Umphrey's McGee - The London Session (2015)
Alternatieve titel: A Day at Abbey Road Studios
mijn stem
4 stemmen
Verenigde Staten
Rock / Funk
Label: Nothing Too Fancy
-
Bad Friday (3:45)
-
Rocker Part 2 (6:32)
-
No Diablo (4:23)
-
Cut the Cable (3:34)
-
Out of Order (7:15)
-
Glory (3:59)
-
Plunger (6:29)
-
Comma Later (4:39)
-
Eat (4:25)
-
I Want You (She's So Heavy) (5:57)
1
geplaatst: 4 juli 2015, 11:27 uur
Het is natuurlijk geen toeval dat aan het eind een Beatles cover staat, een hele mooie trouwens.
Zoals de subtitel suggereert is dit album in één dag opgenomen in de befaamde studio. De tijdsdruk moet dus groot zijn geweest, maar daar is bij het eindresultaat niets van te merken: de productie klinkt onberispelijk. Blijkbaar weten de leden van Umphrey's McGee elkaar blindelings te vinden.
De band covert ook zichzelf want een aantal nummers is eerder uitgebracht. Bijvoorbeeld Cut the Cable en No Diablo krijgen hier een akoestische opfrisbeurt. Dat pakt prima uit. Met name de vocals zijn mooier geworden.
Bij het vorige album Similar Skin uitte ik nog mijn zorgen over de ontwikkeling van de band. De muziek leek gaandeweg minder speels, minder transparant te worden. Wenu, The London Session neemt in een klap al die twijfels weg. Sterker, dit album is een nieuw hoogtepunt in het oeuvre.
Het geeft een doorsnede van alle stijlen door de jaren heen. De nieuwe nummers Bad Friday, Rocker Part 2 en Eat zijn stevig en funky. In Out of Order en Glory klinkt de vertrouwde jamrock uit het vorig decennium, met alle tijd voor gitaarsoli. Soms is het even schakelen tussen de nummers, maar dat neem ik graag voor lief.
Zoals de subtitel suggereert is dit album in één dag opgenomen in de befaamde studio. De tijdsdruk moet dus groot zijn geweest, maar daar is bij het eindresultaat niets van te merken: de productie klinkt onberispelijk. Blijkbaar weten de leden van Umphrey's McGee elkaar blindelings te vinden.
De band covert ook zichzelf want een aantal nummers is eerder uitgebracht. Bijvoorbeeld Cut the Cable en No Diablo krijgen hier een akoestische opfrisbeurt. Dat pakt prima uit. Met name de vocals zijn mooier geworden.
Bij het vorige album Similar Skin uitte ik nog mijn zorgen over de ontwikkeling van de band. De muziek leek gaandeweg minder speels, minder transparant te worden. Wenu, The London Session neemt in een klap al die twijfels weg. Sterker, dit album is een nieuw hoogtepunt in het oeuvre.
Het geeft een doorsnede van alle stijlen door de jaren heen. De nieuwe nummers Bad Friday, Rocker Part 2 en Eat zijn stevig en funky. In Out of Order en Glory klinkt de vertrouwde jamrock uit het vorig decennium, met alle tijd voor gitaarsoli. Soms is het even schakelen tussen de nummers, maar dat neem ik graag voor lief.
* denotes required fields.
* denotes required fields.