Tom Russell - The Rose of Roscrae (2015)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tom Russell - The Rose Of Roscrae - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik heb The Rose of Roscrae van Tom Russell inmiddels al enkele maanden in huis en eerlijk gezegd wist ik lange tijd niet wat ik met de plaat aan moest.

Met The Rose Of Roscrae heeft de Amerikaanse muzikant immers een heuse ‘folk opera’ afgeleverd die bestaat uit maar liefst 52 songs.

Voor beluistering van The Rose Of Roscrae moet bijna tweeënhalf uur worden uitgetrokken en uit ervaring weet ik dat het wel even duurt voor het kwartje valt.

Het maakt van het ontdekken van The Rose Of Roscrae een zeer tijdrovend project en in eerste instantie ook zware kost, maar het is het waard. Tom Russell maakt de laatste tien jaar alleen maar prachtplaten en ook The Rose Of Roscrae is er weer een.

Tom Russell vertelt in zijn folk opera vanuit twee perspectieven het verhaal van een lange tocht van immigranten door de Verenigde Staten in de 19e eeuw, waarbij zowel wordt ingezoomd op de geschiedenis van de Verenigde Staten als op de misère van de hoofdpersonen. Het verhaal van The Rose Of Roscrae wordt deels verteld en deels gezongen, wat de plaat een beeldend karakter geeft.

Tom Russell vertelt het indringende verhaal niet in zijn eentje, maar heeft een imposante groep gastmuzikanten opgetrommeld. Joe Ely, Dave Olney, Jimmie Dale Gilmore, Gretchen Peters, Eliza Gilkyson, Jimmy LaFave en Ramblin' Jack Elliott zijn slechts een paar van de vele muzikanten die op de plaat zijn te horen, waardoor The Rose Of Roscrae een zeer veelzijdig karakter heeft, wat nog wordt versterkt door het inzetten van oud geluidsmateriaal van onder andere Johnny Cash en Lead Belly.

The Rose Of Roscrae bevat deels ijzersterke Amerikaanse rootsmuziek zoals Tom Russell die al zo lang maakt, maar het is door het verhaal dat wordt verteld ook een plaat die zich nauwelijks laat vergelijken met andere rootsplaten (al zal de kenner er wel een aantal kunnen noemen).

Het is zoals gezegd even doorbijten, maar uiteindelijk grijpt The Rose Of Roscrae je toch bij de strot, net zoals een goed boek over de geschiedenis van de Verenigde Staten dat kan. Iedereen die de laatste paar platen van Tom Russell koestert moet zich zeker niet laten weerhouden door de drempels van deze nieuwe plaat. Liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek in het algemeen eigenlijk ook niet. Erwin Zijleman

Na 2 jaar net met een half puntje verhoogd naar 5 sterren. En die deel ik niet vaak uit! Maar na tientallen keren beluisteren wordt mij duidelijk dat Tom hier een ware tour-de-force heeft gemaakt. Een forse historische roman, maar dan in muziek vertaald, dat is nogal wat.

Maar hij weet - ook nu nog steeds - er voor te zorgen dat de 2½ uur durende luistertrip aanvoelt als een album met reguliere lengte.

Ik las dat dit een 'folk opera' werd genoemd. Daarmee doe je Tom naar mijn mening tekort, want het album is ontzettend gevarieerd qua muziekstijlen, hoewel de teksten naar country neigen.

Ik heb me er toe moeten zetten twee keer het album in zijn geheel te beluisteren. Het is een hele zit, maar de moeite waard. Echter, de vele stukken tussendoor maken het naar mijn mening minder geschikt om in zijn geheel als achtergrondmuziek te gebruiken, wat ik met bijvoorbeeld Folk Hotel wel doe.

Vanaf nu doe ik het daarom met de krenten uit de pap. De En dat zijn er heel veel, meer dan één complete CD.

