Lau - The Bell That Never Rang (2015)

Na het schitterende Race the Loser uit 2012 werd er al lange tijd reikhalzend door mij uitgekeken naar opvolger The Bell That Never Rang. Lau is een Brits folktrio, wat zeer avontuurlijke en vernieuwende folk maakt. Altijd op zoek naar nieuwe wegen.

De heren waren al direct succesvol bij hun debuutalbum, wat onder andere vier prijzen won bij de BBC Radio 2 Folk Awards. Sindsdien volgde twee nog succesvollere studioalbums en een live-album. Ook waren ze solo actief. Zo verraste bijvoorbeeld Martin Green vorig jaar met het intrigerende Crows’ Bones.

Hieraan werkte onder andere Inge Thomson mee. Over haar mooie, nieuwe album schreef Hans Jansen onlangs een recensie Folk Lantern: Inge Thomson, Da Fishing Hands - folklantern.blogspot.nl.

Opgenomen werd er opnieuw in hun favoriete Castle Studio, gelegen nabij Edinburgh. Verrassend was de keuze voor Joan Wasser, beter bekend als Joan As Police Woman, als producer. Na een muzikale trip aan New York, wat veel indruk maakte, besloten ze de uit New York afkomstige Joan te vragen.

De manier van werken voor het album was zoals gebruikelijk, al improviserend komen de stukken tot stand. Ook maken ze hier weer gebruik van akoestische instrumenten en daarnaast van elektronica. Hun muziek kenmerkt zich vooral door de gebruikte ritmiek. Daarnaast beschikken ze in Kris Drever over een zanger, met een karakteristieke, prettige en warme stem. Hun sound is daardoor volstrekt uniek.

Bij de eerste beluistering spraken de openers First Homecoming en The Death of the Dining Car me direct aan. De overige stukken hadden wat meer tijd nodig om te kunnen bekoren. Daaronder het epische, 17 minuten durende titelnummer, wat speciaal geschreven werd voor de Commonwealth Games van Glasgow.

Het befaamde Londense strijkerskwartet The Elysian Quartet leverde een belangrijke muzikale bijdrage aan het nummer. Eind januari overleed Vincent Sipprell van dit kwartet en werd The Bell That Never Rang aan hem opgedragen. Het trio is weer een stuk verder gegroeid in hun ontwikkeling en levert hun beste album tot nu toe af.

Lau maakt geen gemakkelijke, maar wel de meest intelligente en intrigerende folkmuziek die ik ken.


Binnenkort te zien in:
7/5 UTRECHT: Rasa
10/5 ROTTERDAM: LantarenVenster
12/5 GRONINGEN: De Oosterpoort

Britse folk associeerde ik niet speciaal met avontuur, totdat ik een paar jaar geleden (dankzij Lura) kennismaakte met Lau. Ook dit nieuwe album klinkt gelijk razend interessant. Neem alleen al het emotionele titelnummer, met die lange modern-klassieke aanloop . Waar ik bij Lau sowieso van geniet is de gloedvolle klank, de manier waarop zang, strijkers en andere instrumenten met elkaar mengen.

Misschien ook interessant voor jou, Svendra, Haiku Salut. 31 juli verschijnt Etch and etch deep. Het is een instrumentale combinatie van elektronica en folk. Het zijn drie dames die een groot arsenaal instrumenten bespelen: onder andere accordeon, glockenspiel, piano, klassiek gitaar, ukulele, trompet en drums. Op de plaat wisselen ze instrumenten ook regelmatig onderling. Het vorige album werd in Engeland zeer lovend ontvangen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lau - The Bell That Never Rang - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Een van de meest bijzondere jaarlijstjes die ik de afgelopen maand tegen kwam was het jaarlijstje met de beste platen uit Schotland.

Uit dit lijstje van The Herald Scotland had ik de platen van Belle And Sebastian, Linden, Django Django, The Waterboys, C Duncan en Rachel Sermanni, maar de rest van de lijst zat vol mysterie.

Neem nu de nummer 1 uit de lijst: The Bell That Never Rang van Lau.

Lau maakt muziek die het label ‘experimentele folk’ opgeplakt heeft gekregen. Dat experimentele hoor je terug in de bijzondere instrumentatie. Lau maakt gebruik van de akoestische instrumenten die je verwacht in Britse folkmuziek, maar kiest hiernaast meer dan eens voor complexe, vaak repeterende akkoorden, uithalen van elektrische gitaren, inventief gebruik van elektronica en prachtig atmosferisch of juist stuwend vioolwerk.

De muziek op The Bell That Never Rang fascineert hierdoor meedogenloos, maar is ook mooi en trefzeker. Het is prachtig hoe Lau de spanning in haar muziek opbouwt en hoe het kan schakelen tussen muziek die zich als een warme deken om je heen slaat en muziek die je continu vastgrijpt en op het verkeerde been zet.

De songs van Lau zijn buiten de complexe instrumentatie niet eens zo heel experimenteel. De plaat opent met een mooie en intieme folksong en laat vervolgens een track horen die, mede door de mooie zang, met een beetje fantasie van The Beatles had kunnen zijn. Het toegankelijkere geluid van Lau is naar verluid het resultaat van de samenwerking met Joan Wasser (beter bekend als Joan As Police Woman), die de plaat produceerde.

The Bell That Never Rang bevat zes tracks, waarvan er vijf redelijk toegankelijk zijn. Dat Lau het stempel ‘experimentele folk’ niet voor niets opgedrukt heeft gekregen hoor je in de maar liefst 17 minuten durende titeltrack, waarin Lau aangevuld met een strijkerskwartet een prachtige soundtrack neerzet voor een film die je zelf mag bedenken.

Het is een wonderschone aanvulling op de toegankelijkere tracks op de plaat, die allemaal laten horen dat traditionele Britse folkmuziek en avontuur wel degelijk samen kunnen gaan. Hele bijzondere plaat. Erwin Zijleman

In het overzicht van 2014 van The Herald Scotland staat mijn favoriete album van vorig jaar uit Schotland niet vermeld, een absolute aanrader! Alex Hodgson - The Brig Tae Nae Where (2014)

Ga ik checken. Ik heb ook nog twee interessante vrouwelijke muzikanten gevonden