Myrkur - M (2015)

Album stream: M

Het arme meisje wordt door de internet black metal horde compleet verguisd. Daarmee gaat deze horde voorbij aan de schier oneindige experimentele mogelijkheden die het genre nu eenmaal biedt.
Myrkur verweeft haar Clannad-achtige Keltische dinges met schurende passages. En dat heeft een bijzondere aantrekkingskracht. Op mij dan. Je moet het gevaarlijke imago wel even loslaten maar er blijven genoeg mystieke momenten over op dit aparte werkje.

De Clannad-achtige passages zijn dan ook met afstand het beste van de plaat. Wat mij betreft laat Myrkur de blackmetalinvloeden gewoon volledig weg, die stukken zijn gewoon ronduit zwak: extreem simplistische riffs en slecht schreeuwwerk. Onde Børn is eindelijk gewoon Ulver ten tijde van Bergtatt, maar op die track is de blackmetal wat melancholischer en weidser en zingt Amalie gewoon normaal, dat is de mooie middenweg. Toch blijf ik het vreemd vinden dat Relapse, een label dat voor de rest geen blackmetalbands heeft, Myrkur heeft getekend. In de blackmetalpoel zijn op dit moment talloze gavere bands die gruwelijk interessante dingen met het subgenre doen. Het is niet dat ze op het internet verguisd wordt om haar muziek, vooral om haar verleden: ze is een model en zingt bij de popband Ex Cops, dat schiet in het verkeerde keelgat bij veel blackmetalpuristen. De achtergrond van de muzikant boeit mij weinig, wel dat de muziek gewoon middelmatig is en onterecht veel lof heeft gekregen.

Ja, waarom eigenlijk?

Het imago staat deze mevrouw in de weg. Roep ergens 'black metal' en de corpse paint-cops staan klaar om helemaal Judge Dredd op je te gaan. Alsof de circle nooit weg is geweest. Liever beoordeel ik het ook op wat ik hoor. Zoals de Ulver-referentie die ik ook wel hoor, maar ik hoor daarnaast ook een eigen aparte sfeer. En ik beken dat ik die erg attractief vind.

De hardere stukken zijn redelijk ondergeschikt aan de kalme totaalschets. Zou je deze weglaten dan zou je juist een uitermate flauw aftreksel krijgen van Clannad of Dead Can Dance of zoiets. Dat zou ik jammer vinden.

Ja, het is relatief simpel maar toch zeker ook doeltreffend in het hypnotiserende Dybt I Skogen. Zoals zoveel geroemde black metal acts uit de jaren 90 uitermate simpel van opzet waren. Ik denk dat wanneer je dit in een ander hokje gestopt had, de soep minder heet gegeten werd. Ze stond in het voorprogramma van Deafheaven. Een signaal dat ze toch duidelijk op een ander publiek mikt dan dat van de boze Noorse grabbelton waaruit ze zo nu en dan iets leent.

Vanuit de grondbeginselen is blackmetal een stijl die erg individualistisch ingesteld is en eigenlijk geen invloed wil van de ''populaire'' cultuur, het is een geïsoleerd wereldje. Wanneer er dan iemand zich in de ''blackmetalscène'' roert die flink wat wortels heeft in de populaire cultuur, wordt daar met veel afschuw naar gekeken door luisteraars die zich graag aan de grondbeginselen houden. Zo worden bands als Liturgy, Krallice en Deafheaven ook flink verguisd. Wat mij betreft is blackmetal op dit moment met afstand het interessantste subgenre in de metal, JUIST omdat er zoveel stijlen worden vermengd met elkaar en nieuwe invalshoeken worden gezocht. Dan zijn er ook nog droeftoeters die vinden dat vrouwen geen goede blackmetal kunnen maken, wat natuurlijk je reinste onzin is.

Zoals ik al stelde: een genre met ongekende mogelijkheden maar met een onoverkomelijke vreemde aanhang.

Myrkur heeft iets aardigs, vooral de cleane stukken zijn eigenlijk uitstekend. Alleen de black metal passages hadden ze wat mij betreft achter wegen mogen laten. Het voegt eigenlijk niet veel toe.