William Fitzsimmons - Pittsburgh (2015)

Nee, op Pittsburgh horen we niks nieuws meer. Of dat erg is is dan een volgende vraag. Fitzsimmons wilde nog wel eens wat spannende electronica momenten aanbrengen in zijn nummers maar over het algemeen houdt hij het toch vooral op zijdezachte fluisterzang en rustig, akoestisch gitaargetokkel. Op Pittsburgh voorzien van hier en daar een extra fraai randje.

Fitzsimmons doet waar hij goed in is en ik kan het hem niet kwalijk nemen. Pittsburgh is een mooi, ontroerend document geworden van een artiest die hoog in mijn favorietenlijst is weten te komen.

Falling on My Sword, ronduit schitterend. Je zou zeggen dat het op den duur over is, maar dat is op de een of andere manier niet het geval bij William Fitzsimmons. Althans, niet bij mij...

Eens met Eric: niets nieuws, maar elke keer weer weet hij mij te raken. Zeer benieuwd naar deze ep.

Lang geleden dat ik muziek van William Fitzsimmons heb gehoord, dus voor mij klinkt het weer als nieuw. De man met de woeste baard die zo'n prachtige fragiele stem heeft. Dat in combinatie met de tedere instrumentatie maakt deze EP zo fijn. Zo zacht. Heerlijk om naar te luisteren.

'I had to carry her' is alvast ontroerend mooi. Dit album ga ik zeker beluisteren, doet me denken aan de uitstekende Sufjan Stevens.

Wiliam leren kennen via voorganger Lions. Met zijn ontroerende songs en karakteristieke stem beweegt hij zich in het overvolle singer songwriter genre. Dat doen er heel veel en met wisselend succes. William weet bij mij echter de juiste snaar te raken. Instrumenteel dik in orde, goed gezongen en nergens over the top. Eentje om eens in het echie te gaan zien en horen.

Dat heb ik dus laatst voor de tweede keer gedaan in de Jeruzalemkerk in Amsterdam, was errug mooi!

Het beste wat ik al van de man gehoord heb. Een compacte EP waar ik het bijna onmogelijk vind om een hoogtepunt aan te duiden omdat elk nummer raak is. Een grootmoeder wordt ten grave gedragen en herdacht. Schuldgevoelens, herinneringen en met een open blik verder naar de toekomst kijken is wat Fitzsimmons hier doet.