Armored Saint - Win Hands Down (2015)

Voor mij het metal-album van het jaar tot nu toe.
Erg sterke songs, en geweldig gezongen door dhr. Bush.
Ik heb ze live mogen aanschouwen op Alcatraz Festival hier in België, was een goed optreden waar John Bush live ook zeker zijn mannetje stond.

Hier ben ik het helemaal mee eens. Veel bands herhalen zichzelf, wat prima is, maar dan moet het wel goed zijn. Nou, dat is deze plaat! Tikkie belegen, dat wel, kleeft ook een beetje aan het metal genre (bewijs van het tegendeel welkom ), maar die gitaarsolo's zijn zo lekker en John Bush heeft natuurlijk en goeie rockstem.

De videclip voor An Exercise in Debauchery is op youtube terug te vinden: Armored Saint "An Exercise in Debauchery" (OFFICIAL VIDEO) - YouTube

Met zoveel enthousiasme een plaat uitbrengen dat kan wedijveren met Delirious Nomad en Symbol of Salvaton is een uitstekende prestatie. De productie is top, de songs knallen uit de boxen, en John Bush lijkt alle jonge honden die zich willen bewijzen binnen het genre een tip mee te willen geven; weet waar je de mosterd vandaan kan halen. Waar veel bands uit de tachtiger en negentiger jaren vaak niet meer het heilige vuur naar boven kunnen halen geldt dat wel voor Armored Saint. Vernieuwend; nee, de schare aan fans uitbreiden, het is ze gegund maar het zal wel niet, Win Hands Down is in mijn ogen wel een van de beste albums van 2015. Nu de jaarlijstjes weer in zicht komen...

De band brengt niet vaak een album uit, maar als ze het doen, dan is het een klapper. En zo ook deze weer. Haast verplichte kost.

Metal plaat zo als ze nog maar weinig gemaakt worden de laatste jaren. De plaat begint sterk met 'win hands down'. Goed rifwerk en de nodige solo's. Voor mij blijft 'muscle memory' de knaller van de plaat. Wat een heerlijk knallend refrein. Moet trouwens zeggen dat John Bush beter bij stem lijkt dan ooit.

Inderdaad, dat is een geweldige song. Zoals de plaat over de hele linie een uitstekende indruk maakt en dan te bedenken dat Bush ooit nog gevraagd is door de heren van Metallica om de zang van Hetfield over te nemen...

Wat een verrassing en wat een fantastische productie.

Inderdaad. Muscle Memory is het beste nummer!

En de laatste alweer, en gezien de snelheid waarmee de heren hun platen uitbrengen zal een update van deze marathon nog niet snel hoeven plaats te vinden.
Over Win Hands Down hoef ik geen lang epistel te schrijven, het is een uitstekend plaatje waar de nummers werkelijk je huiskamer in knallen, mijn god wat heeft deze schijf een knallende productie mee gekregen.
Op de stem van Bush zit totaal geen sleet, de beste man blaast je nog steeds omver in goed verzorgde metal nummers. Win Hands Down is wellicht de meest heavy schijf van de mannen, over het geheel is goed nagedacht, altijd al een van de sterke punten geweest van de band. Muscle Memory vormt de beste song, een brok energie komt tot u, maar alle andere tracks doen het testosteron gehalte ook toenemen.
Kortom, een uitstekend album waarmee de heren bewijzen dat het metal genre nog steeds vaandeldragers heeft die het genre een grote dienst bewijzen.

Eindstand:

1. Raising Fear
2. Symbol of Salvation
3. Win Hands Down
4. Delirious Nomad
5. March of the Saint
6. La Raza
7. Revelation

Dat zal wellicht meevallen. Begin dit jaar heeft de band de opnamen van de opvolger van dit album afgerond. Was gepland voor eind dit jaar, maar ja.... dat was voor je weet wel....

De band geeft vandaag op FB aan dat het nieuwe album in oktober uitkomt.

Heb de opener en de aangerade 'Muscle Memory' gecheckt, maar dit laat ik aan me voorbij gaan. Het is (natuurlijk) niet slecht (gespeeld), maar het klinkt mij te inwisselbaar. Voor mij telt eigenlijk maar 1 plaat van A.S., en dat is 'Delirious Nomad'. De debuut-EP en -langspeler wil ik ook nog weer es checken. Net heb ik nog even 'Raising Fear' gecheckt, en die klinkt wel zo goed dat ik die helemaal ga luisteren later. Die live-EP heb ik vroeger nog grijs gedraaid. Ga ik ook nog (weder)checken.

Geen cijfer hier, uiteraard.

Symbol of Salvation! Voor mij is dat hun beste plaat, met krakers over de hele lijn. Delirious Nomad is ook een best fijne plaat, maar is bij mij nooit zo hard binnengekomen, ondanks alle lovende woorden die ik erover lees.

Ik ben verder trouwens een heel andere mening toegedaan over dit album. Dit is het soort metal dat ik graag hoor, vol scheurende riffs en solo's, spannende wendingen, en die karakteristieke rauwe strot van John Bush. Het titelnummer, An Exercise in Debauchery, Muscle Memory en With a Full Head of Steam knallen heerlijk door de speakers. De rest moet nog even goed landen, maar 4 sterren geef ik met plezier.

Prima album. En hun laatste, Punching the Sky, is nog wat beter.

'S.o.S.' moet ik misschien nog es proberen (heb ik vast al eens gedaan). Dat ik deze checkte, is ook alweer dik 2 jaar geleden... dus wie weet. Maar 'D.N.' zal voor mij een onbetwiste topper blijven.