Bill Laurance - Swift (2015)

Ietwat ingetogener dan Flint, maar even eclectisch. De stijkersarrangementen zijn er nog steeds, de drumpartijen iets minder hectisch en wat dragender. Zo ook de basgitaar.

Hierdoor is er meer ruimte en rust voor de pianosolo's van Bill. Ook experimenteert hij hier met zang, waaronder vocoder-zang. Over deze vocoder twijfel ik nog. Ik weet niet of ik dat echt heel mooi vind.

Maar verder is dit wel weer een prachtig werk, waar de muziek varieert van jazz, neoklassiek tot impressionisme tot meer electro. Maar je moet het ondergaan om er iets over te kunnen zeggen.