Keeling is inmiddels al een redelijk gevestigde naam binnen het Amerikaanse rock circuit. Met zijn tweede album brengt hij 12 lekker in het gehoor liggende AOR nummertjes met de nodige popinvloeden om het lekker licht en makkelijk luisterbaar te houden.
Dat is misschien ook wel meteen de grootste valkuil van deze plaat, want het melodieuze komt wel op een sterke manier over en ook Keeling's stem klinkt goed. Alleen de plaat mist een beetje de kracht en pit om memorabel te blijven.
Mede hierdoor komt deze plaat meer op mij over als een dertien in een dozijn AOR album. We krijgen helaas nergens uitschieter te horen. Dit kan voor een gedeelte ook komen door de redelijk platte productie waarbij de bas behoorlijk prominent in de mix is gezet. Dat zou niet direct mijn eerste keuze zijn geweest bij een dergelijke plaat, maar daar dacht deze producer waarschijnlijk heel anders over.
Zelfs na meerdere luisterbeurten weet de plaat op mij geen blijvende indruk achter te laten en slaagt daardoor Keeling er niet in om boven het gros van dergelijke releases uit te komen.