John Mayall & The Bluesbreakers - So Many Roads (1968)

Ondertussen behoorlijk overbodig geworden, maar damaals was dit dè comp die je bij de reguliere LPs moest hebben. Met uitzondering van Blues City Shake Down allemaal non-album singletjes en het gros ook nog eens met een ontketende Peter Green.

Dit was een NL-alleen rielies die door de 2 offiesjele comps voor de US markt ( Looking Back & Thru' The Years ) totaal buiten beeld verdwenen was tegen de tijd dat de wereld aan de CDs ging.

Vier stemmen?! Dit is echt waanzinnig goed!

De plaat is 50 jaar oud, beste plaatpiet. Wij hadden toen al een eigen variant op Looking Back:

Irst is kѐken
of ze kekt
En as ze kekt
dannie kѐken

Waanzinnig? Tja … Eerlijk gezegd vind ik alle Mayall albums vanaf die met EC t/m Turning Point wel de moeite waard, ben alleen niet zo gek dat ik de term waanzinnig zal gebruiken - mede omdat de blues nu ff minder primair is, Maar ook latente muzikale aanwezigheid kan fijn zijn - maar waanzinnig … wie stopt er nou een plaat in een inrichting

Na het horen van deze plaat voelde ik waanzin. Gelukkig ben ik net niet opgenomen.

Waanzin voelen en (last van) waanzin hebben zijn 2 verschillende zaken.
Nog meer gekte:
Gary B.B. Coleman - The Sky is Crying - YouTube

Boz Scaggs & Duane Allman ~ Loan Me A Dime - YouTube

O ja, dit album helemaal vergeten. Natuurlijk heeft de band geweldige gitaristen als Green, Clapton en Taylor gekend. Maar mijn absoluut favoriete Mayallnummer is I need your love. Met een hartverscheurende gitaarsolo van ......Roger Dean! Ook Out of Reach prachtig, hier de hoofdrol voor Peter Green.
Heerlijk album, never to be forgotten!!