Parzival - Legend (1971)

De eerste zeven nummers zijn erg fijne Duitse prog met een folkinslag. Vooralsnog toch niet meer dan 3,5* omdat Groove Inside de zestien minuten wel erg vrijblijvend vult.

Nadat ik boxje Krautrock 3 original album serie gekocht had en daarover toch wel verrast was, heb ik ook uit die serie deel 1 en 2 gekocht. Nu dekt Krautrock niet geheel de lading, men heeft gekozen voor Duitse muziek uit de jaren 70, vaak redelijk obscuur. En men gaat er van uit dat Krautrock zich op een gegeven moment vanzelf uiteen waaierde in verschillende stijlen. Wat in ieder geval vaststaand is, het betreft hier Duitse groepen of mede Duits uit de jaren 70. En wat zit daar toch veel verborgen kwaliteit tussen.

Laten we starten met Parzival. Een Duitse folky progband uit de vroege jaren 70 met de nadruk op gitaar, viool en fluit. De muziek die ze samen creëerden was een ongewone combinatie van Duitse folk, klassieke en middeleeuwse muziek met een rijke instrumentatie. Viool, altviool, cello en fluit worden gebruikt, evenals rockinstrumenten (orgel, gitaren, enz.). De roots van Parzival liggen bij de in Bremen gevestigde groep The Chamberlains uit de jaren 60, waar zanger/gitarist Lothar Siems en drummer Thomas Olivier samen speelden. In 1967 sloten ze zich aan bij multi-instrumentalist Walter Quintus en vormden ze een trio dat een uitgebreide tournee door Frankrijk maakte. Na hun afstuderen in 1969 doken ze op onder de naam Parzival en gingen zelfs naar de Decca Studios in Londen om een single op te nemen. Het trio werd later opgepikt door de gerenommeerde producer Conny Plank en hij nam in 1971 hun debuutalbum ''Legend'' op in de Star Music Studios in Hamburg.

De muziek is erg verrassend, een mooi voorbeeld van prog-folk. De volgorde hier getoond is niet de volgorde van de oorspronkelijke vinyl versie. "One day' is de single in Engeland opgenomen en dus een bonus nummer. Bij dit album waren drie gastmuzikanten, (viool, altviool en cello). De lp had dus 7 nummers waaronder het lange 'Groove Inside". 'Marshy Legend" is al een typisch prog-folk nummer, met veel wendingen, een beetje spooky door de verteller en dan een flinke keel opzettende zanger. De toon is gezet. "Resignation' is een mooi folky, klassiek aandoend nummer. Een beetje oude Magna Carta achtig, dus redelijk Brits. "8 years later' is weer wat anders, meer klassiek (ELO) gericht met de hoofdrol voor fluit en striijkers. Een mooi nummer, ook qua complexiteit en fijne zang en aan het eind mooie prog. Een heel rijk nummer.
'Senseles no 6' heeft wel wat weg van Sweet Smoke (Just a poke) en gaat over een 18 jarige soldaat in Vietnam."Wall Bungalow' is weer wat folkier en instrumentaal
"Empty Land' begint met de o zo bekende muziek van Bach's 'Erbarme Dit' , die muziek blijf die van Bach, maar de zanger zingt er een andere melodie doorheen. Als je het hoort, sta je niet verrast dat de leden en gastmuzikanten allemaal conservatorium hebben gehad. Een mooi, maar ook een zeer bevreemdende song, zeker naar het einde toe, waarin niet veel meer over is van Bach's nummer.
Dan komt het 16 minuten durende slotstuk, nogal gefreak. 'Comus' komt bij mij naar boven, maar ook 'Incredible String Band' Het hele nummer wordt gedragen door bongo's en daar door heen strijkers en fluit Op het eerste gehoor doet een ieder maar wat, maar dat is toch niet het geval. Ik kan me voorstellen dat er veel bij zijn, die zullen zeggen, 'geef mijn portie maar aan Fikkie" , maar het heeft toch wel iets dreigends. Ook Popol Vuh herken ik hierin wel.
Een hele leuke verrassing die ook hoog werd aangeslagen door critici. En voor het oorspronkelijke vinyl moet je nog wat neertellen.
De groep heeft nog een ander album gemaakt Barock, dat zat tot mijn vreugde in het tweede boxje,
De twee bonus nummers aan het eind zijn totaal, anders een beetje psychedelisch eind jaren 60 achtig. Dat is niet zo bijzonder.