Courtney Patton - So This Is Life (2015)

Ik las van de week een artikel op Altcountry.nl over dit album. Ik had nog nooit gehoord van deze Texaanse singer songwriter. Ik besloot hem direct maar eens te gaan beluisteren. Daar heb ik bepaald geen spijt van gekregen. Deze dame beschikt over de perfecte country stem: warm, krachtig en geen poespas. De melodieën blijven je vanaf het begin bij en de teksten gaan over het leven van alledag. De muzikale omlijsting is helemaal perfect: effectief en geen fratsen. Sommigen zullen dit wat te glad vinden, kan ik me voorstellen, maar in dit geval hoort dit er gewoon bij. Dit album had niet anders moeten klinken. Bovendien is het album ook nog eens helemaal in balans. Het uptempo Killing Time komt precies op tijd, dat maakt het 2e gedeelte des te indrukwekkender. Vooral de laatste 2 nummers die bewust heel sober gehouden zijn blijken van een grote schoonheid. Ik houd er niet van om bij elk goed album te spreken van "een van de beste releases van dit jaar", maar in dit geval ontkom ik er gewoon niet aan. Prachtig, indrukwekkend en toch zo gewoon.

Ik moet deze dan nodig maar weer eens op zetten, want dat het fijne muziek is was me bekend, maar voor mijn gevoel steekt het album niet zo heel ver boven de middelmaat uit. Ik luister liever naar haar man Jason Eady, en nog liever hoor ik ze samen zoals hier met Man on a Mountain.

Maar sowieso zijn dit wel artiesten om in de gaten te houden. Haar voorgaande album mag er ook wezen. Daarnaast is bijv. Jamie Lin Wilson in deze categorie een aanrader. Zij maakte voorheen deel uit van The Trishas (met onder anderen de hier op MuMe geprezen Kelley Mickwee) en bracht eerder dit jaar ook voor het eerst een solo album uit. Via YouTube kom je zo allerlei van dit soort minder bekende countryartiesten tegen. En dat zijn vaak de besten want bekende countryartiesten zijn niet meer wat ze geweest zijn. Ik zou dit album namelijk eerder aanraden dan het nieuwste album van Miranda Lambert. Zo goed vond ik dit album wel

Inmiddels opnieuw beluisterd en ook van mij maar vier sterren dan
Dit is gewoon erg sterke muziek en het klinkt allemaal zo simpel en makkelijk dat het bijna niet opvalt hoe goed het is. Toch jammer dat de teksten nog wel eens aan me voorbij gaan op de een of andere manier, want als je daar op gaat letten komt de muziek pas echt goed tot leven en valt pas op hoe goed dit album in elkaar steekt. Zo raak ik overigens meteen weer voor een paar uur op YouTube verzeild, want daar staan toch wel een aantal fijne live-optredens op.

De teksten belangrijk, maar vallen mij ook nooit als eerste op. Het begint met stem en melodie, helemaal in de country en folk. Pas als dat klopt komen de teksten pas en die kunnen het nog een stukje mooier maken en dat is hier in sterke mate het geval. Er wordt zoveel ophef gemaakt over Carrie & Lowell van Sufjan Stevens, omdat dat zulke indrukwekkende teksten heeft over zijn overleden moeder. Ik kan er echter helemaal niks mee, omdat de juiste muzikale begeleiding ontbreekt en omdat het gewoon een heel beperkte zanger is, die totaal niet in staat is om zijn gevoeens met zijn zang het juiste gevoel mee te geven. In dit geval was direct onder de indruk van de stem, de melodieën en de heerlijke instrumentatie. Vanwege de recensie op Altcountry wist ik al een beetje waar sommige songs over gingen en dan valt de tekst veel sneller op, dus dat helpt er wel bij. Zo'n Jamie Lin Wilson waar jij het over hebt heeft ook een prima plaatje gemaakt, maar de stem is gewoon niet onderscheidend genoeg. Ik denk als ik een paar keer luister dat ik ook moeiteloos op 3,5 sterren zou uitkomen. Wilson is zo'n artiest waarvan er wel duizend rondlopen in de VS. De country zit er daar zo ingebakken dat iemand met talent en de hulp van de aanwezige know how in Nashville al snel een prima beluisterbare plaat kan maken. Ilse De Lange is wel een mooi voorbeeld. Die ging ook naar Nashville en maakte een prima debuut, maar voor de Amerikanen was het business as usual: leuk, maar in eigen land zijn er wel een half miljoen artiesten die hetzelfde kunnen en meestal minimaal even goed. Het is niet te doen om ze allemaal te beluisteren en daarom doe ik af en toe eens een poging en in het geval Patton is het direct goed raak, net als met Mickwee vorig jaar. Van artiesten als deze 2 zijn er zeker geen vele duizenden. Ik heb ook genoeg pogingen gedaan die ik dan een paar keer beluister en met plezier ook, maar die toch niet onderscheidend genoeg zijn om er mee verder te gaan. Meestal komt het niet eens tot een stem, omdat ik de artiesten ook vrij snel weer vergeet. Want elke plaat waar ik op stem moet ik me wel kunnen herinneren, anders heeft een stem voor mij geen waarde.

Heldere analyse. Neemt niet weg dat die duizend artiesten eigenlijk allemaal wel mijn interesse hebben, zeker als mevrouw Wilson daarvan de middelmaat is. Er is dan inderdaad geen beginnen aan om ze allemaal te beluisteren, maar om af en toe een wat onbekendere country-artiest als deze mee te pikken kan zeker geen kwaad, want meer dan eens komen die voor mij (net als hier) behoorlijk dicht bij de vier sterren in de buurt.

Ik heb het niet over middelmaat, maar over niet onderscheidend genoeg. Middelmaat heeft een beetje een negatieve klank en zo bedoel ik het zeker niet. Types als Wilson zijn gewoon goed bezig, laat daar geen misverstand over bestaan. 3,5 ster is in mijn geval een goede beoordeling. Het is ook een kwestie van smaak of een stem je wel of niet bevalt. Ik denk trouwens ook dat jij een grotere liefhebber van de traditionele country bent dan ik. Ik beweeg me maar zelden in de pure country. Vaker is het een mengvorm van country, roots en de hele mikmak. Nog vaker is het tegenwoordig de blues waar ik naar luister en daar gelden weer hele andere criteria om mijn interesse op te wekken.

Maar als jij denkt van: "die of die artiest moet je eens gehoord hebben" dan is elke tip welkom. Weet je welke vrouw ook zo'n geweldige stem heeft: Amy Speace. Geen country, maar meer folk.

Traditionele country is inderdaad een soort basis waar ik graag op terugval.

Ik moet overigens zeggen dat een stem voor mij alleen in negatieve zin nogal eens wil opvallen. Wil ik horen hoe geweldig de stemmen van Patton en Mickwee zijn, dan moet ik er toch behoorlijk goed op gaan letten. Gek is dat eigenlijk: met goede instrumentatie kan een country-album dan al een heel eind komen voor mij. Daarom weet ik ook niet of je iets hebt aan namen als Kayla Ray en Irene Kelley (bluegrass) of relatief onbekende mannelijke country-artiesten als de genoemde Jason Eady en Whitey Morgan.

Amy Speace lijkt me zeker interessant. Ik neem zo nu en dan sowieso graag een kijkje in je zogenaamde muzieklog om eens wat tips op te doen als je 't niet erg vind.