Guy Verlinde - Better Days Ahead (2015)

Dat België allang meetelt als muziekland is genoegzaam bekend. Het begon ooit met artiesten als Toots Thielemans en Jacques Brel, die beiden wereldfaam vergaarden. Later gevolgd door iemand als Raymond van het Groenewoud, die in de eigen taal furore begon te maken in Vlaanderen en Nederland. Zijn ouders waren trouwens van Nederlandse afkomst.

En in de jaren negentig maakte in de rockmuziek dEUS zijn opwachting. Tegenwoordig wemelt het in België van het talent op het gebied van pop, rock en singer-songwriters. Wat jammer genoeg minder bekend is, dat er ook goede blues en rootsartiesten rondlopen.

Eerder dit jaar verscheen er al een prachtig album van Tiny Legs Tim, Stepping Up. De onbetwiste nummer in België in dit genre is echter Guy Verlinde. Het is een rasartiest, die over een zeer goede live-reputatie beschikt. Onder de naam Lightnin’ Guy bracht hij al zeven albums uit, stuk voor stuk prachtig.

Nummer acht, Better Days Ahead, besloot hij echter onder zijn eigen naam uit te brengen. Op dit album is zijn muziek iets meer richting rock opgeschoven, wat direct duidelijk wordt in de heerlijke opener Better Days Ahead. De meeste andere nummers op deze cd hebben dezelfde passie en energie.

Het is onmogelijk om stil te zitten en geen goed gevoel te krijgen van deze muziek. Op de juiste momenten neemt Guy wat gas terug in meer singer-song achtig materiaal; Sacred Ground, Call on Me en Don’t Tell Me That You Love Me. Songs die zeker niet onder doen voor het up-tempowerk. Het gitaarspel van Guy is fantastisch, korte puntige solo’s allen in dienst van het liedje.

Ook zijn begeleiders zijn allen topmuzikanten : Luc Alexander op elektrische gitaar, Wladimir Geels op bas, Patrick Cuyvers op hammond. Daarnaast ook nog Frederik van den Berghe op drums en Steven Troch op bluesharp. Deze beiden speelden ook mee op Stepping up van Tiny Legs Tim. Het album werd op voortreffelijke wijze geproduceerd door Gert Jacobs.

Voor liefhebbers van het blues- en bluesrockgenre lijkt Better Days Ahead me een verplichte aanschaf.

Terechte aandacht voor deze enorm toegewijde artiest. Ik heb hem nog maar een keer gedraaid, maar dit album voldoet volledig aan mijn verwachtingen. Het gevaar bij bluesrock is dat het vaak op ellenlange kijk-mij-eens-gitaar-kunnen-spelen solo's uitdraait. Dat je bijna vergeten bent naar welk nummer je ook al weer aan het luisteren bent. Dat is bij Verlinde gelukkig totaal niet aan de orde.

Het is inderdaad bijvoorbeeld geen Joe Bonamassa

Wat een fantastisch album inderdaad. Enige minpunt is dat het misschien teveel over gebroken liefde gaat, hoewel ik me daar geen moment écht aan erger.