Zamora - Waves (2015)

Fraaie, ietwat donkere, melancholische, sferische indie op het Eindhovense Lighttown label. Kan een paar luisterbeurtjes nodig hebben - maar dan heb je wat. Als refs worden het mid-tempo werk van de pumpkings , radiohead en pixies genoemd, grappig genoeg komt bij mij her en der Mecano (NL) op.

Zeker niet mainstream maar erg goed luisterbaar.
Na slechts een paar keer het album horen klinkt het geluid al vertrouwd.

Goed dat je er NL achter hebt gezet. Anders kom je in een heel ander genre terecht

Ik ben een incidentele bezoeker van musicmeter. Ik had de indruk dat hier muziekminnende liefhebbers zitten die goede muziek spotten, maar ik heb me vergist. Het is gewoon mainstream gedoe hier, hoe kan ik anders verklaren dat er zo weinig opmerkzaamheid is bij het uitkomen van een UITSTEKEND NEDERLANDS DEBUUTALBUM!!!!! Zo ik heb mijn gal gespuwt.

Over mainstream gedoe gesproken: what's up met je top 10?

Het gaat hier niet om mijn top 10, maar om het feit dat 5 stemmen een beetje weinig is voor een goed nederlands debuutalbum, jammer dat je daar niet op ingaat....

Aantallen boeien mij eigenlijk nooit iets als het om muziek gaat. Ik zoek die bevestiging nooit.

Tof om Cyril Crutz eindelijk weer eens te horen zingen, zou gvd eens tijd worden. Zalige stem heeft die gast. Wel jammer dat de ruwe randjes er wat van af zijn. Want ja de vergelijking met Celestial Season is snel gemaakt, zeker als oudgediende Pim van Zanen ook weervan de partij is. Met CS klonk het allemaal een stukje rauwer, vuiger en daarom lekkerder. Maar das natuurlijk een kwestie van smaak, ik hou nou eenmaal van dat soort muziek.

Dit is een stuk meer ingetogen, meer popachtig. Paar keer aangeslingerd sinds het uitkwam en ja het klinkt allemaal heel erg uh.. bonafide maar heeft me nog niet helemaal bij mijn lurven gegrepen. Wellicht komt dat nog want ik hoor de kwaliteit er wel aan af.

Ik begin met een voorzichtige 2,5*. Met reële kans op latere verhoging.

Wat een schitterend album!

De individuele composities zijn al sterk, maar als geheel word je meegezogen in een verhaal over de tegenslagen en demonen die de hoofdpersoon heeft te overwinnen. En elke keer als je denkt dat dat aan het lukken is, volgt de volgende laag (als in: klap èn als in: ui). Het blijft spannend ..

Dit alles verpakt in uiterst melodische, melancholische, meeslepende duistere nummers. Traag en intens, daar houd ik van!
Dat is te danken aan de sterke composities, maar zeker ook aan de kwaliteiten van de muzikanten. Zij tillen de nummers naar een nog hoger niveau. Let vooral eens op de drumster! En op de gitarist en op .. (nou ja, u snapt waar ik heen wil )

Wat me sowieso opvalt is dat het lijkt alsof deze band al jaren samen speelt. En toch is dit nog maar hun eerste album.
In elk nummer valt te horen dat de band barst van de individuele kwaliteiten, maar die worden hier vooral ten dienste van de nummers (eigenlijk: het album) ingezet.
Alle partijen passen bij elkaar, vullen elkaar, geven elkaar de ruimte, zorgen voor tegenwicht en dit alles zonder hun eigen karakter te verliezen. Echt een team-prestatie. Klasse!

Opnamekwaliteit is ook van een hoog niveau. De CD klinkt erg lekker, ruimtelijk en ...niet compressed (gelukkig!). Je merkt aan alles dat hier veel aandacht aan besteed is.



Absolute uitblinkers wat mij betreft zijn:

Are You Lost. Duister, desolaat, dreigend. Kelderdiepe bas. Ik hoor flarden van "Creep" op 12,5 toeren. Daarna wordt het nog desolater (geweldige combinatie van spooky gitaar en bas), maar het nummer versnelt vervolgens en kruipt omhoog bijna tot aan de rand van de diepe put.