ben een groot fan van Tom Russell, een zeer veelzijdig man, behalve muzikant is de man ook schilder en schrijver. een geëngageerd artiest. aangemoedigd door de commentaren van erwinz en Tonio bij dit album, onlangs dit "The Rose of Roscrae" aangeschaft. een dubbelaar met 2 1/2 uur muziek. inderdaad een in muziek vertaalde historische roman. je kunt het beluisteren als een tijdrovend project zien, maar dat is relatief als je bedenkt dat er 20 jaar voorbereiding aan dit album vooraf is gegaan. het verhaal speelt zich af in verschillende tijdlijnen en naast hetgeen hierboven al is vermeld, is het feitelijk ook een liefdesverhaal van de Ierse Johnny, die op 16 jarige leeftijd zijn vaderland verlaat en daar zijn lief Rose achterlaat. dit album werd inderdaad een "folk opera" genoemd, en is verdeeld over "Act One" en "Act Two", alhoewel ik de benaming van dit album als een musical ook heb zien passeren. een dapper, ambitieus album dat inderdaad wel wat vraagt van de luisteraar, maar de doorzetter wordt ruimschoots beloond. liefhebbers noemen dit album wel zijn "magnum opus" en terecht. er staat een mix van nieuwe nummers van Tom op, een aantal oude nummers (Sky Above, Mud Below en Gallo di Cielo, traditionals (Carrickfergus, The Water is Wide, Jesus Met the Woman at the Well, etc) en archiefopnames/samples van grootheden van de Amerikaanse volksmuziek, o.a. Johnny Cash, Lead Belly (Huddie Ledbetter), Walt Whitman. persoonlijk ervaar ik dat samen met een aantal gesproken stukken (bijv. The Last Running of Just A Closer Walk) niet als storend, het zijn essentiële onderdelen van het verhaal. Tom Russell is een bewogen man. alle liedjes gaan ergens over en komen uit het hart. aan inspiratie geen gebrek op dit historische album. het zijn stuk voor stuk prachtige vertolkingen met vakmanschap en liefde gemaakt. het begin van dit album maakt dit direct duidelijk, als Jimmy Dale Gilmore (The Cowboy Minstrel) aftrapt met de zang van "Oh bury me not on the lone prairie". de nationale hymn "Home on the Range" vertolkt hij eveneens schitterend. de muziekstijlen zijn gevarieerd van folk, (cowboy) country, rock, blues, gospel tot polka muziek aan toe, waarbij de Ierse invloeden nooit ver weg zijn. de ballad Ain't No More Cane on the Brazos is 1 van de vele hoogtepunten hartverscheurend mooi gezongen door Jimmy Lafave, en de bijdragen van de zangeressen, o.a. de Ierse grootheid Maura O'Connell, Eliza Gilkyson en Gretchen Peters zijn van grote klasse. huiveringwekkend mooi is het door de Mexicaanse zangeres Anna Gabriel gezongen "Valentine de la Sierra" en zo staan er vele gastvocalen op die iets aanvullen en toevoegen. koude rillingen als op Soliloguy #1 (Act 2) het Swiss Yodel Choir invalt. Jesus Met the Woman at the Well is een prachtige gospel gezongen door Eliza Gilkyson. in Poor Mother Mexico schittert Tom Russell zelf. de rockende nummers zoals Hair Trigger Heart en Doin'Hard Time in Texas zorgen voor een fijne afwisseling op dit fantastische album. Tom Russell heeft dit album zelf "Les Miserables with cowboy hats" genoemd en zoals ik ergens las "it could just be the single, most important Americana release of all time". liefhebbers van Americana/roots muziek kan ik dit album zeer aanbevelen. niet alleen een luister trip maar dus ook een luister tip.

de basis bezetting van de muzikanten op dit album is als volgt:
John Gardner/Rick Lonow: drums
Dave Roe: upright and electric bass
Doug Lancio: electric & acoustic guitars
John Mock: whistles, concertina
Will Kimbrough: charango, mandola, 8 string ukulele, banjo, electric, acoustic, resonator & nylon strin guitar

album werd geproduceerd door Tom Russell en Barry Walsh met sessies in Nashville en Texas

Zojuist weer eens beluisterd, iets wat ik met dit album niet zo vaak doe.

Niet omdat ik het niet zo goed vind. Integendeel, het is een album dat op een dag zomaar eens mijn persoonlijke top 10 kan binnendringen. Maar ja, dan moet er eentje afvallen en dat is het typisch zoiets van "Kill your Darlings".

Nee, de reden dat ik dit album niet zoveel beluister is gelegen in het feit dat ik vind dat dit album alleen maar in zijn geheel beluisterd moet worden. En inderdaad - zoals Leonard Cohen en Nijgh opmerkt - kan dit niet als achtergrondmuziek fungeren en dien je hier met aandacht naar te luisteren. En omdat we hier spreken over een album van twee en een half uur is dat niet zo vaak mogelijk.

En wat was het toch weer een feest. Het verhaal van Johnny The Deuce en zijn liefje Rose brengt ons de halve wereld rond. Van Ierland naar het Wilde Westen, naar de wereld van de Native Americans, de gunmans en cowboys, de immigranten, de bizons en paarden. Maar er zijn ook uitstapjes naar het Mexicaanse grensgebied. En zelfs de goede werken van de Belgische Pater Damiaan op Hawaii passeren meermaals de revue.

Volgens mij is voor dit soort artistieke prestaties de term 'Tour de Force' bedacht.

Heb dit album vandaag tijdens een lange wandeling weer eens beluisterd. Ik was erg geraakt en de volgende dingen schoten door mijn hoofd: een meesterwerk, tour-de-force, het mag naar mijn mening alleen in zijn geheel worden beluisterd, dit moet eigenlijk in mijn top 10, maar wie moet er dan afvallen?

Ik kom thuis, wil mijn gevoelens op dit forum delen, maar zie dat ik dat al ruim een jaar geleden heb gedaan. Tja, en mezelf kopiëren levert ook niet veel op.

Dat laat onverlet dat dit album het verdient om gehoord te worden door vele liefhebbers van roots, folk, country en zo.