Stereophonics - Keep the Village Alive (2015)

Na hun prachtige laatste album ( Graffiti on the train) heb ik deze band voorgoed in mijn hart gesloten. Dit album moet ik zeker nog langer op mij laten inwerken; mijn eerste indruk is positief; they did it again is het eerste wat ik er over kan zeggen. Hoop ook weer op een concert in de buurt.. live een verademing, overgave/bezieling uit de hoogste categorie

Deze groep weet sinds eind jaren negentig te overleven in een snel wisselend muzieklandschap. Voor mij niet zo verwonderlijk; het is een band die uit het hart van de samenleving is geboren en die roots zijn ze altijd trouw gebleven. Mindere liedjes gemaakt.. telkens als je denkt dit loopt misschien wel ten einde dan komen ze weer met een geweldig album. Vooral hun live-reputatie is meer dan indrukwekkend... net als bij Pearl Jam, Bruce Springsteen, Jon Allen en Rod Stewart spat het plezier ervan af en is er een heel bijzondere interactie tussen publiek en de groep. Deze artiesten zullen denk ik altijd blijven optreden... niet omdat het moet... niet zozeer uit geldelijk gewin.... nee het is hun levensader... hun droom die door een mix van hard werken, overleven van talloze obstakels, geluk, talent en charisma is blijven voortduren...

Op het eerste gehoor een weinig wereldschokkend album. Ik neig een beetje naar de teleurstelling die Keep Calm and Carry On was. Too much filler, too few killer. Maar laten we wel wezen; Kelly Jones maakt fijne liedjes met lekkere refreintjes. Daar is dit album geen uitzondering op. Toch is het ook niet meer dan dat. Met 'White Lies', 'I Wanna Get Lost With You', 'Song for the Summer' en 'Mr and Mrs Smith' staan er dus prima nummers met sterke 'hooks' op, maar het verwacht geen instant radiohits of klassiekers zoals die op andere albums zeker wel te vinden zijn.

Deze band was eigenlijk al afgeschreven. Dat merk je nu ook aan dit nieuwe album. De ruige stem van Kelly Jones is al lang niet meer en ze hebben hun muziek sinds Keep Calm And Carry On omgeruild voor nog zoetere hap dan ze al destijds eigenlijk al waren maar qua songs waren ze vroeger duidelijk sterker. Wie vond dat nou niet? Performance And Cocktails gaan ze toch nooit meer maken. Zo te zien zijn er nieuwe fans bijgekomen sinds Graffiti On The Train. Maar dat geld in principe voor elke band.

Och, Stereophonics. De band die op de laatste golven van de originele Britpop beweging muziekland binnen kwam. Met de eerste twee albums lieten ze een verfrissend, maar niet origineel, geluid horen. Daarna kwam met Just Enough Education To Perform, You Gotta Go There To Come Back en Language. Sex. Violence. Other? het artistieke hoogtepunt waar de gretigheid van 'wij gaan de wereld veroveren' centraal stond. Toen, met succeshit 'Dakota' als blauwdruk, snel bergafwaarts. Op die ene plaat, waar ze op de voorkant in de zee zitten, hoor je een verveelde band die eigenlijk 12 keer hetzelfde nummer uitbrengt op de plaat. Behalve het heerlijke laatste nummer - maar daar zijn ze altijd goed in. Net zoals in een goede live show overigens, als je het niet erg vindt om als sinds 2005 eigenlijk dezelfde setlist te horen. Leuk voor een nostalgie show, maar eigenlijk muzikaal gezien geen stuiver meer waard.

Nee, ik had ze afgeschreven. Tot het vorige album Graffiti On The Train. Als geheel klonk het toch best goed. Ik was verrast door het veranderde geluid ten opzichte van de voorgaande jaren waarin de band stil stond. Goed, het was geen hoogstaande, experimentele plaat, maar er kwam weer wat beweging in. Met een paar interessante nummers, ik noem 'In The Moment' en 'Violins and Tambourines', die zeker in het Stereophonics oeuvre niet misstaan bij de betere nummers uit hun gloriejaren.

Met Keep The Village Alive horen we eigenlijk een opvolger van Graffiti On The Train. Dezelfde vibe is aanwezig - de band noemt het niet voor niets twee zusterplaten. We horen Stereophonics wederom wat meer in beweging, wat minder strak in de geijkte paden, en toch bekend. 'White Lies' en 'Fight or Flight' doen me denken aan de mooie, donkere nummers van Language. Sex. Violence. Other?. 'Sing Little Sister' en delen van 'Song For The Summer', 'Sunny' en 'Fight or Flight' hadden op You Gotta Go There To Come Back niet misstaan. De outro van het laatstgenoemde nummer lijkt overigens ook erg veel op het eind van 'Mr. Writer' live.

Hoewel het gevoel bij deze plaat hetzelfde is als op Graffiti On The Train, ik hoor dezelfde bedachtzaamheid en 'warmte', is er op Keep The Village Alive qua geluid minder samenhang en vliegt de band alle kanten op. Bedachtzaam, rockend, maar ook bombastische strijkers: bijvoorbeeld 'My Hero'. In wezen zou je hier een paralel kunnen trekken tussen de overgang tussen Just Enough Education To Perform en You Gotta Go There To Come Back: beiden hetzelfde warme, wollige gevoel, maar de eerst veel eenduidiger in het geluid en de tweede veel gevarieerder waardoor het eerder een collectie van nummers is dan een album.

