Mike Tramp - Nomad (2015)

Voorafgaande aan dit album werd groots aangekondigd dat Tramp op dit album zou terugkeren naar een handsound. Iets dat hij met de 2 voorgaande platen verlaten had voor akoestisch spel.
Op dit album laat hij makkelijk in het gehoor liggende pop/rock nummertjes horen. Het is mij na een aantal malen beluisteren wel duidelijk geworden dat Tramp nog steeds over een sterk stemgeluid beschikt.
De nummers zijn alleen, met gebrek aan een betere omschrijving, saai (naar mijn mening dan). De riedeltjes klinken allemaal erg standaard en ik mis een beetje pit. Graag had ik iets meer uptempo nummers gehoord, waardoor het allemaal wat steviger klinkt.
Feelgood opener "Give It All You Got" vind ik nog best lekker klinken, maar halverwege "Wait Till Forever" begint bij mij de verveling al wat toe te slaan. Als er dan ook nog een gezapig "Na Na Na" voorbij komt dan zakt de moed gelijk al wat naar beneden.
Slechte songwriting, enz. is het niet hoor, maar ik vind een nummer als "High Like a Mountain" op deze wijze gebracht gewoon erg saai en afgemat klinken.
Er is hier en daar wel een elektrisch gitaartje te horen, maar veel verder dan wat ritmewerk komt het eigenlijk niet. Ja, tijdens het laatstgenoemde nummer is er even ruimte voor een kleine solo, maar ook dit moet perfect binnen de lijntjes van het nummer blijven.
Liefhebbers van toegankelijke pop/rock zullen dit misschien nog wel kunnen waarderen, maar ik hoor over het algemeen net iets liever iets steviger spul. Ik vind het dus niet zoveel, maar laat je daardoor niet weerhouden om deze plaat eens een kans te geven.