Michael Jackson - The Ultimate Collection (2004)

Als remix is het best grappig, maar het doet enorme afbreuk aan het nummer als song en compositie. Ook de spanning van de opbouw is totaal weg.
Simpel gezegd: als song blijft het niet overeind.

En het originele beatbox ritme was ook nog eens veel sterker.

En dat terwijl het met afstand het beste nummer van Dangerous was.

We've Had Enough is echt geweldig: nu alsnog als single uitbrengen?

Ik zag dat deze box inmiddels 50 Pond doet op Amazon, maar als je Michael Jackson goed vindt, dan moet je dit echt hebben.
Ik wil er een paar bijzondere tracks uitlichten die niet of moeilijk te krijgen zijn en echt heel goed zijn:

You Can't Win (12" versie uit 1978! Disco from The Wiz: fantastisch!)
Sunset Driver (demo uit 1982)
P.Y.T. (demo versie: echt anders, heel mooi)
Scared of the Moon (demo uit 1984)
Cheater (demo uit 1987)
Dangerous (early version: jazzier en mooier dan albumtrack, extended versie)
Monkey Business (1989: geweldig!)
Who Is It (1991: 12" versie: super!)
Someone Put Your Hands Out (1992 van exclusieve cassette Dangerous Tour)
On The Line (1997 van de limited edition Minimax CD: mooi nummer)
In The Back (1994-2004! Sterk jazzdance nummer)
We've Had Enough (briljant!)

Deze box is echt een geweldig en zeer afwisselend overzicht, met dus uniek materiaal daarbij, van de lange en mooie carriere van Michael Jackson. CD 1: 1969-1980 / CD 2: 1982-1986 / CD 3: 1987-1992 / CD 4: 1995-2004.

May he rest in peace. Als je alleen al naar het materiaal van deze box kijkt, dan lijkt 't me dat hij dat meer dan verdient heeft: van 5 (met 'dank' aan zijn verschrikkelijke vader) tot 50 jaar in the spotlights . Maar ja, 50 jaar blijft veel te jong om dood te gaan.

Ik vind juist dat dit een heel andere en sterke versie is, een echte remix. En daarom op zijn plaats op deze Box met ook allerlei alternatieve versies (zie mijn overzicht hierboven).

Erg goede box, zeker omdat er dan toch eindelijk eens wat interessant demo materiaal uitkwam.

Ten tijde van de release van deze box was het wel duidelijk dat MJ muzikaal al "dood" was helaas, en werd uitgemolken als een artiest die was overleden, maar deze release echt wel de moeite waard.

Jammer dat een liefhebber (geen fan) een hele box als deze moet aanschaffen, omdat 3/4 al wel bekend werk is, en dus al in de kast stond.

Wat ik wel mis op deze box is de waanzinnige versie van State of shock met Freddie Mercury, en ook het nummer, there must be more to life than this (wat later op Freddie's solo album mr Bad guy verscheen in Freddie's versie).. maar dat zal wel met rechten te maken hebben..

Zeker het laatst genoemde nummer is misschien nu rijp voor een release? Zal zeker een knaller worden in de (als ie nog bestaat) hitparade...

Erg mooi en correct verwoord! We moeten aan dat soort mensen die zulke dingen roepen inderdaad niet teveel aandacht besteden maar ik had het niet beter kunnen zeggen, en dat wou ik even laten weten!

ONtopic:
Ja, dit is zeer goed! Volledige versies van de nummers, dus niet de irritante radio-edits! Hele leuke Rarities op dit album, zoals Demo's en Unreleased Tracks! Moet deze opnieuw halen want mijn hoesje gaat kapot helaas!

Zoals hier op dit Topic al eerder gezegd is, We've had enough is een topper, dat hij die nooit uitgebracht heeft is onbegrijpelijk, had niet mistaan op Invincible!

Dikke 5*****

Off topic berichten verwijderd.

Een prachtige verzameling. Veel bekende nummers staan erop en geven een mooi overzicht van zijn muziekcarriere. Top!!

Wat MJ betreft verkies ik zijn betere reguliere albums. En voor mij zijn dat in volgorde van meesterschap; Off The Wall, Thriller, Bad en in iets mindere mate nog Dangerous, daarna werd het te erg voor woorden, helaas. Invincible is voor mij zelfs ronduit slecht.
Maar voor wie een verzamelaar zoekt, deze box is zijn geld zeker waard.

geweldige verzameling

Lees dit net pas... Even ter verduidelijking: niet elke DJ draait house of dance. Ik ben een R&B en hiphop DJ en heb maar bar weinig met dance en house. Die IHS mix is dus niet iets wat in mijn straatje past. Overigens heb ik nog geen enkele remix gehoord van een Michael Jackson nummer dat het haalt bij het origineel. Slechts de ouderwetse "Extended Mix" of "12" Mix" deed het goed, maar dat waren puur verlengde versies van de tracks en zijn dus nauwelijks Remix te noemen.

