ik alleen All Night Long maar niets, maar daar staat wel bijvoorbeeld Lines On My Face tegenover. Die gitaarsolo in dat nummer is echt van wereldklasse!

Nu ook deze op lp erbij. Gewoon ouderwets tweedehands. Klinkt helemaal prima. Met een poster van Peter erbij.

Deze plaat is de enige van de band die Camel heette, maar dat verwart iedereen en alle platen hierna komen gewoon weer uit als soloplaat. Ik vind wel echt de hoes erg lelijk.

Frampton's Camel was de naam waaronder hij met z'n post-Pie band tourde. De platenmij had hem als solo artiest gecontracteerd dus wou alleen zijn naam op de platen gebruiken. Hetzelfde zou zich later herhalen met A&M en Joe Jackson die pas op z'n derde LP voor elkaar kreeg om "Band" achter zijn naam te krijgen zoals hij het al vanaf het begin gewild had.

Dus op de posters stond al die al Frampton's Camel?

Ik vind het geen lekker bekkende bandnaam. Stel je voor dat hij zijn band gewoon Camel had genoemd, dan had andere Camel geen Camel geheten.

Er zijn ook platen waar Peter zichzelf gewoon Frampton noemt en sinds kort ook de Peter Frampton Band, wat volgens mij de beste keuze is.

Yup ! En ik ben het helemaal met je eens. De "andere" Camel hadden ze, als je van hun hoesontwerpen uitgaat, ook beter Dromedary kunnen noemen

Ik doe gelijk een halve punt erbij, want wat klinkt het toch mooi. En dan vooral Lines on My Face. Prachtig!