Focus - Mother Focus (1975)

Ik ken de hoesontwerper, was van oorsprong veel gedurfder.

En hier was het min of meer uit met de pret..

Dit album gaat opzich nog wel, maar is duidelijk de minste. Het is wat gebeurt met de progrock. De nummers worden korter gehouden en bevatten de nodige funk. Het klinkt haast als een amerikaans popalbum. Opvallend veel nummers zijn door Bert Ruiter geschreven, meer zelfs dan Akkerman/ van Leer. Het is een relaxed plaatje, Thijs van Leer weet nog met nummers als Bennie Helder & Focus 4 te komen. No hang ups is als minder bekend Focus nummer gespeeld door Akkerman solo, te vinden op 10.000 clowns on a rainy day. My sweetheart is een voorproefje van zijn eerste soloplaten. Mother focus is een goed stuk muziek, maar kent weinig hoogtepunten. In 1985 werd dan nog door Jan Akkerman & Thijs van Leer de niet succesvolle reünieplaat Focus gemaakt. Een album dat onderdoet voor Mother Focus.

Je gaat je wel afvragen wat er gebeurt was als Cyril Havermans en Pierre vd Linden niet waren vertrokken (al had Trace dan wellicht niet bestaan).

Mother Focus lijkt in niets meer op hun voorgaande albums. Het is meer een fusion album met een hoofdrol voor Bert Ruiter. Ik vraag me af waarom Akkerman en van Leer hem niet hebben gezegd dat hij even moet dimmen. Zijn nummers stellen weinig voor. Hij legt een aardige basis, het funkt een beetje, maar zo gaat het vervolgens het hele nummer door. Akkerman kan uitstekend overweg met fusion, dus waarom speelt hij er geen melodie overheen, waar zijn de solo's, waar zijn de verrassende wisselingen? Om nog maar te zwijgen over het belachelijke 'I Need a Bathroom'. Het kabbelt allemaal maar voort en doordat er zo weinig gebeurt, klinkt het behoorlijk saai. Precies hetzelfde geldt voor Akkermans 'Someone's Crying...What!', dat hij beter 'Someone's Sleeping' had kunnen noemen.

Ironisch genoeg is het nummer dat nog het meeste als Focus klinkt ('No Hang Ups') geschreven door Paul Stoppelman. 'All Together...Oh That!' is ook nog een leuk luchtig liedje, waarop Focus tenminste als een groep klinkt. Verder is dit aardig als achtergrondmuziek, maar als je hier intensief naar gaat luisteren kom je van een koude kermis thuis: geen enkele attractie is open.

Akkerman bekritiseerde het album zelf ook openlijk. Volgens hem was het puur voor de Amerikaanse markt gemaakt. Eén ding is zeker, Mother Focus is in ieder geval niet voor de fans gemaakt.

Ik ben zo'n fan. Niet non-stop overigens. Er zijn ook twee decennia voorbij gegaan waarin ik niet of nauwelijks meer omkeek naar de Focus-albums. Wat van ver komt lijkt smakelijker, maar soms is het beste om de hoek te vinden. De laatste twee maanden weer intensief naar de Focus-albums geluisterd van Moving Waves tot Focus 8, wat van mij ook gewoon Focus mag heten.

Mother Focus is geen progrock album meer, dat is waar. Voor wie in dit genre wenst te blijven moeten we zeggen: hier scheiden onze wegen. Want hele elpee-kanten vol spelen met prachtige solopartijen, daarvoor was de tijd in 1975 voorbij. Nieuwe wegen en aansluiting met de Amerikaanse muziekcultuur werd gezocht. Nog zoiets onvergeeflijks: Amerikaans. Ook dát kwam ze destijds duur te staan: Ze verlieten hun Europese geluid en gingen Amerikaans klinken. Foei! De afkeuring zie je nog terug in de lage score hier op MuMe.

Terecht? Nee. het is opnieuw vakwerk wat we hier horen. Maar liefst 4 composities van bassist Bert Ruiter. Misschien niet de sterkste nummers van het album maar technisch heel goed. En waarom ook niet? Deed hij voor spek en bonen mee bij Focus? Voor mij is hij net zo goed bepalend geweest voor het geluid van Focus. Akkerman was niet het enige toptalent, al vindt hij misschien zelf van wel.

De titeltrack, Bennie Helder, Focus IV, My Sweetheart, Father Bach, Tropical Bird, stuk voor stuk klassenummers. De 'feel' is anders dan op voorgaande albums. Er zijn meer jazz en funk elementen te horen, zonder in disco te vervallen, zoals wikipedia ten onrechte schrijft. Maar de kwaliteit (ook van de opname, die is beter dan op alle voorgaande albums) is hoog.

De legendarische strubbelingen tussen van Leer en Akkerman bereikten in deze periode een hoogtepunt. Dat Akkerman zich later distantieerde van het album, heeft m.i. meer te maken met de breuk die er op volgde. Akkerman speelt ook hier heel overtuigend en gedetailleerder dan ooit echter zonder solistische egotripperij, maar meer in dienst van het geheel.

En dan de enige song op het album; 'I need a bathroom '. Bert Ruiter zingt hier en heeft er lol in. Ook dat is Focus; even gek doen over niks. Ik heb er geen problemen mee. Je kunt niet altijd jodelen.

Het mag duidelijk zijn, ik vind het een heel prettig album. Eigenlijk het enige Focus-album dat in de repeat-modus kan blijven staan en nergens verveelt. Knappe muziek, je kunt het fusion noemen of softrock of wat dan ook, het dekt de lading niet. Het is Focus.

vorige week deze plaat voor weinig op vinyl gescoord, omdat ik al het eerdere werk van Focus ook heb. De eerdere platen zijn allemaal van grote klasse.

Deze plaat valt dus nogal tegen. het lijkt haast wel een soort easy-listening muziek. Naar het schijnt voor de Amerikaanse markt gemaakt zoals bovenstaande berichten beweren.

waar zijn de scheurende orgelpartijen gebleven en het heerlijke gitaarwerk??

Al met al leuk om in de collectie te hebben, maar ik denk dat deze niet vaak op de platenspeler gaat liggen.

jazeker, de hoogtijdagen van Focus waren met dit album voorbij. Ze gingen mainstream, geen slechte muziek, maar niet interessant meer. Jammer...
Het verschil tussen dit album en het vorige (Hamburger Concerto) scheelt lichtjaren...

Wat is er met Focus gebeurt ? Na van wat ik gelezen heb hier had ik zoiets van: Zo erg kan het toch niet zien ? Nou het is veel erger. Veredelde liftmuziek is nog te positief. Alleen Mother Focus en Bennie Helder kunnen ermee door maar die staan al op Hocus Pocus.

Ik had ooit 3,5* uitgedeeld aan dit album (in 2008). Nu 12 jaar later verlaag ik naar 3*. Ik had het album lang niet gehoord, maar nu stuit ik er op in de jaarlijst 1975 van Oor op een gedeeld 45e plek.
Nog maar eens opgezet en nu valt het meer tegen dan mee. Eigenlijk is er na de opener niet veel meer te genieten. Alleen nog Focus IV misschien?
Een onvoldoende krijgt het nog niet.

En dan toch weer een 3,5 van mij, want het valt me niet tegen. Mother Focus, Focus IV, Benny Helder, Tropical Bird, My Sweetheart ; dat zit toch wel prima in elkaar eigenlijk.

'All Together... Oh That!' is toch heerlijke nietsaandehandmuziek?