Bill Abel - One Man Band (2008)

Bill Abel is geboren en getogen in Belzoni Mississippi en dus een kind van de Delta Blues. Hij heeft een hele geschiedenis achter de rug als gastmuzikant bij onder meer T-Model Ford en ook Paul Wine Jones die Abel leerde kennen toen Jones als lasser in Belzoni was neergestreken.

Abel is een van die artiesten die zichzelf heeft aangeleerd om te zingen, gitaar te spelen en te drummen tegelijk. Dit album heet dan ook niet voor niks One Man Band. Het tempo dat de man het hele album door weet vast te houden moet live toch meer op een veldslag lijken dan op lekker muziek maken. En dan ook nog in het doorgaans warme Mississippi, wat zal hij een zweetdruppels achterlaten elke keer. Een citaat dat ik lees over zijn optredens: "If you saw Abel you saw something real". Daar is vast niks te veel mee gezegd. Het is vrijwel het hele album door hetzelfde beukende bijna hypnotiserende (up)tempo dat we ook wel van Junior Kimbrough kennen. De stijl van Kimbrough is wel een stuk dreigender, maar dat kan te maken hebben met het ontbreken van de bas. Daar komt Abel handen en voeten te kort voor. De stem van Abel leent zich bij uitstek voor het soort muziek dat hij speelt. Rauw en uitgelaten. Zijn heerlijke net zo rauwe gitaarspel is ook al een lust voor het oor. Ik kan me voorstellen dat mensen dit een heel album wat eentonig vinden, eigenlijk is dat ook gewoon zo. Maar net als bij Kimbrough kan ik zulk soort muziek de hele dag wel horen. Het is een soort van house party, maar dan in de Delta Blues stijl. Burden Down en John Henry zijn mijn favorieten, maar eigenlijk is het hele album een grote favoriet.