Parzival - BaRock (1973)

Het tweede (en laatste) album van folk/prog groep Parzival. Dit album zat in het setje Krautrock 2 (original album series). Het lijkt erop dat Parzival is uitgebreid tot sextet, maar alle nummers zijn geschreven door de oiginele drie leden. Gezien de hoes is het nu een echt hippiecollectief.
Voorganger 'Legend' werd goed ontvangen, maar geen idee hoe de verkoop was. Dat was een verrassend progfolk album met prachtige klassieke, middeleeuwse invloeden, maar soms ook heerlijk duister afwijkend.

BaRock is wat anders, de woordspeling is wel leuk.
Net zoals Legend klopt de volgorde niet met de originele plaat. Souls Married To The Wind' is de b kant van de single 'One Day', in Engeland opgenomen. Het echte album begint dus met nummer 2. En 'Souls Married to the wind' is ook niet zo bijzonder.
Dat vind ik ook van 'Stories' een beetje een folk/country song met weinig diepgang. 13 in een dozijn.
Gelukkig krijgen we dan Black Train het langste nummer van de plaat. Dit is echte jaren 70, zeker met de fluit en strijkers heeft het wel wat van een kruising van Jethro Tull, ELO en the Trees. En de zang : het zou Peter Hammill kunnen zijn. Het is echt psychedlische prog met halverwege een hoofdrol voor de viool. Muzikaal zit het bijzonder goed in elkaar. Maar het klinkt echt wel anders dan de nummers op Legend, het mysterieuze is duidelijk wat minder. Trouwens dit nummer heeft Conny Plank (producer) ook mee geschrevn.
'Mrs Virgin', weer met Peter Hammill/Chapman achtige zang, aan het eind verandert in een droevig zigeuner deuntje inclusief gesnik, snuiten van de nues en kerkklokken. Dat psychedlische wordt voortgezet in 'Frank Supper' en daarbij dacht ik gelijk aan Pink Floyds 'Alan's psychedelic breakfast'. Enkel hier een wat eenvoudig niemendalletje als achtergrond en daarover heen geluid van borden, bestek, glazen en gesprek. Het zal wel bij die jaren horen. 'Scarlet Horses' lijkt meer een folk-rock nummer, mooie muzikale omlijsting met mellotron en scheurende gitaar en weer een prachtig afwisselend eind. Misschien niet zo vernieuwend als Legend, maar wel een heerlijk nummer. "It's a pity' , de naam zegt het al, redelijk, maar niet opvallend.
'Thougt' is een prachtig nummer, vooral door de muzikale omlijsting. Het is eigenlijk een nummer in vier delen, het eerste stukje met zang, het tweede gedeelte neemt de fluit het heft in handen, maar ook de bongo's en andere percussie speelt daar prachtig op in, daarna volgt een rustig intermezzo dat overgaat in het slotgedeelte waar de violen om elkaar heen draaien en weer die prachtige bongo's. Het swingt de pan uit , Vivaldi achtig spel. En dat gaat zo langzaam verder in Paradis ook een lang stuk. Iets meer psychedelische prog, mede door de mellotron. En ook hier weer de bongo's die voor een mysterieuze, oosterse sfeer zorgen.
De twee bonus nummers hebben iets meer kwaliteit dan bij Legend, ze vallen minder uit de toom.
De kwaliteit van Legend haalt dit album net niet, maar het is een prima album. Verrassend, gedurfd en muzikaal dik in orde.
Jammaer dat er geen vervolg gekomen is, ben best benieuwd hoe de groep zich verder zou ontwikkelen.