The Great Dictators - Killers (2015)

Bij toeval ontdekte ik het clipje behorende bij Strange Ways. Leuk nummertje, meer niet. De clip ging in eerste instantie wat aan me voorbij. En toen ik echt eens goed ging kijken zag ik dat Putin voor gek werd gezet. Wacht, even opnieuw.... en nu ook luisterend naar de tekst. Het werd me gelijk duidelijk: dit was opkomen voor de LGBT gemeenschap. Een hart onder riem steken, dat is wat de Deense heren hier doen.

Heren die zelf niet tot de doelgroep behoren volgens mij (de gitarist is niet lang geleden nog getrouwd met een dame).
Stoere mannen met het hart op de juiste plaats dus!

En dan is mijn interesse toch wel gewekt, te beginnen met het debuut. Een fijn debuut waar The National gerust genoemd mag worden als vergelijkingsmateriaal.
Interessant wordt het dan om te luisteren of we dat bij hun tweede, Killers genaamd, weer terug horen.

Ja, de stem heeft een zelfde timbre maar op Killers beginnen ze toch meer een eigen sound te ontwikkelen. Wat luchtiger zoals op de single Strange Ways maar ook met wat aangename toevoegingen zoals de trompet op We Don't Have Sound of In the Name of the Father bijvoorbeeld of piano hier en daar. Die trompet fladdert sowieso wel vaker voorbij. Nummers die me aan Get Well Soon doen denken.

Grappig zijn de kleine Faith No More-achtige uitspattingen in Holy Creatures, Vote for Me en Baby Skull Ring als in een oerschreeuw. Stelt niet veel voor als je het naast Faith No More legt, maar het doet me er toch even aan denken.

Killers is toch wel een stap vooruit, ook al vond ik het debuut al best sterk. Een album dat misschien wel eens verder kan gaan uitgroeien als het wat beter in mijn muzikale aderen is gaan nestelen.
Killers is gewoon een zeer fijn plaatje en dit bandje heeft ineens mijn volle aandacht.

Heerlijk!

Voer voor liefhebbers van The National, The Slow Show, Get Well Soon e.d.

Hier te beluisteren: Killers by The Great Dictators - Listen to music - soundcloud.com

Als het album wat meer tegen The Slow Show had aangehangen, en wat minder tegen The National dan had de score hoger uit kunnen vallen. Ik hou ze in de gaten.

Een album dat ik maar blijf draaien. Grote wens is dan ook om ze eens live mee te gaan maken in Nederland. Die wens heb ik in een andere review dan ook maar eens uitgesproken

The Great Dictators - Killers - liveliketom.com

Get Well Soon en Slow Show erbij halen, ja, dan heb je mijn aandacht.

Eventjes 'gespotified'. Ik had het eerlijk gezegd wat excentrieker en donkerder verwacht. Slecht is het zeker niet, interessant is het zeker! Mooie liedjes met net genoeg ballen om te beklijven.

Vandaag binnen gekregen op vinyl samen met handgemaakte tekeningen door de band (zoiets hadden ze op FB ook aangekondigd), een hele stapel stickers en buttons maar nog veel aparter: de debuut lp!

Nu weet ik niet of het een vergissing is of niet maar leuk is het natuurlijk wel.

Maar is het ook nog blijven hangen daarna?

Mwah, niet zo, eerlijk gezegd. Uiteindelijk vond ik het een beetje te generiek, te mat, of zo. En beklijven doet het dus eigenlijk ook niet...

Ja, toch maar even geprobeerd.
En inderdaad, lekkere muziek.
Weer een naam om te volgen.

Goede tip Aero

Ik durf het al bijna niet meer te zeggen hier... maar ik werd van de week benaderd door de zanger omdat ik een recensie op de blog waar ik een bijdrage aan lever had doorgestuurd (en ik had de albums besteld wat ze ook niet is ontgaan richting Nederland): of ik wilde helpen om ze wat meer bekendheid in Nederland te geven (en nee ze kennen het hele Revere verhaal niet)..... of ik dat trucje nog een keer kan herhalen?! Lijkt me lastig

The Great dictators is een Deense rockband die in 2014 hun eerste album Liars uitbracht. Het trio timmert flink aan de weg in Denemarken, maar mag ook in de omringende landen op aandacht rekenen. Zanger Dragut Lugalzagosi is verantwoordelijk voor de muzikale koers en schuwt daarbij geen discussies die in de huidige tijd het gesprek van de dag zijn.

