Bananarama - Deep Sea Skiving (1983)

Goud vond ik dit. Nostalgie tot diep op het bot. Het album heb ik niet meer, al een vijftien jaar. Maar toch...Het paste gewoon precies in die tijd. Drie easy-wave-looking ladies met popmuziek dat gewoon prettig in het gehoor ligt. Ik weet niet of ik het album überhaupt ooit nog horen zal. Maar de songs staan me nog altijd bij en dat zorgt voor een paar lekkere herinneringen.

Ook ik heb geweldige herinneringen aan deze LP, die bij mij nog steeds in mijn kist met LP's staat. Ik herinner me met name dat ik in 1983 de muziek van Banarama uit bijna iedere modewinkel in London hoorde komen. Ook dat het gedraaid werd in The Empire discotheek op Leicester square. Ik vind het nog steeds lekkere popmuziek.

Toen mijn vriendin in 1992 een nieuw stereosetje met cd-speler kocht moesten er natuurlijk ook cd's komen. In de opruimingsbak lagen twee cd's die haar wel leuk leken: een Dance classics in the '80's en deze van Bananarama. De twee hitjes die erop staan zijn algemeen bekend (voor mensen welke in die tijd naar de radio luisterden tenminste): Shy Boy en Really Saying Something. Volgens mij hoor je op dat laatste nummer ook de Fun Boy Three meezingen (Bananarama zong op haar beurt weer meer op de Fun Boy Three hit It Ain't What You Do).
De andere nummers zijn redelijk vergelijkbaar met die hitjes. Vrolijke, niets-aan-de-hand muziek. Alleen het laatste nummer is iets ingetogener. Zo nu en dan de onvermijdelijke (semi-)Afrikaanse invloeden op bijvoorbeeld Aie A Mwana hoort er helemaal bij voor muziek uit die tijd. Nadat ik op Allmusic.com toevallig een recensie van dit album tegenkwam (men was zomaar positief) toch maar weer eens dit album opgezocht en na jaren weer eens in de cd-lade gedaan. Aardig om deze dames weer eens te horen. Het blijft wat magertjes allemaal maar om zo nu en dan te draaien niet verkeerd.

De vriendin is overigens al jaren weer mijn echtgenote. En het stereosetje (voor de kenners: een JVC UX-1, een zogenaamd microsetje, de allereerste micro-set die ooit werd uitgebracht las ik) wordt nog steeds dagelijks gebruikt.

O ja, grappig om hier Jumperjack weer eens tegen te komen.

Schatjes waren het toch. Net als de Dolly Dots. En nog
Ze bestaan nog steeds (met tweeen), toeren nog en vorig jaar nog een nieuw album uitgebracht.

Het klinkt ook nog steeds best wel fris. Een aantal nummers sophisticated geproduceerd door Jolley en Swain (Imagination).
Shy Boy en Really Saying Something (oorspronkelijk van The Velvelettes) waren de hits van dit album. Verder nog een cover van Aie-A-Mwana van de FransBelgen Kluger en Vangarde (hitje voor Black Blood in 1975) en het bekende Na, Na, Hey, Hey (cover van Steam uit 1969 en ook bekend bij PSV-fans). Doctor Love is van Paul Weller, de rest van de dames zelf.
Frisse popmuziek die nog steeds goed klinkt.

Op vinyl, in originele nieuwstaat, Hollandse persing, destijds vrij nieuw gekocht.
Punt volgt de volgende keer.

OK, dan. Ook van mij 3 sterren.
De hits Shy Boy en Really Saying Something blijven goed, net als Na Na Na, Hey Hey. Aie-A-Mwana kan me niet meer zo goed bekoren evenals Doctor Love.
Verder nog leuk zijn Boy Trouble en What A Shambles. De rest luistert ook nu nog, ook wel lekker weg.

Blijft een lekkere LP (op blue vinyl vorig jaar aangeschaft uit nostalgie).
De dames kunnen niet zingen en klinken ontzettend nonchalant en dat geeft het juist charme, terwijl de muzikale begeleiding het midden houdt van semi synth pop, invloeden uit ska en Afrikaanse muziek en huppelige ritmes die ook aan Adam Ant doen denken.
Naast de hits zijn vooral What a shambles en Cheers then (ook een single) de toppers (en blijkbaar is Garbage's Bleed like me single daar ook ook door geinspireerd, bepaald stukje is praktisch hetzelfde)