Electric Barbarian - Él (2004)

Ongeloofelijk (goed) album.

Ik denk dat het inmiddels meer dan een jaar geleden is: deze cd stond op de door mij gewaarde luisterpaal. Nog nooit had ik zoiets gehoord! Een mix van Jazz, DnB en HipHop. Toen de cd van de luisterpaal verdween, heb ik m gelijk via hun site besteld. Nog geen seconde spijt van gehad. Het blijft elke keer bezwerend, maar tegelijkertijd fris. Misschien door de afwijkende samenstelling: geen toetsen, geen gitaar.

Het album begint gelijk goed.

De warmte omhelst je al vanaf het begin van de eerste track. Hier legt Kain (Last Poets) zijn waanzinnige poezie met een geweldige flow en interactie met de muziek over de bas. Het gaat over Mickey Mouse en waanbeelden, maar het gekke is: je ziet het helemaal voor je. Je ziet Mickey zo in een smal straatje met rood geverfde huisjes aan beide zijden jou de weg versperren. Geen probleem voor Kain.

Wanneer je bekomen bent van deze trip door een warme waanwereld, word je in het dnb gedruis gesmeten. Trompet en scratchwerk maken van track 2 een goede warming up voor het heftigere werk. De computerdrums worden afgewisseld door het scherpe ("echte")percussiewerk.

Track 3 opent met een duet van drums en turntable. Als de vervormde trompet zijn intrede maakt, komt ook Kain weer om de hoek kijken. Met schitterende teksten heeft hij een groot aandeel in het effect dat dit album heeft op je beleving. Geen gehaaste rap, maar een mysterieuze woordenstroom vol metaforen en verwijzingen.

"On leaving the garden
over and over
the experience of disillusionment
fear
pain of paralysis
Dostojevski in his dancin boots say:
"Trotski be too hip to hop, Stalin be too bad to rock"

Track 4 begint met een hoog tempo. Het drumwerk lijkt totaal niet op studio-drumwerk. Geen geëffend en gepolijst drumwerk, maar met gevoel. En verfijnd. Halverwege het nummer begint de Angolese rapper Mos te rappen (wat anders). Telkens heb ik het gevoel alsof hij de eerste 10 seconden naast de maat zit. Daarna spuwt hij zijn lyrics echter als vuur. Jammer dat ik er niks van versta..

Om weer even bij te komen, begint Massive rustig. Opvallend: bij dit nummer hoor je duidelijk publiek op de achtergrond. Een duistere opbouw met dreigende bas en schelle trompet wordt versterkt door vreemdsoortige echoënde scratches. En daar is Kain weer. De spanning loopt op. En dan is daar de overgang. De spanning gaat over in een relaxt gevoel. Rustig drumwerk, en loom trompetwerk. Kain is op dreef: "The world is divided in Madman who remember and madman who forget, heroes are rare."

Dan komt Soul Juggling. Wederom interactie tussen de instrumenten. Ze worden niet als layers over elkaar gelegd, maar ze vullen elkaar aan. Ze versterken elkaar, maar blijven duidelijk hun eigen identiteit behouden. Waar de vorige tracktijden van meer dan 7 minuten niet stoorden, is het hier toch wel wat te veel van het goede. En te veel van het goede wordt vreemd genoeg vervelend.

Nu het titelnummer. Een heftig begin waar de bas bijna als gitaar klinkt. Dan volgen, voor de verandering, electrische drumpatronen en vocalsamples. Lekker energiek nummer.

Als waardige afsluiter het nummer Molecule. Het kan wel gezien worden als een soort outro. Een outro van dik 6 minuten, dat wel. Kain geeft zijn visie over de verwaarlozing van de maatschappij. Al heeft hij t wel over wortels, katten, de kleur van oranje, dus met een beetje pech, interpreteer ik het totaal verkeerd en zit ik er naast. Maar wellicht zijn de hersenspinselen van Kain op meerdere manieren tot je te nemen. Of misschien moet je ze niet de kans geven om tot je komen, wil je nog enigszins rationeel kunnen denken.

Een vreemdsoortig album. Beklemmend, overheersend, opzwepend. Hier en daar een rustpunt.

Ben benieuwd of iemand ooit dit bericht leest, want zo bekend zal deze release niet zijn. Maar het is de aandacht waard!

4.5 *

Ik heb het gelezen Mooie recensie, hier ga ik nog eens naar op zoek

Ha! Dat doet me deugd!