Sonny Landreth - Bound by the Blues (2015)

Uitstekend gitaarspel, maar zoals bekend van Landreth is het zingen niet zijn sterkste kant. Iemand als Kenny Wayne Shepherd laat de zang over aan iemand die daar veel beter in is. Dat zou Landreth ook moeten doen. Het gitaarspel is echter wel dermate lekker dat hij gemakkelijk een voldoende haalt.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sonny Landreth - Bound By The Blues - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Sonny Landreth maakt al sinds het begin van de jaren 90 soloplaten, maar was lange tijd vooral bekend als ‘de gitarist van John Hiatt’.

Nu waren de soloplaten van de gitarist uit Louisiana lange tijd eerlijk gezegd ook vooral interessant voor de echte liefhebber, maar dat veranderde in 2000 met het ambitieuze en buitengewoon geslaagde Levee Town, dat destijds de platen van Daniel Lanois naar de kroon stak.

Na Levee Town bleef Sonny Landreth boeiende platen met een dampende mix van blues, Zydeco, swamprock, Cajun en Southern rock maken, maar de platen trokken wat minder aandacht en waren ook wel wat minder goed dan het inmiddels tot een klassieker uitgegroeide Levee Town.

Met het in 2012 verschenen Elemental Journey trok Sonny Landreth wel weer volop aandacht. Dat deed de Amerikaanse gitarist en singer-songwriter dankzij het verwerken van een aantal opzienbarende invloeden in zijn muziek. Op Elemental Journey ging Sonny Landreth aan de haal met invloeden uit de progrock, klassieke muziek en reggae, welke hij vervolgens combineerde met alle hierboven genoemde invloeden. Elemental Journey was ook nog eens een plaat zonder vocalen, maar desondanks maakte de Amerikaan in brede kring indruk met een unieke gitaarplaat.

Op het onlangs verschenen Bound By The Blues trekt Sonny Landreth de lijn van zijn opzienbarende voorganger niet door, maar keert hij terug op het oude nest. Op Bound By The Blues staat, en dat is gezien de titel van de plaat ook niet echt verrassend, de blues centraal.

Het is de Zuidelijke blues die Sonny Landreth ooit met de paplepel kreeg ingegoten en het is Zuidelijk blues die wordt vermengd met andere muzikale invloeden uit het Zuiden van de Verenigde Staten, waaronder al eerder genoemde invloeden als Zydeco, swamprock, Cajun en Southern rock.

Sonny Landreth laat ook op zijn nieuwe plaat weer horen dat hij een geweldig gitarist is, maar het is geen gitarist die eindeloos zelf wil soleren. Op Bound By The Blues staan de songs centraal. Het zijn lekker in het gehoor liggende songs, die zijn voorzien van prima vocalen en uiteraard geweldig gitaarwerk.

Als Sonny Landreth mag soleren gaat hij heerlijk los met steeds weer net wat anders klinkend maar altijd weergaloos gitaarwerk, maar Sonny Landreth kan ook uitstekend ondersteunend slidegitaar spelen, waardoor Bound By The Blues een plaat voor alle momenten is.

Bound By The Blues mist de unieke sfeer van Levee Town of de experimenteerdrift van Elemental Journey en moet het hebben van goudeerlijke blues. Het is blues die met zoveel gevoel en passie wordt gespeeld, dat Bound By The Blues de concurrentie met de genoemde platen aan kan.

De wereld gaat Sonny Landreth er vast niet meer veroveren, maar liefhebbers van Zuidelijke blues met gloedvolle vocalen, lekker in het gehoor liggende songs en fenomenaal gitaarwerk horen het echt niet veel beter dan op Bound By The Blues van Sonny Landreth. Erwin Zijleman

Om en om speelt Sonny hier eigen materiaal en eeuwenoud materiaal van Big Bill Broonzy, Robert Johnson, Skip James en Elmore James. Zijn eigen songs zijn ook een beetje in die countryblues-stijl geschreven. Het is dan ook geen bluesrock maar echt een bluesplaat, met veel dobro-slide en ook veel electrisch slidegitaar. Het is vooral een aangename plaat en het wisselend spelen van standards en originals is erg fijn.