Peter Frampton - Peter Frampton (1994)
mijn stem
13 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Relativity
-
Day in the Sun (4:26)
-
You Can Be Sure (4:27)
-
It All Comes Down to You (6:23)
-
You (5:08)
-
Can't Take That Away (5:50)
-
Young Island (1:39)
-
Off the Hook (3:05)
-
Waiting for Your Love (5:40)
-
So Hard to Believe (5:14)
-
Out of the Blue (4:24)
-
Shelter Through the Night (4:27)
-
Changing All the Time (6:26)
0
geplaatst: 21 maart 2019, 17:57 uur
Nee, dat kun je wel zeggen. Hierboven staat de tracklist van Peter Frampton's eveneens titelloze album uit 1975, de studioplaat met Show me the way en Baby I love your way. Die zouden een jaar later in hun live-uitvoeringen uitgroeien tot grote hits (EDIT: correctie van de tracklist is inmiddels geaccepteerd).
Het is wat verwarrend, maar dit album uit 1994 is eveneens zonder titel. Maar het betreft een heel ander album, met allemaal nieuwe nummers. Een niet onaardige, maar weinig opvallende plaat, die destijds een come-back had moeten inluiden, maar in commercieel opzicht zonk als een baksteen.
Terugluisterend valt het niet moeilijk te begrijpen waarom: dit soort voorspelbare rockmuziek, tamelijk clean opgenomen, werkte niet meer in 1994. Toch valt er best wat te genieten: Frampton klinkt zelfverzekerd, is goed bij stem en toont zich nog altijd een uitstekend gitarist. Maar hij klinkt ongeveer hetzelfde als in de jaren zeventig, al is de productie iets helderder.
Hij krijgt onder meer hulp van zijn oude maatje Steve Marriott (van Humble Pie en The Small Faces), Jonathan Cain (van Journey) en bassist Leland Sklar. Hij schreef de meeste nummers samen met de van Rod Stewart bekende Kevin Savigar.
Niet de eersten de besten, en met name in nummers waar hij zich als gitarist lekker mag uitleven, zoals de opener (en single) Day in the sun, You en het afsluitende Changing all the time, levert dat prima muziek op. Maar helaas staan er ook iets te veel doorsnee nummers op, die het algehele niveau wat naar beneden halen. Toch een waardige plaat van deze oude rocker, die wel nooit meer van zijn 'Comes alive'-stigma af zal komen.
Het is wat verwarrend, maar dit album uit 1994 is eveneens zonder titel. Maar het betreft een heel ander album, met allemaal nieuwe nummers. Een niet onaardige, maar weinig opvallende plaat, die destijds een come-back had moeten inluiden, maar in commercieel opzicht zonk als een baksteen.
Terugluisterend valt het niet moeilijk te begrijpen waarom: dit soort voorspelbare rockmuziek, tamelijk clean opgenomen, werkte niet meer in 1994. Toch valt er best wat te genieten: Frampton klinkt zelfverzekerd, is goed bij stem en toont zich nog altijd een uitstekend gitarist. Maar hij klinkt ongeveer hetzelfde als in de jaren zeventig, al is de productie iets helderder.
Hij krijgt onder meer hulp van zijn oude maatje Steve Marriott (van Humble Pie en The Small Faces), Jonathan Cain (van Journey) en bassist Leland Sklar. Hij schreef de meeste nummers samen met de van Rod Stewart bekende Kevin Savigar.
Niet de eersten de besten, en met name in nummers waar hij zich als gitarist lekker mag uitleven, zoals de opener (en single) Day in the sun, You en het afsluitende Changing all the time, levert dat prima muziek op. Maar helaas staan er ook iets te veel doorsnee nummers op, die het algehele niveau wat naar beneden halen. Toch een waardige plaat van deze oude rocker, die wel nooit meer van zijn 'Comes alive'-stigma af zal komen.
0
geplaatst: 28 februari 2023, 15:31 uur
Fenomenaal album vind ik. Dit had zijn glorieuze terugkeer moeten zijn. 4,5 ster
* denotes required fields.
* denotes required fields.