The Bonzo Dog Band - The Doughnut in Granny's Greenhouse (1968)

Deze toevoeging van mij is tzt geloof ik nog geweigerd vanwege het hoesje, maar ik zie dat er inmiddels een gaaf exemplaar is gevonden

Hoezo?
Een beter hoesje was er trouwens echt niet te vinden.

Nee ik weet het, heb me suf gezocht. Goed dattie er opstaat iig

De beste plaat van deze legendarische kult band. Bijna iederen kent I'm the Urban Spaceman maar voor de rest weet bijna niemand meer van deze Musical Comedy band. Hun plaaten zijn nu remasterd en met bonus tracks te koop. Zie ook verslaag in de nieuwe Uncut july 2007

De beste ? Om die eer strijden Gorilla & Tadpoles bijna dagelijks wat mij betreft.

Het is wel het Bonzo album wat het best weergeeft welke kant zij muzikaal op wilden voor Vivian Stanhall instortte en de klad er definitief in kwam. Met uitzondering van Hello Mabel wordt hun oude Vaudeville basis verruild voor een rock ondergrond waardoor ze veel meer als een band klinken.
Jammergenoeg hebben ze deze sound nooit echt verder uit kunnen bouwen. Met een labiele Viv in de gelederen was het evenwicht uit de band en met de meer op popmuziek gerichte Neil Innes als voornaamste roerganger zou het geluid op Keynsham een stuk lichter worden.

Deze viel net op de mat. Had er eigenlijk nog nooit van gehoord, maar mijn oom was hier helemaal weg van. Nadat ik met hem Velvet Underground had geluisterd begon hij te vertellen over artiesten van de kunstacademie (hij is zelf beroepskunstenaar dus vandaar de interesse) en had hij wat laten horen.

Over op de muziek, ik had eigenlijk wat meer ''comedy'' verwacht. Dit klinkt als een serieuze band met af en toe ruimte voor een lolletje, maar dat bevalt me zelfs beter. Ik zal me zeker eens wat dieper verdiepen in deze band Welk album zou ik het beste na deze kunnen luisteren?

'Gorilla' vind ik persoonlijk hun beste en kan ik aanraden .

Dankjewel, dan ga ik die binnenkort eens beluisteren

Tot mijn geluk heb ik in Engeland de Bonzo Dog Dooh Dah Band twee keer live gezien.De eerste keer in 1968 op het memorabele The Eigth National Jazz and Blues Festival. Geweldig fesival op de paardenracebaan in Sunbury. De creme de la creme van de Britse rock, folk en blues speelde er. De tweede keer op het Wight-festival waar Bob Dylan de hoofd-act was. Dylan was een volledige afknapper. Top was de Bonzo Dog. Ik had werkelijk pijn in mijn buik van het lachen.

De band had nauw contact met Monty Python, zelfde soort humor. Een van mijn favoriete nummers is de behandeling van het metafysische probleem Can Blue Men Sing the Whites? Waarmee gelijk antwoord is gegeven op het probleem of humor en muziek wel kunnen samengaan.

Wat hun beste album is, weet ik niet. Wel dat From the canyons of my heart hun beste love song parodie is. Het staat op Tadpoles.

Ik heb deze cd geluisterd in het kader van 20 stemmen-mijlpaal-topic. In eerste instantie dacht ik echt een pareltje te hebben ontdekt. De sfeer van de eind jaren 60 zit er goed in. Maar in het vervolg van het album wordt het toch allemaal een beetje vervelend. Het blijft bekend in de oren klinken (oude pink floyd?), maar het pakt niet. 3.0 ster