Kathryn Williams - Hypoxia (2015)

Sinds eind jaren negentig maakt deze Engelse singer-songwriter al albums, die vooral in Engeland worden omarmd. Sterker nog, tot nu toe is zij in Nederland praktisch onbekend. Dat is jammer want ze maakt prachtige inventieve folk en bezit een mooie stem, waarmee ze fluisterzacht zingt.

De veelgemaakte vergelijking met Nick Drake ligt dus erg voor de hand. Overigens heeft ze in haar begintijd liedjes van Nick Drake op haar repertoire gehad. Tot haar belangrijkste invloeden kunnen Nick Cave, The Velvet Underground, Leonard Cohen, Van Morrison, Tim Buckley, Bob Dylan en Nina Simone gerekend worden.

Door de Engelse critici werd ze al juiste waarde geschat, want voor Little Black Numbers werd ze ooit genomineerd voor de Mercury Prize. Met Hypoxia is ze intussen toe aan haar tiende album, het album Two, wat ze maakte met Neil Maccoll, meegerekend.

De instrumentatie is een stuk soberder gehouden dan op voorganger Crown Electric. Verdwenen zijn bijvoorbeeld de rijkelijk aanwezige strijkers. Ze koos als onderwerp voor dit ambitieuze project The bell jarr, in het Nederlands getiteld De glazen stolp, het enige boek wat Sylvia Plath ooit schreef. Ze werd vooral bekend als dichteres en essayiste.

In 2013 werd Williams door New Writing North gevraagd een stuk te schrijven over Sylvia Plath ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van The bell jarr. Na herlezing van dit boek besloot ze hierover een album te gaan maken. Het betreft een semi autobiografische roman, waarin de hoofdpersoon aan depressies lijdt, wat vereenzaming en vervreemding tot gevolg heeft.

Met als uiteindelijke gevolg een zelfmoordpoging, die de hoofdpersoon wel overleeft. Sylvia Plath pleegde zelfmoord een maand na publicatie van The bell jar. Ze deed dit door haar hoofd in een gasoven te steken, vandaar de titel Hypoxia.

Niet bepaald een vrolijk verhaal, gelukkig is de muziek op de cd niet zwaarmoedig. Wel doen de songs hier en daar wat mysterieus aan, zoals bijvoorbeeld in Mirrors. Een lied wat bij mij associaties oproept met Portishead.

Hypoxia werd op voortreffelijke wijze geproduceerd door Ed Harcourt. Hij schreef samen met Williams het nummer Cuckoo, wat overigens een duidelijke Harcourt signatuur heeft. Er is voor een meer experimentelere opbouw van de songs gekozen. Het is volgens mij een zeer geslaagd project geworden.

Hypoxia zal voor de meeste luisteraars even tijd nodig hebben om te kunnen overtuigen. Vooral beluistering op de late avond beviel me erg goed. Jammer dat Hypoxia slechts 30 minuten duurt.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kathryn Williams - Hypoxia - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Britse folkie Kathryn Williams wist mij precies vijftien jaar geleden voor het leven in te palmen met het werkelijk prachtige Little Black Numbers.

De tweede plaat van de singer-songwriter uit Liverpool stond vol met fluisterzachte folksongs, die na één keer horen voorgoed memorabel waren. Ik durf dat inmiddels wel te zeggen, want Little Black Numbers beluister ik nog altijd met enige regelmaat en de plaat is nog altijd goed voor kippenvel en toverkracht.

Kathryn Williams maakte vervolgens met het in 2002 verschenen Old Low Light nog een plaat van het niveau van Little Black Numbers, maar de platen die volgden waren helaas net wat minder goed. Zeker niet slecht en bij vlagen absoluut betoverend, maar ook meer van hetzelfde en eerlijk gezegd net wat minder dan het zo bijzondere Little Black Numbers.

Kathryn Williams revancheerde zich twee jaar geleden knap met het prachtige, op deze BLOG intens bejubelde, Crown Electric en nu ligt dan haar al weer tiende plaat in de winkel.

Wanneer je Hypoxia naast Little Black Numbers legt, is er eigenlijk niet eens zo heel veel veranderd. Kathryn Williams zoekt en vindt haar inspiratie nog steeds voor een belangrijk deel in de Britse folk, heeft nog altijd één van de mooiste fluisterstemmen in het genre en heeft ook nog steeds het patent op intieme folkliedjes die ook buiten de grenzen van de traditionele Britse folk durven te kijken.

Hypoxia is een conceptplaat over het boek The Bell Jar van de Amerikaanse dichter en schrijver Sylvia Plath. The Bell Jar uit 1963 is de enige roman die Sylvia Plath schreef, want een paar maanden na de release van het boek beroofde ze zich van het leven. The Bell Jar is zeker geen vrolijk boek en Hypoxia is mede daarom ook geen hele vrolijke plaat.

De plaat is zoals gezegd niet eens zo heel ver verwijderd van het ook zeer ingetogen Little Black Numbers en lijkt daarom niet heel erg op zijn voorganger Crown Electric, dat voor Kathryn Williams begrippen redelijk uitbundig was.

Als Kathryn Williams fan van het eerste uur ben ik er blij mee. Erg blij zelfs. Op Hypoxia domineren de sober geïnstrumenteerde, maar tegelijkertijd ook fraai gearrangeerde folksongs en mag Kathryn Williams ontroeren, verleiden en betoveren met haar bijzonder fraaie fluistervocalen. De betrekkelijk zware thematiek, die zich hier en daar uit in een wat zwaarder aangezette instrumentatie, geeft de plaat vervolgens extra lading en extra diepgang.

Ook de productie, van de eveneens zeer getalenteerde Britse singer-songwriter Ed Harcourt, is een waar kunststukje en draagt flink bij aan het zo fraaie eindresultaat.

Als ik al iets negatiefs moet zeggen over Hypoxia van Kathryn Williams, is het het feit dat de negen songs op de plaat alles bij elkaar slechts een half uurtje duren, maar het is een half uur van grote klasse. Omdat Kathryn Williams op Hypoxia zeker niet grossiert in niemendalletjes, is het bovendien geen enkel probleem om de plaat meerdere keren achter elkaar te draaien; net zoals ik dat doe met Little Black Numbers. Hypoxia geeft hierbij nog lang nieuwe geheimen prijs.

Kathryn Williams is in Nederland helaas nog altijd een grote onbekende, maar ook met haar tiende plaat laat ze weer horen dat ze werkelijk prachtige muziek maakt. Aanrader ! En zeker niet alleen voor liefhebbers van Britse folk. Erwin Zijleman