Voices from the Lake - Live at MAXXI (2015)

De ware traktatie van dit album is de sublieme cover van Paolo Conte's 'Max' in Boards of Canada-stijl.
Voor de rest bevat dit album aangenaam meanderende ambient/drone.

Erg fijne ambient van deze twee, een moderne versie van Tangerine Dream lijkt het wel.
En inderdaad, die cover van Conte is erg goed gedaan.

Fantastische ingehouden stijl die Voices of the Lake heeft weten te ontwikkelen. Dit kan je echt wel beschouwen als een tweede album ook al staat er het 'Live' woord. Zalige plaat waar ze stappen weten te zetten tov de vorige, die al op zijn beurt veel indruk wist te maken. Klasse. Minimalisme van een zuiver soort.

Deze Voices From The Lake plaat vind ik zelfs nog immersiever dan de vorige door iets uniekere geluidsafstellingen, met die EP's tussendoor hebben ze deze stappen al gezet voor een deel. Heel vette hypnotische plaat, met prachtig gebruik van subtiele vrij psycho acoustische ritmes. Mooie moderne uitgekiend klinkende -haast wetenschappelijk- en tegelijk überorganische (ambient-)techno, hoe je het ook wilt noemen. Je zou het bijna een nieuwe vorm van trance kunnen noemen als je woorden letterlijk probeert te nemen. Subtiele muziek die gemaakt is met doeleinden als de ervaring van een specifieke reis en voor ontspanning.

Deze versie van Max
Altijd gedacht dat dit thema een veel langer nummer kon dragen. Zie hier: mijn vermoedens worden bevestigd.

Ik vind vaak BoC suf om bijna dezelfde reden waarom ik Monolake soms suf vind: mooi, maar echt te glad. Nee mij doet juist de haardvuurkraakambient (mooi Scrabble-woord, al noemen de cool kids dat Wordfeud tegenwoordig, geloof ik) van de rest op dit album juist zo fijn aan, met net dat beetje dronemuziek erbij om het nog ietsje spannender te maken.