End of the Dream - All I Am (2015)

Deze band gisteren voor het eerst live gezien in een zeer goed gevulde grote zaal van Boerderij in Zoetermeer en ik werd wel degelijk weggeblazen. Het album dan ook maar even erbij gehaald en dan blijken mijn vermoedens waarheid: Nederland heeft er weer een nieuw talentje in het symfonische metal genre bij. Vooralsnog borduurt End of the Dream vooral voort op een combinatie van reeds bestaande geluiden zoals Epica, Within Temptation, maar ook Delain of zelfs Nightwish, maar dat stoort geenszins, want de nummers zijn ijzersterk en zitten fijn in elkaar. Ook live was het geheel indrukwekkend. Gitaristen Armen Shamelian en Robin van Ekeren vormen de basis en besprenkelen de symfonische mengelmoes regelmatig met flitsende solo's, terwijl zangeres Micky Huismans de link naar het publiek onderhoudt met haar betoverende stage presence en haar zeer aangename stem die wat doet denken aan een mix tussen Charlotte Wessels en Simone Simons.

Ik hoop dat ze bij toekomstige albums wat meer een eigen geluid zullen ontwikkelen, maar voorlopig voldoet All I Am als visitekaartje van deze nog nieuwe Nederlandse formatie. Mijn favoriete nummer bij uitstek is 'Collide', die mij live ook meteen kippenvel bezorgde.

Het doet veel denken aan Epica, Within Temptation, Evanescence, Delain en ook Dream Theater. Maar het stoort inderdaad niet. De kwaliteit, die ik helaas niet live heb kunnen meemaken, is duidelijk te horen. Het grootste probleem met dit album is dat er zoveel vergelijkingen inzitten dat het gemis aan een eigen geluid opvalt. Maar dat is dan ook het grootste probleem wat ik met dit album heb.

Grote favoriet is Gone waar de kracht van de zang de drijvende factor is. Een heerlijke afsluiter van een prima album.
3.5*

Bericht verplaatst naar End of the Dream