Peste Noire - La Chaise-Dyable (2015)

Weer een uiterst genietbaar plaatje van Peste Noire. En in het geval van deze band betekent dat zoveel als "tormenterende herrie". Frontman La Salle Famine de Valfunde (kortweg: Famine) is weer zijn eigenwijze, schuimbekkende zelf, hoewel de korte opener in eerste instantie wel wat anders doet vermoeden.

Het kabaal van Peste Noire moet het weliswaar vooral van de sfeer hebben, conventionele black metal is het verre van. Grensverleggend volgens de ene, lachwekkend volgens de ander. De meningen zijn verdeeld, en dat is eigen aan muziek met karakter.

Ja en ik ben weer hooked. Qua instelling lijkt de band erg veel van de latere Lugubrum weg te hebben. Peste Noire houdt dan af en toe toch meer voeling met de roots. Dit album sluit wat dat betreft weer meer aan bij het oudere spul.

Klinkt mij toch iets te normaal. Het is typisch Peste Noire, maar dan in voorspelbare, afgezwakte vorm. Er is geen echt bonte kermis, geen vuilnisbakgeluid. Het is geen "normale" black plaat, maar het komt meer in de buurt. Oerdegelijk.