Ik ben van mening dat de tracks van Michael Jackson dusdanig briljant zijn dat geen remix ook maar het origineel kan benaderen. Nee, ik vind niet alles standaard maar goed omdat het van Michael Jackson is, maar wat hij heeft opgenomen is wel zo goed gemaakt dat het niet beter kan.

Lees dit net pas...
Normaal gesproken ben ik het helemaal met je eens, maar wat mij betreft bevestigt deze uitzondering de regel.

Even reageren op een bericht van 5 jaar geleden...

Vergeet Billie Jean en Beat It. Ongelofelijk dat deze klasbakken de meeste mensen onbekend is. Vooral We've Had Enough is echt meesterlijk goed.

Ha, na 5 jaar!

Hier kun je alleen maar vijf sterren voor geven. Een staande ovatie voor dit meesterwerk!

Ik denk niet dat dit werkelijk zo was. Ik weet zeker dat iemand als Michael Jackson vrij he zelf te vertellen had bij Sony. Zo niet hadden ze in zijn hoogtijdagen echt wel meer dingen uitgebracht in die lange jaren tussen zijn studioalbums.
Barbra Streisand, ook iemand uit de Sony stal, heeft ook altijd zelf bepaald wanneer er verzamelaars of box sets met interessant werk van haar verschenen.

In die tijd het MJ verzamelaars begon te regenen was de man zelf natuurlijk failliet, dus ga er maar vanuit dat hij zelf achter het uitmelken zat.

Hoe dan ook, deze box is zeker een mooie en interessante release, al ontbreekt er helaas veel op. Waar is bijvoorbeeld One Day In Your Life? Hier in Nederland een nummer hit en één van zijn mooiste nummers!

Dat zou kunnen, maar dan bleef ie muzikaal natuurlijk allang overleden... om t zo te zeggen. Geen inspiratie meer en dus maar dit soort dingen uitbrengen. En er staan heel boeiende dingen op, dus prima zo.

Zeker met je eens, maar ik vond de man zo rond de tijd van Blood on the DanceFloor ook al muzikaal dood. Terugkijkend had hij zich beter na HiStory teruggetrokken, daarna is er nooit meer iets boeiends verschenen.

MJ had na History niet hoeven stoppen maar hij had wel zijn ambities moeten gaan bijstellen. De man bleef te lang in de waan dat alles wat hij uitbracht een pophistorisch monument moest zijn met astronomische kosten. En dat liep spaak toen bleek dat zijn tijd echt geweest was.

Hij had nog veel langer door kunnen gaan als hij zich juist had neergelegd bij het idee dat hij niet zo relevant meer was. Gewoon af en toe een pretentieloos album met luchtige nummers uitbrengen zonder hoge verwachtingen en zonder langdurige en peperdure productie. Dan zou hij vast nog steeds miljoenen platen verkopen en zo nu en dan een hit hebben. En een paar keer per jaar een stadion vullen met een standaard optreden. Hij had fans en bekendheid genoeg gehad om dat tot het, waarschijnlijk minder vroege eind van zijn leven te kunnen uitzingen.

Maar hij is na het succes van Thriller nooit meer met zijn beentjes op de grond weten te komen. Alles moest megalomaan en hij wilde het niet voor minder doen.

Niet helemaal met je eens. Invincible was niet zo sterk en had met een sterke redigerende producer veel beter kunnen uitpakken voor hem - ook het hele conflict met het label werkte niet in zijn voordeel: geen tour en geen promotie. De rechtzaak erna was wel de doodsteek, was die er niet geweest dan geloof ik wel dat hij zich opnieuw had uitgevonden. In 2006 was Michael wel bezig met bijvoorbeeld een Will.i.Am, niet mijn favoriet maar wel al in het spoor van wereldhits, als je ziet wat een Timbaland en Darkchild met nummers als Slave To The Rythm en Xscape kunnen dan had ik er wel fiducie in.

Het is een beetje tweeledig. Het begon ook wel een beetje sneu te worden, die eeuwige zelfde bewegingen. Het dieptepunt was wel de presentatie van zijn O2 shows. Daar zag ik een artiest die nog steeds prachtig kon zingen, maar ook niet kon accepteren dat zijn hoogtij dagen qua dansen en show wel voorbij waren.

Dat is altijd het voordeel van Prince geweest tov bijvoorbeeld MJ en Madonna, Prince was ook muzikant, en kon overstappen naar musiceren, waar Madonnan en MJ teveel hingen / hangen aan show elementen die ze niet meer zelf kunnen doen.

Maar MJ bleef natuurlijk wel een icoon.

