Titus Andronicus - The Most Lamentable Tragedy (2015)

Dimed Out klinkt in ieder geval weer erg lekker, benieuwd naar het niveau van de overige 28(!) nummers van deze opera.

Dames en heren, hij's gelekt

Er zit wel wat opvul-materiaal tussen, maar dat heb je met 29 nummers. De rockende nummers steken er nu voor mij bovenuit, en vind ik leuker dan die op het vorige Home Business. De nummers zijn wel enigszins vergelijkbaar met het vorige album, grote nadruk op rockmuziek terwijl dat op de eerste twee (geniale) albums een indie-rock/noise-rock mix was die ik ook goed kon hebben. Oftewel, de drums en gitaren zijn minder agressief en hebben een veel meer ritmische betekenis, ipv de wall of sound die ze eerder waren.

Patrick Stickles, de zanger, gaat wel helemaal voluit zoals beschreeuwd in Dimed Out, hij zingt enigszins slechter dan anders maar dat geeft het wel een goed live-gevoel. De strijkers op de achtergrond zijn van Owen Pallett geloof ik, geven het ook nog een folk-punk gevoel. Bevalt me prima tot zo ver, m'n favoriete nummer is deze "FATAL FLAW" (OFFICIAL VIDEO).

Inmiddels vind ik de alle eerste 18 nummers geweldig! (S)HE SAID / (S)HE SAID is de meest 'rock-opera' van het geheel. De rest van de nummers bevat soms zowaar refreintjes (ongewoon voor deze band), en een gezonde portie opgefoktheid. Punk zou ik het niet noemen -- meer 'pure rock met kapotte luidspreker' -- maar de achterliggende energie en overtuigdheid ligt in de buurt van de punk.
Zie ook het prachtige vijf-luik Lookalike (#8) tot Dimed Out (#12): +@ TITUS ANDRONICUS - "THE MAGIC MORNING" +@ - YouTube , de coolste videoclip van 15 en een halve minuut die je dit jaar gaat zien.

Het album is inmiddels tijdelijk te streamen via NPR: The Most Lamentable Tragedy (Album Stream)

De teksten zijn inmiddels ook door de band online gezet op de website Genius met verklaringen: The Most Lamentable Tragedy (Lyrics)

Geweldige clip inderdaad! Heb zelf dan ook de laatste drie van het vijf-luik aangevinkt als favoriete tracks. Ik las net ook dat de strijkarrangementen gedaan zijn door Owen Pallett en wat een meerwaarde geeft dat het album zeg. Een nummer als Dimed Out wordt door de strijkers echt naar een hoger niveau getild.

Ik probeer t maar weer eens met deze band. Bij The Monitor zei ik: ergens tussen The Thermals en Fucked Up. Hier overheerst het Fucked Up-geluidje, maar de band heeft genoeg eigen geluid. Het album is lang, maar de band raast er met zoveel energie en toch ook wel variatie doorheen dat het niet echt stoort. Mijn oude kritiek was dat de band hun productie dichtplamuurde, zodat er geen ruimte over bleef voor nuance in volume. Dit zijn ze nog steeds niet kwijt, maar er zit op dit op dit album gelukkig meer "headroom", zodat het minder als een onsubtiele cementmuur op je afkomt.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Titus Andronicus - The Most Lamentable Tragedy - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Titus Andronicus is een Amerikaanse band die inmiddels een jaar of tien bestaat en met name in de Verenigde Status een aardige staat van dienst heeft opgebouwd.

Ik kan me vaag herinneren dat ik het debuut van de band, The Airing of Grievances uit 2008, wel eens heb gehoord, maar een onuitwisbare indruk heeft de plaat zeker niet gemaakt. Dat doet het onlangs verschenen, The Most Lamentable Tragedy wel.

De band uit Glen Rock, New Jersey, die haar naam overigens heeft ontleend aan een toneelstuk van Shakespeare, doet dat met een ruim anderhalf uur durende en uit maar liefst 29 songs bestaande rockopera (!).

Dat klinkt hopeloos pretentieus, maar pretentieus is de muziek van Titus Andronicus zeker niet. De band imponeert op The Most Lamentable Tragedy met rauwe en puntige songs, die bestaan uit gelijke delen Bruce Springsteen & The E Street Band, The Who (hoe kan het ook anders met een rockopera), Hüsker Dü, The Pogues en The Rolling Stones. Dit alles wordt vervolgens gecombineerd met een flinke dosis punk, waarin met name invloeden van The Clash opduiken.

Het doet af en toe wel wat denken aan de muziek van bands als The Hold Steady en The Gaslight Anthem, al zijn de songs van Titus Andronicus een stuk rauwer. Hierdoor lijkt het ook wel wat op Green Day al is de muziek van die band lang niet zo monumentaal.

De rauwheid zit voor een belangrijk deel in de vocalen, die vaak met veel venijn in de microfoon worden gespuugd, maar ook in muzikaal opzicht kan Titus Andronicus stevig uitpakken.

Hiernaast verrast de band met grootse en meeslepende rockmuziek die zo lijkt weggelopen uit een ver verleden en herinnert aan het beste van de hierboven genoemde grootheden (en zeker The E Street Band).

Ik moet eerlijk toegeven dat ik het verhaal van de rockopera nog niet helemaal kan doorgronden, maar in muzikaal opzicht heeft Titus Andronicus me helemaal te pakken. Toch jammer dat deze ambitieuze maar ook meedogenloze en energieke rockplaat in Nederland zo weinig aandacht krijgt. Erwin Zijleman

Net iets te langdradig om te blijven boeien over de hele lijn maar Patrick Stickles en z'n manschappen lijken nog altijd schijt te hebben aan formats en kunnen dus in het ene nummer punkerig uitpakken waarbij de fluimen op de microfoon hangen terwijl Stickles z'n teksten uitspuwt en in het andere nummer langer de tijd nemen om een song met kop en voeten neer te zetten maar wel altijd eentje die niet netjes in de rij wil lopen. Zeker dus de nodige hoogtepunten maar met wat meer snoeiwerk hadden de kerels gegarandeerd uitgekomen bij een 4* album.