Holy Creatures opent met een duistere klankenregen. Terwijl de vernietiging van de aarde en vervreemde wezens dichterbij komen. Vanuit het drumritme wordt er opgebouwd naar het punt waarop de gitaren om zich heen schreeuwen en het einde nabij is. Na deze kort opener trekt het ontspannen ritme van Strange Ways aan ons voorbij. Het diepe vermogen van Dragut zijn stem is krachtig en bij vlagen emotioneel. Het ritme van de gitaar draagt dit seksueel en politiek getinte nummer. Alles wat er in de wereld wordt toegelaten brengt maar enkele mensen opgang die verandering willen doorvoeren. Heathens drijft met zijn zoete klankenspel de liefde naar hogere regionen. De aandacht wordt volledig op de zang van Dragut gezet als de instrumentatie bijna volledig wegvalt. We Don’t Have Sound opent in stijl met de autoharp en zingende zaag. Terwijl de trompetten om ons heen schallen lijkt de stem van de mensheid langzaam weg te ebben. Meningen worden niet meer getolereerd en onderdrukking is aan de orde van de dag. De band gooit zijn frustraties eruit in dit eigenzinnige en wonderschone nummer.

We don’t have much to say
This planet is a brain
And it’s dreaming
Of outer space

Op het ontspannen ritme van Baby Skull Ring is liefde alles wat we nodig hebben. Een boodschap die al vaker is uitgedragen in de muziek, naar aanleiding van oorlogen en de vervreemding tussen mensen. Het ontspoorde einde laat de macht zien van dictators, die iedereen die zich niet op hun pad bevinden uit de weg ruimen. In the Name of the Father opent met de klanken van de piano en de warme stem van Dragut. De trompetten zwellen aan als het de liefde het overneemt van de duisternis. Een samenkomst van de banjo en de drums tillen het nummer terug de diepte in. Shame is op de eerste indruk een eenvoudig klinkend nummer, maar het bevat een diepere onderlaag aan instrumenten. De autoharp en mandoline vormen een wat grootser geluid en worden door de klanken van de trompet versterkt. Discussies die nergens toe leiden en de boosheid die overgaat tot schaamte vormen stof tot nadenken in elke relatie. The Great dictators weten de vrolijke toon erin te houden. Op Vote for Me pakt de band het wat minder goed aan met de grauwe openingsklanken. Gelukkig zorgen de toegevoegde piano en gitaar voor wat afwisseling. De politieke spelers gooien alles in de strijd om die ene stem binnen te halen. Geïndoctrineerd door de leiders wordt je in het nauw gedreven en is de enige uitweg stemmen op de persoon die je eigenlijk niet mag.

I live in your dreams
in a palace of tranquility
I’m sleep within your sleep
I’m the one and only

We Will Survive is een wat tragisch nummer over het overleven in de huidige maatschappij. De klanken van het keyboard walsen er als er iets te zoete broodjes over heen. De daadwerkelijke kracht gaat daardoor iets verloren en vormt een inzinking in het geheel. Ook het klokkenspel van Rockets voegt weinig toe aan het sterke vervolg. De zorgen vallen weg als de meeslepende klanken van de autoharp zich aandoen. Terwijl de intensiteit toeneemt neemt ook de kracht van het nummer toe. Het pianospel op Killers neemt langzaam in volume toe en bevat uitgebreide instrumentatie om het nummer wat breder op te zetten. Zo is de trompet nadrukkelijk aanwezig, maar wordt het als het nummer vordert allemaal wat rommelig.

The Great Dictators doet zijn naam iets te veel eer aan, maar ze zetten wel een duidelijke stap omhoog neer. Het album bevat een aantal nummers die zowel qua boodschap als intensiteit het talent van de groep weergeven. Dragut weet met zijn warme stem de politieke situatie te verpakken in liefdevolle klanken. Bij vlagen zijn het invloeden van The National die voorbij komen, maar ook de stem van Bono is niet ver weg. Toch weet de band met toevoeging van de autoharp en trompet een eigen sound te ontwikkelen. Het is hier en daar nog rommelig in de samenhang van de instrumentatie, maar we zullen ongetwijfeld nog meer van deze mannen gaan horen.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.