Sophie Hunger - Supermoon (2015)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sophie Hunger - Supermoon - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Zwitserse singer-songwriter Sophie Hunger maakte aan het eind van 2012 een onuitwisbare indruk met het prachtige The Danger Of Light. Ik vergeleek de plaat destijds met het werk van Fiona Apple en dat is nog steeds een van mijn persoonlijke favorieten, zodat deze vergelijking als het groots mogelijk compliment moet worden beschouwd.

Na een mooie, maar in Nederland nauwelijks opgemerkte live-plaat (The Rules Of Fire), is Sophie Hunger nu dan eindelijk terug met een nieuwe studioplaat, Supermoon.

Ik begon met onrealistisch hoge verwachtingen aan de beluistering van Supermoon, maar de plaat heeft mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen. Supermoon is een intieme, donkere en avontuurlijke plaat vol geheimen. Wanneer je al deze geheimen ontrafeld hebt is Supermoon een plaat die je geen dag meer wilt missen.

Vergeleken met The Danger Of Light is Supermoon een stuk veelzijdiger, elektronischer en eclectischer. Op haar nieuwe plaat zoekt Sophie Hunger bovendien wat nadrukkelijker het experiment, maar de nieuwe plaat van de Zwitserse muzikanten bevat ook een aantal juist wat toegankelijkere songs. Het zijn toegankelijkere songs met een bite, want de muziek van Sophie Hunger ontspoort vrij makkelijk. Dit zorgt net zo makkelijk voor gitaarmuren als voor vervreemdende vocalen of elektronica, want Supermoon is een vat vol tegenstrijdigheden.

Op haar nieuwe, samen met de Amerikaanse producer John Vanderslice opgenomen, plaat laat Sophie Hunger zich beïnvloeden door een aantal decennia popmuziek, maar de Zwitserse singer-songwriter breidt al deze invloeden op geheel eigen wijze aan elkaar. In een aantal songs balanceert Sophie Hunger op het randje van kunst en kitsch, maar ook in een aantal buitengewoon lichtvoetige popdeuntjes vol goedkope elektronica en blazers uit blik blijft ze met gemak overeind, al is het maar omdat er altijd wel wat verrassingen zijn verstopt in de avontuurlijke songs van Sophie Hunger.

In eerste instantie vond ik de wat lichtvoetigere songs wat uit de toon vallen en ook wat minder van kwaliteit, maar na herhaalde beluistering valt ook in deze songs alles op zijn plaats.

Sophie Hunger gaat op haar nieuwe plaat niet alleen aan de haal met een veelzijdiger instrumentarium en een keur aan genres, maar schuwt ook een stemmige Duitstalige song en een nog opvallender Franstalig duet met voormalig stervoetballer en enfant terrible Eric Cantona niet.

Het draagt allemaal bij aan een plaat die vanaf de eerste tot en met de laatste noot intrigeert en die je vanaf de eerste noot het idee geeft dat je naar iets bijzonders aan het luisteren bent. Dat idee heb ik vele luisterbeurten later nog steeds, net zoals dat het geval was bij The Danger Of Light.

Supermoon laat zich overigens lastig vergelijken met zijn voorganger, want Sophie Hunger heeft op haar nieuwe plaat een enorme stap in een andere richting gezet. Het onderstreept alleen maar dat we hier te maken hebben met een groot talent. Hoogste tijd dus dat Sophie Hunger ook in Nederland wordt omarmd. Supermoon is er absoluut goed en bijzonder genoeg voor. Erwin Zijleman

Sophie Hunger, nog een zangeres die mijn leven in is gekomen dankzij erwinz, heeft een nieuwe plaat uitgebracht die prachtig mooi is. Hunger heeft het voor elkaar gekregen om een plaat te maken die meer intrigeert dan haar zo mooie 'The Danger of Life'. Een album dat alles scheen te hebben. Daar voegt zij mysterie, vervreemding en een innerlijke rust aan toe, die in de plaats gekomen is van direct in het oog vallende schoonheid. Op de achtergrond gebeurt van alles op Supermoon, waar op de voorganger dat direct op de voorgrond was. Dat maakt Supermoon een veel moeilijker te doorgronden plaat, maar wel o zo mooi. Sophie Hunger is een talent dat een doorbraak verdient.

