Trijntje Oosterhuis - Walk Along (2015)

Het tweede album met door Anouk (en medeproducers) geschreven nummers. En na de eerste luisterbeurt dacht ik gelijk: als de beste nummers van deze cd en van 'Wrecks We Adore' samen uitgebracht zouden zijn was het een te gek album geworden. Nu zijn ze redelijk. Af en toe wat fillers.

Maar Matthijs, waar het nu echt om gaat: wat vind je van Trijntjes songfestivaljurk?

Te gek album! Meer soul dan bij Wrecks We Adore, dit album past bij Trijntje, ik ben fan

Wat erg, ze willen nu echt verliezen dit jaar!!
Kunnen ze nou niks anders bedenken om te sturen, ze zal misschien best wel redelijk kunnen zingen, ik vind het echt niks ....jammer...

Ze hadden beter Miss Montreal een rap nummer laten doen en dan die jurk ondersteboven aantrekken

Trijntje Oosterhuis, ik was er nooit zo’n liefhebber van. Te vaak pretendeerde ze te nadrukkelijk dat ze een souldame is, terwijl ze toch gewoon vooral aardige popliedjes zong of Burt Bacharach’s liedjes de vernieling in hielp. Totdat ik bij een optreden van Frank McComb was waar Trijntje ook als toeschouwer in het publiek stond. Zij hadden eerder samengewerkt en Frank zag haar staan en riep haar het podium. In haar kloffie besteeg zij het podium en zang een prachtig duet met McComb. Toen dacht ik voor het eerst: zo, deze dame kan wel wat.
En toen ging ze dus meedoen met Eurovisie Songfestival. Marketingtechnisch is het dan heel slim daar meteen een album aan te plakken. Een album met dezelfde titel als dat songfestivalnummer en “toevallig” uitgebracht rondom dat zelfde liedjesfestijn. Dit is het geworden.
Het album opent met The Choice I’ve Made. Een nummer dat best een aardige energie heeft. Verder is vrij standaard en zonder verrassingen, maar hoeft op zich ook niet en had ik eerlijk gezegd ook niet verwacht. I Believe in You is in verhouding dan niks. Zelfs de blazers, waar ik toch wel liefhebber van ben, kunnen de boel niet redden. Er zit weinig in het nummer, ik voel er weinig bij. Datzelfde kan ik ook wel zeggen over Weather in April. Het bluesy gitaartje en de groove zijn nog wel cool, maar dan houdt het al snel op. Wat dit nummer vooral mist is pit, vocaal pit.
One Way or Anohter is dan wel weer leuk. Dat komt dan toch vooral door de energie die de backings/het koortje los weten maken. Jammer is dan dat dit niet doorgezet wordt in I Don’t Miss You. Dit nummer is gewoon een teveel aan van alles. Teveel aan adlibs, teveel aan synths, gitaar, drums, viool en noem het maar op. Ook het pathetisch aandoende liefdeslied Broken Alone doet het niet voor mij. De relatie is stuk, maar de pijn of nieuwe hoop komt niet echt over. Ondanks de tekst wordt de boodschap niet goed over gebracht.
Pick it up Slowly doet dan weer zijn titel eer aan. Dit is wel een heel gezapig en saai. Waar is de energie? Waar is de pit? Waar is de zin? En waarom moet het allemaal zo braaf? Kijk anders eens naar What Can I Say. Dat is tenminste lekker vrolijk, een nummer dat vooral muzikaal leuk in elkaar zit.
Met My Everyday Angel hoor je een nummer dat je op een Trijntje Oosterhuis album mag verwachten. Een standaard pop-soulballad die heel zoetjes en braafjes is neergezet. Dan hebben we ook nog Your Soul is Gone. Het ritme is een beetje reggae, het koortje een beetje gospel. Best een prima nummer dit. Vooral als je het vergelijkt met de langverwachte afsluiter Walk Along. De grappen zijn er al vaker over gemaakt, maar ai-ai-ai wat blijft het toch een matig nummer. Ze had makkelijk betere kunnen kiezen, alleen op deze plaat.

Vaak wordt dit soort muziek dus getypeerd als huisvrouwenmuziek, maar ik dat die af en toe nog meer energie en pit hebben dan Trijntje hier soms laat horen. Zo’n heel album valt me dan toch wat vies tegen. Wellicht is een sporadische live-belevenis beter voor mij beeld op deze zangeres.

(bron: Opus de Soul)

Berichten over onterechte stem verwijderd.