Link Wray - Link Wray (1971)

prachtig album.. niet zo mooi als the rumble uit 1974, wat wel zijn mooiste is.

Waar is hier The Rumble ??

Het Astral Weeks van Link Wray. De man van talloze instrumentale nummers (zoals het dreigende Rumble) keert hier terug naar zijn geboortegrond en bezingt de wegen en de bossen en de rivieren. Het harde gitaarwerk van Wray wordt vermengd met blues, country en folk en zo ontstaat iets prachtigs. Het geheel komt soms in de buurt van Creedence Clearwater Revival, maar is toch iets heel unieks. Jammer dat zo weinig mensen dit kennen (en dat het album zo slecht verkrijgbaar is, je moet de nummers op het internet bij elkaar sprokkelen). Zalige plaat vol ruwe parels van nummers.

Dat Wray's carrière voor altijd gelinkt zal zijn aan "The Rumble", werd nog eens onderstreept in de documentaire "It Might Get Loud", waar de grijze Jimmy Page vanzelf weer als een tiener ging glunderen na het horen van de eerste akkoorden van dit nummer. Echter, de meest interessante periode van deze gitaarvirtuoos is voor mij niet eind jaren 50, maar de jaren 1971 - 1975, waarin hij 6 albums maakte van zeer hoogstaand niveau met als absoluut hoogtepunt "The Link Wray Rumble" uit 1974.

Deze periode begon in 1971 met dit titelloze album, dat bijna letterlijk in elkaar geknutseld is in een keetje in zijn achtertuin, dat hij omgebouwd had tot een "three track studio". Het verschijnen van dit album moet wel een shock geweest zijn voor zijn trouwe fans: geen surf-sound rock'n'roll, maar americana vermengd met blues, country, soul en folkrock. Als zanger klinkt hij af en toe als Van Morrison. Veel songs doen ook denken aan "Sticky Fingers" en "Exile On Mainstreet" van The Rolling Stones, maar dan net iets gemener of swampier. Luister maar eens naar "Juke Box Mama" of "Fire And Brimstone".

Link bracht vanuit zijn keetje 3 albums voort, allen geproduceerd door Steve Verocca, ook bekend van de productie van "Marjory Razorblade" van Kevin Coyne uit dezelfde periode. De drijfveer van deze ondoorgrondelijke muzikant om begin jaren 70 te pieken in een andere muziekgenre blijft onduidelijk: de hippe-tijdperk? godsdienstige redenen? of een terugkeer naar zijn eigen roots? In ieder geval heeft hij zijn roots benadrukt door als indiaan afgebeeld te staan op dit album, dus zonder vetkuif.
De vetkuif en de archetypische rock'n'roll image: zonnebril, leren jas en gitaar bespelend als een machinegeweer, heeft hij echter nooit verloren en na 1975 keerde hij dan ook weer terug naar zijn muziek van eind jaren 50, waarmee hij nog een keer bekendheid kreeg in zijn samenwerking met Robert Gordon.

Een album wat de Stones graag hadden gemaakt. Een van mijn favoriete albums all time.

Beslist niet mijn album dit. Eenvoudige rock zonder fratsen, maar mij wat te weinig spannend. Ook de stem went maar moeilijk. Het maakt me niet blij in elk geval.
Het blijft daarom bij een krappe voldoende voor deze nummer 90 in de 100 Greatest Albums of 1971. Op 164 in de best Ever Album chart over 1971.
3*