Gelukkig heb ik al kaartjes voor 8 mei in het Patronaat. De 2013 show daar was totale magie. Iets om niet te missen. (9 mei in Rotown.)

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Wo.

haalt t voor mij helaas bijlange niet bij haar voorganger die ik best hoog had zitten. pfff van mij hoeft die electro knipoog niet echt. Dat gaat snel vervelen. maargoed al met al best een aardig plaatje met du ganze welt als hoogtepunt. Misschien dat ik rotown toch maar gaat doen, vorig optreden daar was magistraal!

Eerste luisterbeurt is heel veelbelovend. Prachtige vervreemdende sfeer en een prachtige stem. Na mijn ontdek tocht volgt mijn stem.

Wat een intrigerende plaat is dit. De sfeer wordt in het eerste nummer supermoon goed neergezet. De rest van de plaat biedt genoeg afwisseling om het spannend te houden. Ik vind de elektronica een goede toevoeging; het maakt de muziek nog volwassener in mijn oren. Mooie plaat en voorlopig 4*, maar ik heb het vermoeden dat het een groeibriljantje wordt.

Ik ga de mooie recensie van erwinz niet overdoen, maar hij is terecht vol lof over deze plaat. Deze muziek klopt in mijn beleving helemaal en zit geramd als een goed tikkend Zwitsers uurwerk. Met name de afwisseling bevalt mij zeer met eigenzinnige invalshoeken, waardoor het vooral boeiend blijft. Het enige minpuntje is voor mij dat het bijna op het randje van gekunsteld (overdone) overkomt, waardoor het af en toe wat cabaretesk overkomt (met name in het nummer Superman Woman), maar dat is ook een kwestie van smaak. De verrassing van het voorjaar, hiermee doorsta ik het songfestival.

Superman Woman kwam live dan wel weer heel erg goed uit de verf.

Inmiddels heb ik de plaat op vinyl en het klinkt ronduit prachtig. Gekocht bij de show in het Patronaat. Opnieuw een geweldig concert trouwens. Mijn tweede van haar aldaar. Sophie Hunger zou een heel grote moeten worden. Wel erg timide op het podium. Daar zit wel een puntje.

Zo ingetogen als de Supermoon plaat veel is, zo uitbundig waren delen van de show. Wat een beest van een gitarist had ze bij zich. De rest van de band doet daar niet veel voor onder. Er was een totaal magisch moment. Na de tweede toegift, alle buigingen waren in ontvangst genomen, liep Sophie terug naar haar piano, de rest van de band terug halend met armgebaren. De band hoefde alleen hum hum te bassen. Na de laatste piano aanslag bleef het helemaal stil. De band bleef zitten alsof er nog iets kon volgen. En het bleef stil, 20, 30, 40 seconden? Toen riep er een iemand iets, waarna iedereen inviel en de band in lachen uitbarstte. Complete stilte in een concertzaal. Nog nooit eerder meegemaakt. Totaal kippenvel.

Wo.

Het hele verhaal tref je hier op WoNo Magazine aan.

zelfde straatje, stem lijkt er precies op!
Sarah Blasko - I Awake (2012)

Vier sterren is wel heel mager voor zo'n goed album. Een halfje er bij vandaag.

Oei, aan de cijfers voor deze plaat te zien, zijn de meningen wel erg verdeeld.

Ik vind dit wel echt erg mooi. Ik hoor er wat Fleetwood Mac in terug, maar dan een beetje de folk-kant van die band. Ik heb niet zo heel veel verstand van dit genre (singer/songwriter?) maar kwam Sophie op het spoor door een paar songs die zong op een plaat van trompettist Erik Truffaz, en haar stem erg bijzonder vond.

Naarmate de plaat vordert komen er wel steeds meer electronische elementen in, en die vind ik niet mooi. Vast heel progressief en modern, maar ik vind het niet mooi

Muzikaal vind ik deze plaat verder erg tam, en er gebeurt niet veel op instrumentaal gebied. Het draait hier dan ook om de stem van Sophie (en die vind ik erg goed) en waarschijnlijk de teksten, maar daar geef ik niet om. Ik vind songteksten niet boeiend.