Powerwolf - Blessed & Possessed (2015)

Hoewel er helemaal geen reacties staan hier, vind ik toch dat dit album een reactie verdient.

Na hun laatste album uit 2013 (Preachers of the Night) zijn ze weer terug: 'Blessed & Possessed' werd uitgebracht. Erg positief werd het album niet ontvangen. Het kwam kwam minder overtuigend over, zou minder powernummers bevatten en de glans van Powerwolf zou minder worden. Een flop? Eigenlijk wel, een album van Powerwolf is niet vaak zo bekritiseerd. Natuurlijk hangt het er ook vanaf waar je het hoort of leest.

Het enige wat ik ervan vond: Wauw, wat verslavend! De nummers blijven goed hangen en hebben een fijne sfeer, maar toch goeie afwisseling. Ik ben ook een groot fan van hun album uit 2011 (Blood of the Saints), maar deze is mijn favoriete all timer. Dat Powerwolf hun glans verliest ben ik het niet mee eens, ze wisselen beter af kwa muziekstijl dan eerst.

Powerwolf heeft een heel herkenbaar geluid en een heel herkenbaar imago. Toch is dit mijn eerste kennismaking met de band en het valt niet tegen. Dikke power metal met korte nummers, pakkende kerkmelodieën, en een ietwat occulte ondertoon. Ik vraag me af, is deze band nou christelijke teksten aan het zingen of steken ze er juist de draak mee?

Aangename ontdekking, doet me wat aan Sabaton denken

Echt een superplaatje. Goede strakke powermetal. Het orgel is ook van dienst en zorgt voor de wel heel eigen stijl van Powerwolf. Je kan deze band met niks vergelijken. Genieten van lied 1 tot het laatste nummer Let there be night. Topnummers zijn Blessed and posessed, Armata Strigoi, Dead until dark en All you can bleed.

Denk ik dat dat hun inspiratie is hoor, was ook het eerste wat bij mij viel.

Ben ik nu de enige die denk dat Powerwolf zwaar overschat wordt? De zanger klinkt, vooral live, vals, de gitartisten zijn irritant, met hun wolven mondjes, de nummers doorsnee, en de presentatie maar saai.

Welnee, joh. Ik moet in het echte leven nog iemand tegenkomen die deze band kan luchten. You are not alone.

Dat zal je mij toch echt eens tegen moeten komen (een belofte, geen bedreiging) want ik vind deze band in alle opzichten GEWELDIG!!
Her hele concept van de weerwolven, maar vooral de geweldige nummers in een powermetal style die zo typisch Duits is. Zoals vroeger Helloween maakte maar waar niet veel bands geslaagd zijn in hun voetsporen te volgen. Atilla Dorn is trouwens ook live een superzanger die ook nog eens samen met Falk Maria Schlegel weet hoe je een publiek vermaakt en betrekt in een gave show! Dus niks irritant, niks vals en wat bedoel je eigenlijk met wolven mondjes van Helsing???

Hoe slecht het ook beoordeeld wordt, en zoals hierboven ook al aangegeven werd, moet ik ook nog iemand tegenkomen in het echte leven die de band te pruimen vindt. Ik kan er maar een ding over zeggen: meesterwerkje! Echt een ongelooflijk sterk album voor mij, met nummers die door en door blijven hangen en nooit vervelend worden. Het zijn allemaal stuk voor stuk meebrullers, en dat maakt het misschien ook wel zo leuk. Met het titelnummer meteen in te zetten op 1 werkt voor mij perfect. Zodra het begint zit ik er helemaal in, en ga ik er ook helemaal in op.

Blessed & Possessed is voor mij gewoon een topper. Maar Powerwolf zelf vind ik dan ook gewoon een fantastische band!

De clip werk niet!

Bij de eerste 'HALLELUJAH' die gezongen wordt, bekruipt me wederom een gevoel van wanhoop dat zich bij Army Of The Night omzet in een 'ik heb dit nummer toch echt al twintig keer bij deze band gehoord?'. Zelfde soort intro, zelfde refrein, zelfde zanglijnen... vraag me niet welke nummers het zouden moeten zijn. Het ergert vooral weer, maar we zitten nu op het punt in de marathon dat het duidelijk is dat Powerwolf mij ook niet meer gaat overtuigen buiten het nog steeds vrij behoorlijke gitaarwerk. Sanctus Dominus maakt me vooral boos om dat simplistische kutrefrein volgens Powerwolf standaarden: loze Latijnse kreten opgevolgd met een HALLELUJAH. Ik begin gewoon de neiging te krijgen zilveren kogels te laden voor deze weerwolven. De ietwat aardige afsluiter is dan nog het hoogtepunt van een verder wederom vermoeiende plaat.

Tussenstand:
1. Bible Of The Beast
2. Preachers Of The Night
3. Blessed & Possessed
4. Blood Of The Saints
5. Lupus Dei
6. Return In Bloodred

Dit begint inmiddels echt tegen te staan. De laatste dagen heb ik veel Alan Parsons Project geluisterd. Niet per se de beste muziek, maar wel goed uitgevoerd. Dan valt direct de boerse zang van Powerwolf op: schreeuwerig en gemakzuchtig. De teksten zijn tenenkrommend zoals altijd. Dat ge-hallelujah mag nu wel echt afgelopen zijn. Ook het schreeuwen van de songtitel als refrein onderstreept de luie houding van degene die de nummers schrijft. Het volgende probleem dat zich voordoet is het knip- en plakwerk uit het eigen oeuvre, maar ook van klassiekers. Verschillende melodietjes van Helloween en consorten voorbij horen komen. Het jatten is nog net niet zo schaamteloos dat het een op een is, maar iets meer noten aanslaan, verhult het niet. Het is gewoon echt rommel dit.


Tussenstand:
1. Bible Of The Beast
2. Blood Of The Saints
3. Preachers Of The Night
4. Blessed & Possessed
5. Lupus Dei
6. Return In Bloodred