Bo Hansson - Ur Trollkarlens Hatt (1972)

Na het wereldwijde succes van zijn debuutalbum "The Lord of the rings" kwam de schuwe multi-instrumentalist Bo Hansson in 1972 met "Ur trollkarlens hatt" (buiten Zweden uitgebracht als "Magician's hat") en in 1975 met "Mellanväsen" ("Attic thoughts").

Deze twee albums missen het epische en mystieke karakter van Hansson's briljante eersteling en klinken daarentegen luchtiger, ongedwongener, jazzy-er wellicht. Chill-muziek als het ware met zo nu en dan toch een vleugje magie.

Hansson zou later nog het album "El-ahrairah" uitbrengen ("Music inspired by Watership down") en "Mitt i Livet", een LP die nooit buiten de grenzen van Hansson's geboorteland is gekomen.

Bo Hansson leidde het bestaan van een kluizenaar en overleed begin 2010.

Blijft jaar in jaar uit toch een mooie plaat om af en toe eens op te zetten. Gezien het aantal berichten en stemmen hier ben ik schijnbaar vrijwel de enige die dit vindt. Echt jammer.

Wat een ondergewaardeerde artiest is Bo Hansson toch. Hij heeft duidelijk niet stilgezeten sinds zijn debuut. Magician's Hat heeft minder die mysterieuze sfeer van Music Inspired by the Lord of the Rings en vormt ook minder één geheel. Dat komt vooral omdat enkele passages wat fragmentarisch zijn uitgewerkt. Dat wordt echter ruimschoots door Hansson gecompenseerd. De muziek is rijker gearrangeerd (o.a. fluit), uitdagender gecomponeerd en psychedelischer en jazzier van aard. ChrisX vergeleek het eens met Canterbury en ik zie die raakvlakken wel. Qua sound waardeer ik deze nog meer dan Lord of the Rings

Destijds echt een revelatie deze plaat. Heerlijk en uniek!
Daarna ook Lord of the rings gekocht

Persoonlijk vind ik de muziek van Bo Hansson niet echt interessant. Hij is zeker geen virtuoos, zoals hij op internet al wel eens omschreven werd. Maar dit album heeft wel sfeer, absoluut. Ik vind het ook beter dan "Lord of the Rings".

Ik sluit me aan bij DeWP.

Ik verwacht op een of andere manier meer van Bo Hansson, alsof er een magisch sfeertje om heen moet hangen.. maar hij dat verzaakt te creëren.

Het gitaarwerk op deze plaat vind ik erg matig eigenlijk. Het doet wat het moet doen, maar klinkt toch wat houterig en beperkt. Ik wil het eigenlijk niet zeggen, maar heb soms net het idee alsof ik mijzelf hoor soleren.. het klinkt, in het geheel past het.. maar gooit geen hoge ogen.

Fusion of prog ? Dt las ik ergens als commentaar bij deze tweede plaat van Bo Hansson. Het is inderdaad anders dan de eerste plaat van Bo Hansson 'lord of the rings' . De hele magische uitstraling van dat verhaal was prima in muziek gevangen.
Dit tweede album lijkt qua hoes en ook wel qua onderwerp een logische vervolgstap.
Net als zijn voorganger is het album, ten minste gedeeltelijk, beïnvloed door sprookjes- en fantasythema's. Het nummer "Elidor" was bijvoorbeeld direct geïnspireerd door Alan Garners fantasyroman Elidor uit 1965. Maar een geheel omvattend thema zoals bij 'lord of the rings' ontbreekt toch wel wat.
De muziek houdt zich ook niet geheel aan de prog grenzen. Bo Hansson experimenteert naar hartelust met Zuid-Amerikaanse ritmes, jazz, en ook wel wat spacerock. Als ik het zou moeten beschrijven zou ik zeggen dat het een soort fanfare is, die steeds vaker tussen verschillende landen van de wereld reist, voortbouwend op de wortels van de noordelijke mythologie. De invloed van de gastmuzikanten zal zonder meer een rol hebben gespeeld.
Bo Hansson werd ten onrechte een soort coypcat van Mike Oldfield gezien na Tubular Bells, maar dat was ten onrechte. De eerste twee platen kwamen voor Tubular Bells uit. Bo Hansson had verder al een muzikaal verleden met het duo Hansson & Karlsson, die 3 erg goed ontvangen platen uitbrachten. Ze hebben ooit 4 uur met Jimi Hendrix gejamd.
Nadat het duo uit elkaar ging, vervolgde Bo Hansson zijn eigen muzikale pad wat resulteerde in 'lord of the rings'.
In ieder geval laat het eerste nummer 'the city' al horen dat Bo Hansson nu uit een ander vaatje tapt. Een lang nummer met een veel meer geïmproviseerde sfeer dan je zou verwachten. Veel afwisselingen, het zorgt ervoor dat het interessant blijft. Ik heb de vinyl versie , daar duurt het nummer ongeveer 7 minuten, het blijkt dat bij cd reissues het nummer zo rond de 11 minuten duurt. Het tweede (lange) nummer 'divided reality' begint net als 'nights in white satin' , maar al snel gaat het een andere kant uit. Dit nummer heeft weer meer de sfeer van het eerste album. Op de b kant staat ook weer een opvallend nummer 'the sun' dat ook zeer de moeite waard is.
Wat verder ook opvalt dat de keys en synths minder overheersend zijn dan bij 'lord of the rings'. De gitaar, die Bo Hansson ook soms zelf bespeelt, naast 2 andere gitaristen. maar ook wat blaasinstrumenten (sax en fluit) krijgen redelijke aandacht. Ergens las ik dat het soms op King Crimson leek, maar ook muzikanten als Peter Banks/Steve Howe/ Ray Manzarak en Tonny Kaye worden genoemd als referentie. Al met al een afwisselende plaat die ik pas op tweedehands vinyl heb aangeschaft. Misschien toch ook de reissue cd proberen te bemachtigen.
Aangezien ik weg ben van de sfeer van 'lord of the rings' scoort deze plaat, ondanks dat ik er veel waardering voor heb, ietsjes minder.
Maar met 4 sterren is denk ik goed te leven.