De tracks van Incvincible waren grotendeels ook al oudere songs die bewerkt zijn voor de plaat. Maar op een of andere manier was er toch altijd die magie, die MJ om zich heen had hangen, ook al waren de 80's hoogtijddagen allang voorbij.

Als je kijkt naar het tijdperk Quincy Jones en daarna Teddy Riley/Darkchild, ben ik wel benieuwd wat er was gebeurd met Invincible als hij weer een andere weg was ingeslagen - iets meer gitaar-driven bijvoorbeeld zoals Black Or White, Give In To me, Morphine etc. Maar het zal altijd gissen blijven wat Invincible had kúnnen zijn.

De productie en sound op Invincible was ik na een tijdje helemaal zat - al dat gebroken glas, zwepen, beats die mijn oren inknallen - dat was even leuk op Dangerous maar ook daar al ZO lang. Als je bij een MJ plaat denkt 'oh.. weer dit' dan zit het mis. Darkchild klonk op Xscape daarentegen wél fris.

Helemaal mijn wens, de man had best een rock georienteerd album mogen uitbrengen, daar was zijn stem echt goed voor! Dirty Diana, GIve in to me, Beat it.... ik kon er altijd wel van genieten.

Wat ik eerder bedoelde te zeggen is dat het niet zo erg is als een artiest na 20 jaar aan de top gestaan te hebben, dat hij dat niet voor altijd dat niveau vast weet te houden. Nagenoeg alle grote artiesten worden op een gegeven moment een soort legacy, waarbij ze nog steeds albums uitbrengen en verkopen, en nog steeds stadions kunnen vullen, maar waarbij ze qua nieuw werk gewoon niet meer als bijzonder of cultureel relevant wordt gezien.

Op een of andere manier wilde MJ zich er niet bij neerleggen dat hij daar naar op weg was en bleef hij de lat extreem hoog leggen waarbij alles de impact zou moeten hebben van Thriller, Bad en Dangerous.

Vandaag weer eens opgezet omdat ik We've Had Enough zo'n waanzinnig goed nummer vind.

De extraatjes op deze box zijn goed samen te vatten op één schijfje, en daarmee is de rest wat overbodig, maar toch is dit een mooie box om zo af en toe eens in de speler te doen.

Het is ook een warrige verzamelaar, er mist veel, ondanks de 4 schijfjes, waar is bijvoorbeeld Can you feel it? Toch geen laagvlieger in het oevre van de man, of Blame it on the boogie?
Daarentegen is de fijne versie van PYT wel weer heel erg leuk... de tracks zijn verdeeld over die 4 schijven, dat maakt ook dat t een leuk boxje blijft denk ik.

Ik vind die nummers zelfs tot de allerbeste van MJ behoren. Can you feel it schreef hij zelf, maar geloof het of niet: bij ons was het een tophit, en in veel andere landen ook. Maar in de VS was het slechts een zeer bescheiden hitje. Het kwam slechts tot #77, nadat het als derde single van Triumph was gelanceerd.
Blame it on the boogie hebben ze misschien weggelaten omdat het geen eigen nummer was van The Jacksons, maar een cover. Maar hij swingt natuurlijk wel beduidend meer dan het origineel van een Brit die toevallig ook M. (Mick) Jackson heette.

Naar ik me herinner was Joe Jackson ook erg fan van deze verzamelaar, daar hij deze op Neverland uitdeelde aan kinderen en fans.

Hij heet ook Michael, Mick was z'n artiestennaam. Een nog prachtiger toeval .

Top 2000-mini-docu

Het verhaal er achter kende ik in grote lijnen wel, maar die docu had ik nog niet eerder gezien. Dus dank voor de link. Het was dus nog gekker: die Britse Mick Jackson speelde, voordat hij Blame it componeerde, in een soulband met de naam Jacko. Een naam met een voorspellende waarde natuurlijk, als je bedenkt dat de Amerikaanse Michael jaren later vanwege zijn vreemde gedrag spottend werd aangeduid als 'Wacko Jacko'.

Dat 'iemand' vanuit Europa met de song aan de haal was gegaan en hem had meegenomen naar Amerika, waar de Jacksons het meteen opnamen, zoveel wist ik dan nog wel. Maar dat blijkt dus volgens die docu Joe Jackson himself te zijn geweest, de papa van de broers. Wat een bizarre samenloop van omstandigheden was het allemaal eigenlijk..

In feite betekende het nummer de redding van hun carrière, want ze hadden, na twee min of meer geflopte albums voor het Philly-label, al een tijdje geen hit meer gehad. Hoewel Show you the way to go wel de eerste plaats haalde in Engeland, en bij ons ook nog een hit was. Maar Blame it on the boogie bracht hen weer helemaal terug in the picture. En dat bleef nog wel een tijdje zo.