Allen Stone - Radius (2015)

Als je Allen Stone ziet dan denk je niet meteen aan soulmuziek. Maar dat is wel degelijk zo en hij heeft al twee albums als bewijs. Pure soul is het wellicht niet, maar zijn muziek zit er boordevol mee. Dat is ook de verwachting van album nummer drie: Radius. Ik dacht er maar eens naar te luisteren en er een oordeel over vellen die ik hier met jullie deel. Prettige muziek is het meestal wel met Allen Stone, dus echt een buil vallen gaat moeilijk worden. Tenminste, zo is mijn verwachting.

Opener Perfect World is een hoopvol nummer. Dat is in ieder geval de gehele sfeer die het nummer uitstraalt. Fake Future is daaropvolgend lekker makkelijke funk, om dan over te gaan naar American Privilege. Een nummer over de gehele linie goed in elkaar steekt. Mooie sfeer dat samenvalt met stem, muziek en tekst. Het klopt allemaal gewoon.
Circle is het rustigere werk waar Allen Stone goed in is, met afwisseling in het meer uptempo Upside. Een nummer dat opvallend makkelijk in het gehoor ligt. Ook dat lijkt equivalent te zijn aan de muziek van Allen Stone.
Freezer Burn is een heel fijn nummer. Het lijkt wat meer essentie te hebben en is ook wat vuiger, intenser en bovenal fijn funky. Dit is wel mijn persoonlijke favoriet van dit album.
Love is dan heel herkenbaar Allen Stone. Met dit soort nummers kennen we hem. Vrij makkelijk, maar al net zo fijn. Wat hij doorzet op de meedeiner Where You’re At. Of via het dansbaardere en swingende Symmetrical. Stuk voor stuk prima songs. Weinig op aan te merken, weinig aan op of af te geven.
The Wire lijkt mij meer dan prima single materiaal waar Guardian Angel ook lekker aanstekelijk is en duidelijk invloeden uit de hiphop haalt. De echte eerste single is er dan met Freedom, om via de relaxte vibe van Barb Wire terecht te komen bij het meer ballad-achtige I Know That I Wasn’t Right.
Loose is een track met een energieke en vrolijke vibe. Dit gaat zeker goed werken met het zomerse weer dat we voor de boeg hebben. Dan valt Voodoo toch minder op, al is het best prima. Lekker ontspannen is het daarna wel met Bed I Made.
Pressure brengt het meer funky werk, op een makkelijke manier. Om dan echt een feestje voor het weekend te kunnen bouwen met The Weekend. Via de makkelijke afsluiter Faithful sluiten we het album alweer af. Alweer omdat het allemaal zo lekker makkelijk weg luistert. Dat is iets wat Allen Stone andermaal voor elkaar weet te boxen met deze fijne plaat.

(bron: Opus de Soul)