tunng - Comments of the Inner Chorus (2006)

Vrij snel alweer een opvolger van het debuut.
Ook deze keer heb ik het gevoel dat het me net niet genoeg weet te raken. Ondanks dat ga ik het wel weer een kans geven, net als de vorige cd.

Dit is inderdaad zo'n net-niet-album... Op zich best grappige Electro / Folk combi en er staan een aantal erg goeie nummers op. Zo vind ik het middengedeelte met o.a. Jenny Again en Man in the Box erg sterk. Doet me een beetje aan Eels denken, of aan Crosby, Stills & Nash (zoals aERo al opmerkte bij t andere album). Na een tijd begint het echter erg vervelend te worden.

Dit ga ik snel luisteren. Hun debuut vond ik juist heel goed. Ik zag dat ze ook nog een ep'tje (the pioneers) hebben uitgebracht.

Snel luisteren? Volgens je log draai je hem al grijs

heel leuk

Wonderlijk moderne retro

Amper een jaar na hun fantastische debuut Mother's daughter and other songs heeft tweemansband Tunng alweer een nieuwe plaat uitgebracht. En opnieuw weten Sam Genders en Mike Lindsay zo'n magische sfeer vast te leggen. Hun muziekstijl wordt meestal aangeduid als folktronica en die term is de duidelijkste karakterisering van hun muziek: folky zang en liedstructuren gecombineerd met wonderlijke electronica.

Tunng klinkt mystiek, sprookjesachtig, spacy, maar die moderne sferen worden gecombineerd met heel klassieke zang. Niet voor niets noem ik Simon & Garfunkel en The Notwist als referenties. Het is alsof je heel klassieke pop/folk mengt met electronica. Vooral de zang van Tunng heeft die bijzondere klank die samenzang in de Simon & Garfunkel-sfeer kan hebben. Twee stemmen die samen optellen tot meer dan twee. De zang klinkt als een mini-koor, bijna devoot en sacraal. Daardoor heen mengen de mannen van Tunng de meest wonderlijke bliepjes, drummetjes en samples van stemmen.

De verwondering die er vorig jaar nog was, valt nu een beetje weg. De nieuwigheid is er wel af. Maar dat neemt niet weg dat Tunng weer een zeer sterke plaat heeft gemaakt. Helaas is Tunng niet in staat te ontroeren, zoals bijvoorbeeld The Notwist wel kan, ondanks hun veelgebruikte electronica. Tunng blijft meer op afstand, maar behoudt daardoor wel dat mystieke en ongrijpbare. En tussen al die moeilijk grijpbare liedjes staan wederom beeldschone pareltjes, zoals Jenny again. Hoe vreemd en wonderlijk zo'n liedje ook mag klinken, door die rariteiten heen klinkt een verrekt goed liedje.

Het blijft onbegrijpelijk hoe de heren van Tunng dit weer voor elkaar krijgen. Alle moderne geluidjes verzekeren je ervan dat dit muziek van hier en nu is, maar tegelijkertijd is het zo retro als het maar zijn kan. Dit kan zo uit de jaren zestig komen, alleen hadden muzikanten toen al die electronica nog niet tot hun beschikking. Zo ontstaat een interessante botsting van twee geluiden, twee gevoelens die hun muziek de juiste spanning bezorgt. Voor die spanning heeft Tunng weinig hulpgrepen nodig. Geen bombast, geen snerende gitaren, de mix van ingrediënten doet hier automatisch zijn vervreemdende werk.

Dat vond ik juist een van de mindere, het kwam op mij over als een onbedoelde Paul McCartneypersiflage.
Ik was trouwens nog best verrast door het album, ik had niet zo veel meer van Tunng verwacht, eigenlijk. Maar vooral in nummers als 'Red and Green' en 'Sweet William' komt iets naar voren wat ergens wel op een bepaalde ontwikkeling van de band duidt. Het album is iets te wisselvallig om de voorganger te benaderen, maar ik ben zeker niet teleurgesteld.

Tweemansband?!
Dan heb je er 4 te weinig geteld. Dit is een zeer tof plaatje met zeer sterke nummers en goede nummers. Misschien hoor ik deze wel liever dan hun eerste doch is die ook zeer mooi!
Ik heb ze gisteren gezien in STUK in Leuven en ze waren echt fantastisch! De mannen en vrouw hadden er klaarblijkelijk lol in en dat leed tot een geweldig optreden. Zeker een aanrader om eens live bezig te zien!
4*

In de studio wel, op het podium niet.

En wederom een fraaie review van Visser . ( 't scheelt ook dat onze smaken overlappen)

dank je. en inderdaad, onze smaken komen behoorlijk overeen

Na een paar keer, eigenlijk heel vaak draaien, plaats ik ook maar eens een berichtje. Dit bandje was een tip van Laurens-Jan meen ik, ooit (nog bedankt daarvoor!) en ik besloot maar eens te luisteren. Een soort Psapp meets The Books bandje. Erg fijne geluidjes, lieve electronica gemengt met fijne folky gitaartjes en wat toffe knip-en-plak-effectjes.

Resultaat is een fijn plaatje dat lekker wegluistert en wegdromerige effecten heeft. In het introtje Hanged wordt al de toon gezet voor de rest van het album, en dat beleeft z'n toppunt bij Jenny Again. Ik lees hier dat de meningen daarover verdeeld zijn, maar ik vind het een prachtig lief nummertje

Change your name and find a job
Marry Jenny in the spring
Buy a dog and call him Pete
Push the children on the swings
Think about me now and then
Try to find a peaceful space
Count the days as they go by
Count the lines upon your face



Sweet William is ook een toptrack, heerlijk dromerig.

Een hele fijne 4* voor dit album, en ik moet ook eens achter de vorige aan denk ik

Ik ben hier ook terecht gekomen na een live-optreden, waarbij de sensatie inderdaad is dat je een moderne band hebt, maar teglijk toch ook iets vertrouwds hoort. Voor mij is dat niet de al genoemde Simon & Garfunkel of CSNY. Mijn eerste associatie was Magna Carta. Sinds gisteren (nog als kopietje) in huis, maar ik ga dit nog wel echt kopen. Beste nummers op het concert waren Jenny Again en Bodies.

Een bijna perfect album en een bijna perfecte balans tussen traditionele folk en electronische muziek. Genieten dit album!

Grappig ook dat veel mensen (waaronder een aantal professionele reviewers) denken dat Jenny uit het nummer Jenny Again wordt vermoord. Luister nog eens goed naar de tekst zou ik zeggen, vooral de eerste vier zinnen.

Vind deze mooier dan This Is Tunng, hele mooie afwegingen inderdaad tussen folk en electronica.

Een mooi album van de twee heren van Tunng. Het eerste album was leuk experimenteel, ik moest wel wennen aan alle pliepjes etc. IK ben toch wat meer folk georiënteerd en de elektronica staat voor mij ten dienste ven de folk. Maar op zich vind ik het altijd prima dat men toch folk zo nu en dan durft te mengen met andere stijl, zoals metalfolk en in dit geval met elektronica.

Dit tweede album richt zich nog meer op de folk kant, mooie liedjes, mooi gezongen, wat puttend uit de jaren 60 en de elektronica staat nog meer in dienst van de folk. Het zorgt voor een spannende , soms afwijkende inbreng en dat kan de muziek goed hebben.

Dus mijn waardering is net wat hoger dan voor het debuut.