Cathedral - The Ethereal Mirror (1993)

Minder catchy dan The Carnival Bizarre, maar toch nog goed. Mijn favorieten van dit album zijn: Ride en Enter The Worms. Na Fountain Of Innocence wordt het album wat minder, maar toch nog een prima album.

3,5*

Het is goed te merken dat Cathedral hier aan het veranderen is. Stukjes doom zoals op Forest worden afgewisseld met de wat meer stonerstukken die te horen zijn op Carnival... Lekkere combinatie wat mij betreft...

Deze cd maakt mij al vele jaren blij. Een beetje Doom, een beetje Stoner Rock, veel vette gitaren. "Midnight Mountain" swingt als de nete, "Ride" staat als een huis en "Fountain of Innocence" is een soort van ballad - of hoe noem je langzaam ingetogen brouwsel van Cathedral, juist met die explosieve refreinen er in? - echt heel mooi! Goed gebruik van de akoestisch gitaar in dit nummer. Het is waar dat de tweede helft van dit album een beetje inzakt. Ik kom toch nog tot vier sterren simpelweg omdat op de eerste helft een paar onvergetelijke nummers staan.

Ik kon hier goed van genieten maar ik moet hier de andere users bijtreden in het feit dat het album wat inzakt na de eerste helft.

Lee Dorrian wilde zich na het slopende debuut zijn band wat verder doorontwikkelen. In die zin leverde een eerste luisterbeurt van The Ethereal Mirror mij wel wat fronsende wenkbrauwen op. Een wat vlotter tempo, kon ik inkomen. Maar op nummers als Ride en Midnight Mountain lijkt zelfs sprake te zijn van enige vrolijke noten.
Het blijkt een Black Sabbath verering tot en met te zijn die na enkele luisterbeurten mij ook wel wist te pakken.
Doomtracks staan als de plaat wat vordert, ook wel op, maar dit keer is er veel meer dynamiek in de moddervette riffs te bespeuren. Alleen speelt Dorrian's beperkte bereik hem wel een beetje parten. Aan de andere kant is het ook weer een belangrijk handelsmerk van Cathedral.
Op mijn exemplaar staat overigens ook nog een (overbodige) remake van A Funeral Request.

Midnight Mountain vind ik nog altijd één van de coolste nummers ooit!

Cathedral, een van de bands die Sabbath vereerde en met het tikken van de klok heerlijke zware riffs op je kon afvuren. Vaak traag van aard maar op dit plaatje is hier en daar in enkele songs wat vaart waar te nemen. Cathedral heeft wel een bepaalde charme al is de bezopen voordracht van Dorrian maar enkele songs vol te houden voor de gemiddelde luisteraar. De beste man is nu bepaald geen wonder achter de microfoon maar gek genoeg past het ook wel weer in het geheel. Het ultra heavy Phantasmagoria is moddervet, Ride is lekker opzwepend en het akoestische getokkel in afsluiter Imprisoned zorgt voor de nodige serene rust. Na een klein uurtje overpeinzingen van Dorrian is dat ook meer dan welkom. Cathedral is dan ook een kwestie van doseren, in kleine hoeveelheden wel te verstaan.