Alphaville - Stark Naked and Absolutely Live (2000)

Niet mijn ding, dat Alphaville. Hoe fout het nummer ook is, ik vond Forever Young altijd wel aardig klinken en besloot daarom dit album maar eens te proberen om erachter te komen dat dit echt niet mijn ding is.

Dan had je beter de debuutplaat kunnen checken.
Dit is een liveplaat, met veel meer dance-invloeden en veel materiaal uit hun latere periode.

Hun debuutplaat is een land-mark in het synth-pop genre.

Dit is een beetje een teleurstellende plaat. Ricky Echolette en Bernard Lloyd zitten al niet meer in de band, en die waren toch met name verantwoordelijk voor de muziek en de sound.
Nieuwe toetsenist is Martin Lister, die alles voor zijn rekening neemt, maar erg anoniem klinkt, en meer house-tapijtjes neer legt, ipv mooie electro/synthpop elementen toevoegt.

Marian is goed bij stem, maar schreeuwt echt overal doorheen. Daar waar de band vroeger mooie synthpop-leads en dergelijke in de muziek had, overheerst nu de housebeat en de rock-gitaar-roffs van Rob Harris (zie: Jamiroquai). Het klinkt als flauwe europop met even flauw gitaarriffs. Daarnaast zijn de echte oude hits erg veranderd en niet ten goede.

Van het formidabele Breathtaking Blue wordt overigens geen enkele song gespeeld.
De nieuwe songs (onder andere Cosmopolitan) voegen niets toe aan het mooie oeuvre van de band.

Een erg overbodige en teleurstellende release van een band, die er eigenlijk helemaal niet meer toe doet. Als je een oude synthpop wil horen die live verbijsterd en verpletterd, kan ik eerder a-ha aanbevelen, dan dit.