wat een laag gemiddelde
dit tweede album van de finse post-metal band, die de zelfde naam draagt als een maan van jupiter, verdiend naar mijn mening beter.
het geluid is log, zwaar, donker en wordt in enkele nummers opgesierd met een saxofoon. Muzikaal gezien is het allemaal keurig in orde, wel jammer van de grunts af en toe. Gelukkig komen die slechts sporadisch voor en versterken ze soms wel de muzikale opbouw.
nergens klinkt het erg apart of zeer verassend, maar wel afwisselend en noir ademt een fijne sfeer uit.
dit resulteerd in 4 sterren, die misschien nog omhoog gaan.