Terence Blanchard featuring The E Collective - Breathless (2015)

Gave cd weer van Terence Blanchard, nu meer fusion, r&b etc. De cd is in weze het verhaal van Eric Garner die vermoord werd door de NYPD, 'I can't breathe' was een veelgehoorde kreet net na de dood van Garner. Aanrader!

Terence Blanchard is een jazzartiest die een statement niet schuwt. Zo heeft hij wel iets met personen als Malcolm X, of maakt hij soundtracks bij films over de onderdrukking van de Afro-Amerikanen. Zelf leerde ik hem eigenlijk pas kennen via zijn soundtrack voor A Requiem for Katrina.
Op zijn nieuwe plaat krijgt de getalenteerd blazers hulp van het E Collective. Met deze plaat vertellen ze het verhaal van Eric Garner. Eric Garner werd doodgeschoten door de NYPD. Wederom wordt een boodschap dus niet geschuwd.
Het dertien songs tellende album opent met een cover. Het is een cover van het sociaal-kritische Compared to What. Een nummer dat al uitgevoerd is door artiesten als Roberta Flack en John Legend. Origineel is het van de hand van Eugene McDaniëls. Het nummer krijgt hier een funky versie mee en je hoort ook hoe goed Blanchard kan blazen.
In verhouding is See Me As I Am een stuk rustiger van aard. Verzand daar soms zelfs ietwat in. Wel een mooi nummer. Daar tegenover staat het veel te lang durende Everglades. Misschien komt dat ook wel doordat ik het ervaar als te

veel gedoe in de ruimte. Daar ben ik in de jazz sowieso niet zo van. Gelukkig is er de sfeervolle titeltrack waar meer spoken word dan rap wordt gehanteerd. Er wordt een gedicht opgedragen op muziek. Mooi gedaan.
Helemaal fijn is het met het swingende Confident Selfness. Dit nummer swingt echt alle kanten op en heeft de goede energie te pakken. Een erg lekker nummer zeg. Iets minder bijzonder is dan toch wel Shutting Down. Een nummer waarin de zang heel R&B is, maar de sfeer meer weg heeft van de soul. En zo schiet het qua genreaanduidingen alle kanten op. Op Soldiers is er bijvoorbeeld weer meer ruimte voor gitaren. Een redelijke energieke track. Samadhi bediend zich dan weer van spoken word. Goede sfeer, lekker rustig en dromerig. En ja hoor, daar op is Talk to Me juist weer rustig funky. De gitaren en de blazers pakken hier echt de hoofdrol.
Tom & Jerry is mij dan weer iets te zenuwachtig. Al komen titel en track wel heel goed samen. Totaal anders is de slicke R&B op I Ain’t Got Nuthin’ But Time. Matig gezongen, maar wel mooi uit geblazen. Om het album dan af te sluiten met het rustige en mooie Midnight.

(bron: Opus de Soul)