Axel Rudi Pell - Mystica (2006)

Het is aan de ene kant jammer dat Axel Rudi Pell nooit eens de moeite neemt om écht eens met een opvallende knaller van jewelste aan te komen zetten. Een album die echt opvalt tussen de behoorlijke stroom aan albums die Pell in relatief korte tijd uitbrengt.
Ook deze Mystica is zoals altijd een oerdegelijk album, maar t.o.v. praktisch alle andere albums, is het er gewoon weer eentje uit de reeks. Wat Mystica zeker niet slecht maakt; het is zelfs een verbetering t.o.v. de vorige, Kings and Queens, die i.m.o. te brallerig en voor een groot gedeelte, te soft overkomt.
Aan de andere kant weet je gewoon wat je aan Pell hebt, en hij schotelt datgene voor, wat de fan wil. Nu wil ik me niet als een überfan bestempelen, maar z'n muziek vind ik wel altijd erg lekker. Het is en blijft aanstekelijke rock/metal. Geen geneuzel en gepiel, maar gewoon rocken met die handel. Zo ook dus Mystica, een album waarop Pell eens niet zijn aandacht richt op slijmerig overkomende ballads, waar hij nochtans wel eens de neiging toe heeft. Er staat wel een ballad op, in de vorm van "No Chance to Live", maar die klinkt eerder aangrijpend en donker, dan gelikt en glad.
Zo is Mystica dus best een bevredigend album, maar geen opvallende. Pell en zijn mannen leveren daarentegen vertrouwd werk af, en daar is op zich natuurlijk niets mis mee.
Toppers hier zijn "Valley of Sin", "Mystica" en "The Curse of the Damned" (gaaf middenstuk!!).

Mijn eerste kennismaking met Axel Rudi Pell is dit Mystica, aangeraden door een vriend van me. Een lekker bombastisch 80s-geluid zit in deze midtempo power metal verwoven en de zanger Johnny Gioeli schreeuwt er lekker over-the-top overheen. Op zich is het allemaal niet heel erg bijzonder, maar wel heel degelijk. Uitschieter is het titelnummer met het prachtige refrein, het instrumentale Haunted Castle Serenade en het openingssalvo, wat gewoon een lekkere verzameling metal op je afschiet.

Halfje erbij, omdat het na meerdere luisterbeurten nog steeds als een huis staat!