Verder de epiloog "Bonafide". Wanneer de demonen van de voorgaande nummers onder ogen zijn gezien en zijn verslagen (tenminste ... zo goed als; de brokstukken van de "bricks in the wall" liggen nog overal), vindt de hoofdpersoon eindelijk rust. Een prachtige, ontroerende ballad die door de engelachtig zwevende stem van de drumster en de begeleidende xylofoonpartij het gevoel van de onschuld en veiligheid van de kindertijd oproept. Heel puur.
Om stil van te worden, ja. Ik betrap me er regelmatig op dat ik na dit laatste nummer minutenlang in stilte door mijn eigen gedachten aan het zwerven ben.

Big Ray weet dit alles nog te overtreffen. Hier hoor ik het best de originaliteit en de muzikaliteit van de individuele leden, die op dit nummer eigenlijk nergens in een begeleidende rol spelen, maar allen een hoofdrol hebben.
Het nummer swingt en tintelt daardoor aan alle kanten.
Ik kan hier nu gaan beschrijven hoe sterk, fris en swingend de "tegendraadse drums" zijn; hoe de bas stoempend het nummer opent, vervolgens als "vliegende kiep" door het nummer heenwandelt om daarna weer terug te komen om het nummer weer op sleeptouw te nemen; de gitarist, die met een paar schijnbaar simpele noten en een aanstekelijk loopje in het eerste deel tegelijkertijd de sfeer bepaalt en de medebandleden laat schitteren, om verderop uit te barsten in een vette solo; de geweldige stem van de zanger met heerlijke uithalen; de ruimte die er over wordt gelaten; de ruimtelijke productie .... maar daarmee zou ik het nummer ernstig te kort doen.
Het is lastig om te omschrijven, maar makkelijk te herkennen. Gewoon luisteren, dus. En daarna nog een keer.



Zijn er dan ook minpunten?

Jazeker: na een paar luisterbeurten begon ik me enigszins te ergeren aan de productie. En dan met name aan de stem van de zanger die door allerlei vervormende kastjes getrokken lijkt op een aantal nummers en het te bescheiden/ingetogen houden van de instrumenten (inclusief stemmen) op meerdere plekken.
Er lijkt soms wat helderheid te missen. Het is er wel, maar ietwat verborgen.
De nodige luisterbeurten verder besef ik me dat dit het album als geheel juist ten goede komt. Maar je moet er wel doorheen ..

Verder sla ik tegenwoordig zo af en toe het openingsmummer "Interstellar" over. Niet omdat het slecht is (integendeel), maar omdat ik het op dat moment minder vind passen bij het geheel (dan wel mijn stemming; daar ben ik nog niet over uit).

Ten slotte sméékt Autoimmune om een afsluitende minutenlange "Gilmouriaanse" gitaarsolo. Eerder in het nummer worden we lekker gemaakt met een aanzet daartoe van een seconde of 20, maar de belofte wordt nooit ingelost.


Al met al minpunten "voor achter de komma". Dit is een schitterend album, dat een breder publiek verdient!



O ja: ben me rotgeschrokken van "Are you lost".

Ik kende dit album al vrij goed via Bandcamp en toen ik afgelopen zondag de bij het optreden in Apeldoorn gekochte CD voor het eerst in de lade schoof, stond het volume dan ook al behoorlijk hoog bij favoriet "Are you lost". Blijkt dat in deze CD op meerdere plekken 3-dimensionale geluidseffecten zitten! (Dat hoor je dus niet op je computerspeakertjes....)
In "Are you lost" is dat bijvoorbeeld een telefoongesprek dat schuin rechtsachter mij te horen was, exact op de plek waar mijn eigen telefoon staat. Voordat je dan in de gaten hebt dat dat van het album komt, weet je toch echt even niet waar je het zoeken moet ...


Het is dus zeker aan te raden om dit album in CD-kwaliteit te beluisteren (maar je bent gewaarschuwd! )

Prima ingetogen rockplaat van eigen bodem. Sowieso is Lighttown Fidelity een label om in de gaten te houden.

Een fijn album waar ik echter iets meer van had verwacht op basis van de commentaren hierboven. Big Ray en Two Anchors bevallen mij het beste. Met name de opener had wat meer uitnodigend mogen zijn. Voor mij een beetje een valse start.

De rest van de nummers scoort de altijd veilige, maar geenzins slechte 3,5. Absoluut een album dat meer aandacht verdient.