Kan Keep The Village Alive zich dan meten met mijn favoriete albums van deze band? Ik waardeer de diversiteit van het album, ik vind ook heel veel nummers leuk, ik ben wederom verrast en ik heb net zoals bij Graffiti On The Train weer zin om dit album te luisteren. Maar, er zijn ook dingen die me storen. 'C'est La Vie', 'I Wanna Get Lost With You' en 'Mr. & Mrs. Smith' zijn inwisselbaar voor albumtracks van Pull the Pin of Keep Calm and Carry On en alleen 'C'est La Vie' ontstijgt de middelmatigheid die op die albums te horen was. Daarnaast zijn de teksten soms met luiheid geschreven heb ik het idee. Veel herhaling en sommige rijmen ontstijgen niet het niveau van Noel Gallagher op zijn slechtste momenten.

Maar desondanks geniet ik van dit album. 'C'est La Vie' doet me denken aan de onbevangenheid van de jonge Stereophonics. De diversiteit en 'Sing Little Sister' doet me denken aan mijn favoriete plaat You Gotta Go There To Come Back. En hier en daar hoor ik de mooie geluiden van Just Enough Education To Perform en Language. Sex. Violence. Other? terug. Dus, concluderend, wederom: onverwacht, maar niet ongewenst.

Ik schrijf niet veel meer op MuMe, maar lees des te meer Ik volg Stereophonics ook sinds hun eerste release en kan me volledig vinden in je beschouwing Wickerman. Erg fraaie review! Dat wilde ik even kwijt.... Het Openingsnummer 'C'est La Vie' doet echt vertrouwd aan. Erg lekker nummer! En ik hoor op meer momenten het oude geluid van de Stereophonics terug. Maar wat je terecht schrijft en de band zelf heeft aangegeven; dit album ligt ook in lijn met het vorige album; 'Graffiti On The Train'. Uiteindelijk heb ik dat album niet vaak geluisterd. Dit nieuwe werk ligt me beter, vooral naarmate ik het vaker luister. Graffiti kende dergelijke groeicurve niet voor mij... Dit album; 'Keep the Village Alive' komt in mijn beleving wel een aantal maanden te laat uit. Het heeft een wat zomerse vibe. Iets wat op de eerste albums van de heren ook meer terug is te horen. Dat is - wat mij betreft - ook het verschil met 'Graffiti On The Train', wat over het algemeen wat donkerder/scherper is en beter geschikt voor de herfstmaanden. Dat komt dan op zich wel weer goed uit om die ook weer 's op te zetten!

* heb ik toch weer meer geschreven dan ik eigenlijk van plan was

Binnenkort weer in ons landje; op zondag 11 oktober in Paradiso, een dag later in 013....zal zeker bij 1 van de 2 aanwezig zijn... kijk er naar uit

Het album een paar keer beluisterd en ik kan er niet echt warm van worden. Er zit geen echte uitschieter bij. Het openingsnummer Cést la vie; is een aardige rocker maar voor mij een uit een dozijn. White Lies vind ik dan wel weer lekker klinken en wat mij betreft het beste nummer. Live zijn ze gelukkig zeer prettig om te volgen, dus ik ga met veel plezier naar Paradiso op de 11de oktober.

In Engeland nog altijd erg populair en gewaardeerd, dit album op plek 1 binnengekomen met toch niet misselijke concurrentie

Dit laatste album kan me eigenlijk meer bekoren dan voorganger Graffiti On The Train.
Violins and Tambourines vond ik eigenlijk het enige sterke nummer met daarop volgend We Share The Same Sun. Ik was toch ook wel gewend geraakt aan hun popliedjes en die zijn beter vertegenwoordigd op Keep The Village Alive. Nu moet ik er wel bij zeggen dat ik halverwege de jaren 90 al naar hun muziek luisterde en vooral de eerste drie albums zijn me bij gebleven. Daarna is het bergafwaarts gegaan (in ieder geval naar mijn smaak). Nummer 4 You Gotta Go There To Come Back zette dat al een beetje in.

Maar goed, nu naar Keep The Village Alive. Best wel aardig, ik luister er nu al meer naar dan ooit naar Pul The Pin en Language. Sex.Violence Other?
Eigenlijk is dit album niet zo heel vernieuwend, en eigenlijk ook gewoon meer van hetzelfde. Misschien moet deze band ook niet te veel anders gaan doen. Dat levert naar mijn idee niet zoveel op. De echt sterke nummers (Ik noem maar een Mr.Writer, The Bartender And The Thief, Local Boy In The Photograph) vind ik niet terug op Keep The Village Alive, maar er staan zeker wel een paar fijne pop- en rockliedjes op. White Lies, C'est La Vie, Sunny en bonus track Ancient Rome houden het geheel wel overeind. Niet echt een hoogvlieger, prima achtergrond muziekje voor als ik aan het werk ben, niet eentje die echt emoties bij me oproept, maar het lijkt me ook al moeilijk genoeg om jezelf te blijven vernieuwen. Zeker als al die 'experimenten' niet zo in de smaak vallen.

Elk nieuw album van hun was voor mij een feest. Veel bruikbaar materiaal. Totdat dit exemplaar uitkwam. Einde verhaal. De opvolger was ook niet veel soeps.