Melody Gardot - Currency of Man (2015)

Het vorige album van Melody Gardot, The Absence, is aan me voorbij gegaan. Ik vond de twee eerste albums eigenlijk wel genoeg. Niks mis met aangename, toegankelijke jazzy pop maar op een gegeven moment heb je daar genoeg van.

In dit album was ik aanvankelijk dan ook niet geïnteresseerd totdat ik Preacherman hoorde wat ik een prachtig, broeierig nummer vind.

En dat broeierige is op dit hele album terug te horen (er is ook een langere versie The Artist Cut genaamd).
Nog steeds toegankelijke jazz maar toch met genoeg donkere randjes, sexy, zwoel en af en toe ook goed broeierig. Niet zomaar het zoveelste jazz zangeresje deze Gardot.

+1 , ze verrast mij ook met deze.

Eerste luisterbeurt er op zitten. En die is positief. Stem volgt.

Waw, dit album verrast me toch ook. Vond haar vorige albums altijd wel goed of 'ok', maar had altijd het gevoel dat er iets ontbrak... Ze kleurde iets teveel binnen de lijntjes, denk ik. Op dit album flirt ze af en toe met andere genres en muzieksferen (bv: wat soul/funky invloeden) en dat draait wat mij betreft zeer goed uit. Voorlopig een 4*

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Melody Gardot - Currency Of Man - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse zangeres Melody Gardot heeft, ondanks drie werkelijk fantastische platen, nog altijd niet dezelfde status als soortgenoten als Norah Jones en Madeleine Peyroux.

Dat heeft waarschijnlijk deels te maken met de eigenzinnigheid van de zangeres uit New York, want steeds als je denkt te weten in welke genres Melody Gardot opereert, slaat ze weer nieuwe wegen in.

Na de blues, soul, jazz en pop van haar debuut Worrisome Heart uit 2006, dat Melody Gardot overigens maakte na een zwaar verkeersongeluk dat haar tot op de dag van vandaag beperkt, ging opvolger en voorlopig meesterwerk My One And Only Thrill uit 2009 meer de kant van de jazz op, terwijl het in 2012 verschenen The Absence juist volop invloeden uit de wereldmuziek (en met name Franse en Zuid Amerikaanse muziek) verwerkte.

Voor het onlangs verschenen Currency Of Man keerde Melody Gardot terug naar producer Larry Klein, die ooit Joni Mitchell produceerde en ook achter de knoppen zat bij de opnames van My One And Only Thrill; volgens velen de beste Melody Gardot plaat tot dusver.

Toch klinkt Currency Of Man weer flink anders dan de vorige platen van Melody Gardot en zijn er eigenlijk maar twee constanten; de hoge kwaliteit van de platen van de Amerikaanse zangeres en haar geweldige stem. Met het predicaat zangeres doe ik Melody Gardot overigens wel wat te kort, want de Amerikaanse schrijft zelf al haar songs.

Op Currency Of Man zijn de invloeden uit de wereldmuziek, die op The Absence nog zo belangrijk waren, weer grotendeels verdwenen. Producer Larry Klein trommelde voor Currency Of Man flink wat gelouterde sessiemuzikanten op en heeft uiteindelijk gezorgd voor een prachtige klinkende plaat. Het is een plaat waarop invloeden uit de jazz weer iets aan terrein hebben gewonnen, maar op Currency Of Man domineren uiteindelijk de invloeden uit de soul.

Het is vooral laid-back soul, die me persoonlijk meer dan eens doet denken aan de muziek van Bill Withers, maar Melody Gardot gaat op haar nieuwe plaat ook aan de haal met invloeden uit de funk, rhythm & blues, jazz en zelfs gospel.

Currency Of Man valt op door een bijzonder ingetogen, maar ook bijzonder smaakvolle instrumentatie. De vaak wat lome songs zijn voorzien van mooie trage gitaarlijnen, een zwoele ritmesectie, waarna prachtige gearrangeerde blazers en strijkers het geheel compleet mogen maken.

Het is razend knap hoe de muzikanten op de plaat zo subtiel en ingehouden kunnen spelen en het is minstens even knap hoe topproducer Larry Klein al deze subtiele en ingehouden klanken aan elkaar heeft gesmeed tot een buitengewoon smaakvol maar ook heerlijk broeierig geheel.

