Paw - Death to Traitors (1995)

Een nu al vergeten plaat die in 1995 ook al snel werd vergeten. Deze plaat werd waarschijnlijk compleet ondergesneeuwd in de nadagen van de grunge door zogenaamde 'belangrijke releases' die we nu geen van allen meer echt draaien.
Elk nummer op 'Death to Traitors' is van een kippenvel-veroorzakende eerlijkheid: de woede is echt, de dronkenschap is niet gespeeld, en het sentiment wordt met de boerenzakdoek van de onderlip geveegd.
Dit album verdient alsnog de aandacht die het destijds niet kreeg.

Hier sluit ik mij helemaal bij aan.

Ik ben hem nu maar weer eens aan het luisteren (ff gedownload). Ik denk dat ik hem echt eens ga kopen. Ik heb hun andere album, dragline (die niet op de site staat) al en ook die is erg goed.
Ik heb dit plaatje vroeger zoveel van mijn broer geleend en ik krijg nu weer die zelfde gevoelens.

Wat het precies is: een combi van grunge en country rock ofzo. Bij vlagen heel emotioneel, bij vlagen agressief, bij vlagen hoopgevend.

4*


and i'm driving home....
and i won't bring you....










down

Hmm, ik heb 'm pas bij de derde poging helemaal afgeluisterd. Het kan mij niet bovenmatig boeien en ik zie eerlijk gezegd ook niet wat dit nog toevoegd aan de destijds veel bekendere grunge platen. Slecht is het niet (Hope I Die Tonight), maar ik kan goed begrijpen waarom dit kennelijk totaal niet is aangeslagen.

De plaat duurt ook zeker een 4-tal nummers te lang.

Deze vond ik een stuk minder dan hun (uitstekend) debuut. Om eerlijk te zijn, ik beluister deze plaat nog zelden. Er staat geen enkel nummer dat mij echt weet te boeien. Jammer, want na het veelbelovende debuut had ik wel meer zin in Paw.