Warren Haynes featuring Railroad Earth - Ashes & Dust (2015)

Warren Haynes is de voorman van Gov't Mule, een band die het ruigere werk bepaald niet schuwt. Railroad Earth doet dat bepaald wel. Dus was ik wel nieuwsgierig hoe deze samenwerking uitpakt. Nou, ik kan melden dat dit uitstekend uitpakt. Hierboven staat blues/rock. Het is geen van beide, in de verste verte niet. Het is een echte rootsplaat geworden. Hoewel het Warren Haynes featuring Railroad Earth is is het qua sound net andersom. Meer een RRE plaat m.m.v. Warren Haynes. Het album is nu te beluisteren op de luisterpaal. Ik vind het een zeer smaakvolle samenwerking. De rootsliefhebber zal er van smullen. De mensen die Haynes waarderen vanwege zijn southern blues rock zouden van een koude kermis thuis kunnen komen, maar ik denk dat ze de schoonheid hier best van inzien.

Ik vind het wel logisch dat dit een ander soort plaat is dan the Mule.

The Mule is natuurlijk een soort concept. De manier voor Warren om flink te scheuren, en zijn favoriete classic rockcovers te spelen.

Solo doet Warren altijd weer wat anders. Zo doet hij het akoestisch of met een blazers-sectie, en op deze plaat inderdaad een meer roots/country richting.
Wat natuurlijk ook lekker uitpakt, want Warren heeft een prachtige stem voor dit type muziek. Een mooie zomerplaat. Met ook lekkere slide-solo's van Haynes.
Al klinkt deze plaat wel degelijk richting blues. Het doet mezelf denken aan Haynes' eerste soloplaat. Maar dan met meer roots-instrumenten (fiddle, banjo).

Railroad Earth kende ik nog niet. Maar het klinkt lekker kalm en gedegen.

Eigenlijk vind ik het best een saaie plaat. Het duurt te lang, het was leuker geweest wanneer het korter duurde. Nu lijkt alles op elkaar.

Gold Dust Woman (Fleetwood Mac) is mooi gedaan. Ook Spots of Time is erg aardig. Misschien ben ik zelf niet zo een country-liefhebber, en dat het me daarom allemaal wat saai lijkt.

Ja Warren Haynes en korte platen dat gaat niet samen. Ik vind dit ook te lang duren, ook al ligt roots mij nog zo goed. Ongeacht het genre hoeven platen van mij nooit langer dan pakweg 3 kwartier te duren. Er zijn maar weinig bands, artiesten die ermee weg komen zulke lange platen tot het einde genietbaar te houden en ook nog eens vaker dan een keer. Daarom heb ik ook altijd zo'n moeite met the Mule. Na een paar van die solo's weten we het wel en kan je rustig stoppen, maar het gaat maar door. Dat is jammer, want Gov't Mule is in principe best aardig.

In de lp-tijd was je gebonden aan die 30-45 minuten, en moest je songs schrappen.
Daarom dat platen uit de 60/70 zo genietbaar en vaak ook legendarisch zijn (weinig filler) en je zet het wat vaker nog een keertje op.

De cd-tijd en nu met streaming heeft geen beperkingen meer, en moet je je vaak door anderhalf uur muziek heen worstelen. Vaak had er best wat geschrapt kunnen worden.

Voordeel is wel weer dat de fade-out echt een ding van de verleden tijd is.

Misschien dat artiesten de hint snappen en weer eens wat lekkere, korte platen uit gaan brengen. Dan kan er ook weer met wat regelmaat iets uitgebracht worden.

klinkt een beetje alsof er een oude southern rock zanger (blijkt te kloppen) door leuke bluegrass/folk heen zingt en het zo af en toe ook eens nodig vindt er een ruigere solo doorheen te gooien. Niets mis mee, maar vooral die stem botst wel eens met de muziek. Voor 1 uur en 19 minuten hoeft het van mij ook niet, de helft kon ook.

Ik moet hier op toch op terug komen. Dit is een ijzersterke plaat.
Het luistert ontzettend lekker weg. Misschien moest ik eerst wat ouder worden, om deze plaat meer op waarde te kunnen schatten. Ik geef voorlopig een ferme 4,5 aan deze plaat!

Fraai Americana album. Haynes heeft een mooie stem en speelt geweldig gitaar. Ook de composities mogen er zijn, al had het wel wat korter mogen zijn door de wat mindere nummers (Beat down the dust & Word on the wind) er af te laten. Toch was dit een aangename luisterervaring.