Beauvoir / Free - American Trash (2015)

Dat kapsel van Beauvoir is pas rock & roll.

Niks veranderd zo te zien.

Gelukkig klinkt de muziek ook nog alsof het 1986 is!

Jean Beauvoir en Micki Free maakten ooit al eerder muziek samen in de band Crown of Thorns en besloten dus om weer samen te werken. Jean Beauvoir is een Amerikaanse zanger, multi-instrumentalist en zelfs producer. Micki Free is een "native American" (indiaan), tevens zanger en gitarist.
Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik niet bekend ben met zowel het solo als het bandmateriaal dat deze heren door de jaren heen gemaakt hebben. Dat terwijl Micki Free nog in Shalamar speelde, een groep die enige bekendheid kreeg door de Beverly Hills Cop soundtrack. Ook Beauvoir is zeker geen onbekende, want zijn solo album "Drums Along the Mohawk" schijnt best goed aangeschreven te staan. Daarnaast schijnt het materiaal van Crown of Thorns en het album van Voodoo X ook als goed te boek te staan. Verder schreef en speelde hij ook nog eens mee op twee KISS albums: Animalize (1984) en Asylum (1985). Daarvan heb ik alleen laatstgenoemde weleens gehoord, maar ik moet heel eerlijk toegeven dat ik me daar niet veel meer van kan herinneren.

Voor mij was dit dus een beetje een kennismaking met deze Indiaan en de man die een van de meest over-the-top kapsels heeft die ik ooit gezien heb.
Allereerst moet ik mijn complimenten geven voor de productie. Beauvoir deed zelf de productie voor deze plaat en ik moet zeggen dat de man precies wist waar hij mee bezig was. Zo doet hij zelf zowel de zang als de achtergrondzang, maar hij heeft het voor elkaar kunnen krijgen dat het net lijkt of er meerdere mensen zingen. Ja, Micki Free is ook een zanger, maar volgens de credits droeg hij bij dit album enkel bij met het gitaarwerk. Het akoestische gitaarwerk is enkel van Free, dus hetgeen dat je hoort in "Never Give Up" is 100% zeker van hem. Verder is het lastig om in te schatten wanneer Free en wanneer Beauvoir nou gitaar speelt, vooral omdat alles op elkaar afgestemd is en er dus geen merkbare stijlvariatie te horen is.
Deze schijf bevat kwalitatief erg goede AOR. Men blijft netjes binnen het genre en daardoor hoeft men niet veel verassingen te verwachten. De mannen zijn echter zo goed op elkaar ingespeeld dat het geheel gewoon erg goed en mooi uit de verf komt. Daarnaast is er een sterke verhouding en afwisseling aanwezig om deze plaat boeiend te houden. Zo is er ruimte voor een aantal ballads, zoals "Just Breathe" en "Never Give Up", maar door daartussen het heerlijk rockende "Shotgun to the Heart" te plaatsen blijf je als luisteraar er met de gedachten bij.
Persoonlijke favoriet is momenteel "Just Breathe", omdat die tekstueel gezien mij momenteel het meest aanspreekt. Soms heeft een mens weleens geruststellende woorden nodig en dat haal ik momenteel wat uit dit nummer. Dat is naar mijn mening ook een beetje de kracht van deze muziekstijl. Aan de ene kant niet origineel, want bands als Journey en Survivor, enz. deden dit al vele jaren geleden, maar wat geeft het. Ik ben een mens die nou eenmaal van deze muziekstijl houdt en dat komt voor een groot gedeelte door die uitstraling van positiviteit.

Een plaat die vooral interessant is voor de liefhebbers van AOR wat in het verlengde ligt van eerder genoemde bands. Tijd om me eens wat meer te gaan verdiepen in de muziek van dit duo. Volgens Beauvoir is dit zijn beste werk sinds het titelloze debuut van Crown of Thorns (tevens met Micki Free), maar dergelijke meningen laat ik het liefst aan de luisteraar zelf over.

Oeps, dat was wel erg lang. Sorry mensen. Soms raak ik iets te enthousiast als mijn interesse/fascinatie aangewakkerd is.

De plaat heeft trouwens ook wat meer een eigen smoel gekregen door de productie van Beauvoir. Veel van de Frontiers releases worden namelijk geproduceerd door Alessandro Del Vecchio. Een goede producer, maar daardoor krijg je soms wel dat de platen van verschillende artiesten wat meer op elkaar gaan lijken.