Jaga Jazzist - Starfire (2015)

Wat een plaat! Het laat zich naar mijn mening het beste omschrijven als Ninja's die Jazz maken. Wat een spanning en virtuositeit. Qua klanken is het genieten voor de synthesizer liefhebber. zie de indrukwekkende studio sessie op youtube van Oban waar ze dat heftige stuk gewoon in 1x even strak inspelen. Dit is pure klasse! Jammer dat het na 50 minuten af is, al lijken korte albums een trend te zijn. 4 sterren met potentie op meer.

50 minuten is toch niet kort?

Eerder te lang.
Wederom teveel gedoe en te vol gepropt. Ze zouden er beter aan doen de muziek meer ruimte te geven om te ademen en te zijn. Wat mij betreft: Wederom een album van jammer.

Ik vind het jammer dat het slechts 5 nummers zijn. 50 minuten is inderdaad niet heel kort. Laatste tijd veel oude orbital geluisterd (die proppen hun CD tot 74 minuten vol) en Ninja Tune verzamelaars (idem). Bij een uur vind ik het een volwaardig album. alles onder de 40 minuten zou E.P. moeten heten naar mijn mening.

Wat een onzin. 74 minuten was toentertijd de max en getuigd eerder van een gebrek aan redactie. Op een lp kon vroeger 35 a 40 minuten. Dat vind ik een uitstekende lengte. Heeft niets te maken met een trend.

Dit is best lekkere muziek om sportief op te trainen. De mix van jazz en rock is dan weer ontspannend en op zijn beurt weer opwindend. Voor een instrumentale CD zit er nog dus best wat variatie in. De overvloed aan harde synthesizers is wel een minpunt. Dat neigt regelmatig op mijn zenuwen te gaan werken.

Wat een intense muziek.

Wat mij betreft opereert de band ergens op de grensvlakken van progressive rock, nujazz en electronica.

Uiteindelijk is het een mooie plaat waar het aantal instrumenten dat gebruikt is, niet te tellen is. Van blazers, fluiten, violen, drums, gitaar tot sequencers, synths en samplers.

Om de veelzijdigheid te benadrukken neemt de band Shinkansen, een folksong waarbij fluit, allerhande blazers en synths elkaar naar de kroon steken, en dat onder begeleiding van een akoestische gitaar. Halverwege verandert het nummer in een soort pysdubnummer, en bouwt en bouwt en bouwt op tot het eindigt in een overrompeling van geluid, waarbij alle muzikanten hun zegje mogen doen. King Crimson had het niet beter kunnen doen.

Interessant zijn ook vooral de invloeden uit de IDM, waardoor de muziek nergens oubollig klinkt en zelfs dansbaar is.

Ik kende Jaga Jazzist alleen van naam, maar zo te horen, kunnen zij en ik een langdurige vriendschap gaan beginnen.

Magnifiek!