De prachtige en subtiele klanken op Currency Of Man smeken om een zangeres van wereldklasse en dat is Melody Gardot. De Amerikaanse omarmt de lome en intieme instrumentatie en voorziet deze van ingehouden, broeierige en heerlijk lome en dromerige vocalen. Het herinnert aan de grote zangeressen uit vervlogen tijden, waardoor Currency Of Man direct een diepe indruk maakt en vervolgens steeds meer gaat imponeren.

Met Currency Of Man heeft Melody Gardot haar beste plaat tot dusver gemaakt. Hoogste tijd dus om deze unieke zangeres in brede kring te omarmen. Ik verheug me nu al op lome zomerdagen, broeierige avonden en luie ochtenden met Currency Of Man van Melody Gardot. Dat zouden meer muziekliefhebbers moeten doen. Erwin Zijleman

Melody Gardot verenigt aan de ene kant veel kwaliteiten van bovengenoemde toppers (Norah Jones enz) in zich maar maakt, voor mij althans daardoor niet echt een keuze die zich onderscheid. Ook dit album klinkt gewoon erg goed maar ook erg 'sophisticated'. Erg braafjes. Met 3,5* geef ik zeker aan dat ik er graag naar mag luisteren, de productie goed vind maar mis net dat scherpe authentieke randje wat enkele van haar genre genoten wel hebben laten horen. Dat spitst de oren en doet je teruggrijpen naar weer een luisterbeurt.

Melody Gardot is een naam die veelal in één lijn genoemd wordt met Norah Jones, Katie Melua en Silje Nergaard. Persoonlijk vind ik dat zij toch wel enigszins afwijkt van deze groep met zangeressen. Persoonlijk vind ik namelijk dat Melody Gardot wat meer eigenheid heeft, wat meer lagen op zoekt in haar muziek. Het bewijs hiervan is mijn inziens als duidelijk terug te horen op haar eerste drie albums. Een mooie stem, mooie muziek en een eigen twist. Neemt ze dit ook weer mee op haar nieuwste telg?

Die eigenheid hoor je eigenlijk meteen al terug op opener It Gonna Come. In de zang zit een bepaalde intensiteit waar ik erg van hou. Terwijl het muzikaal juist wat meer uitbundig is met de blazers en violen. Een erg sterke opener van dit vierde album van Melody Gardot. Iets wat ze moeiteloos voort zet met Preacherman. Dit nummer is wat vuiger, het rockt meer. In dit nummer hoor je duidelijk blues en singer-songwriter invloeden terug. De prachtige, sterke stem van Gardot draagt het allemaal met verve. Ik kan niets anders zeggen dan dat we hier weer een sterke song hebben gehoord.
Morning Sun is dan juist weer wat rustiger, meer ingetogen. Daartegenover staat dat dit nummer wel muzikaal zeer rijk is. Wederom een erg mooi nummer. Gardot heeft in ieder geval een vliegende start te pakken. Hoe consistent is ze hierin? Heel consistent blijkt wel met het coole Same to You. Coole vibe, coole sound, coole instrumentatie. Alles lijkt cool aan dit nummer. Waar dan weer het haast hypnotiserende Don’t Misunderstand tegenover staat. Dit nummer is dan juist qua sfeer weer wat meer ingetogen, wat niks afdoet aan de kwaliteit. Die is wederom erg hoog namelijk.
Don’t Talk is een bijzonder warme song met een meer duistere sound. Vooral de afbouw met de violen in combinatie met het ritme is erg sterk gedaan. De stem van Melody niet te missen natuurlijk. Een stem die ook de hoofdrol pakt op If Ever I Recall Your Face. Nummer is rustig, mooi, klein en een ballad. Valt wellicht iets minder op dan de rest, maar is wel erg mooi uitgesponnen. Dat zelfde valt ook te zeggen over Bad News. Een nummer dat erg op één lijn ligt met zijn voorganger.
Erg blij wordt ik van She Don’t Know. Dit is eigenlijk gewoon een soulsong. En dat ze soul heeft bewijst Melody Gardot hier ten volste. Volle blazers, prettige swing en geweldig gezongen. Gardot die soul zingt? Ik ben om. Net zo om als bij de afsluiter. Once I Was Loved is weer prachtig en waardige afsluiter van dit sterke album. Een album dat het beste is wat Gardot tot nog toe heeft gemaakt. Dat terwijl ik denk dat deze dame dus nog meer in haar mars heeft. Moet je nagaan waar het naar toe zou kunnen gaan. Currency of a Man is in ieder geval een dikke aanrader.

(bron: Opus de Soul)