America - Harbor (1977)
mijn stem
21 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Warner Bros.
-
God of the Sun (3:16)
-
Slow Down (3:15)
-
Don't Cry Baby (3:20)
-
Now She's Gone (2:29)
-
Political Poachers (2:41)
-
Sarah (2:48)
-
Sergeant Darkness (2:59)
-
Are You There (2:54)
-
These Brown Eyes (2:33)
-
Monster (2:03)
-
Hurricane (2:31)
-
Down to the Water (2:32)
0
Pieter Paal
geplaatst: 6 augustus 2007, 23:51 uur
Dit is het logische vervolg op 'Hideaway'. Hoewel hier prachtige songs op staan zoals 'Don't cry baby' is het hier toch een beetje teveel van hetzelfde.
0
geplaatst: 14 april 2010, 14:27 uur
Dit album kabbelt rustig 33 minuutjes voort, zonder storend te zijn, maar ook echt boeiend. Er zijn niet echt nummers te noemen die boven de rest uitsteken en het is idd. een beetje veel van het zelfde. Ietwat gemakzuchtig zou ik willen noemen. Niet dat America er een boodschap aan had, getuige ook de poster bijgevoegd bij het album, waar ze voor een vol groot stadium staan op te treden.
Edoch het is aangenaam om naar te luisteren en weet nog wel wat van de sfeer te behouden, dat mij zo aansprak in America. Ik vind dit Harbor wel iets meer in balans als Hideaway, wat mij tegenviel.
Edoch het is aangenaam om naar te luisteren en weet nog wel wat van de sfeer te behouden, dat mij zo aansprak in America. Ik vind dit Harbor wel iets meer in balans als Hideaway, wat mij tegenviel.
1
geplaatst: 21 maart 2017, 08:29 uur
Harbor is het laatste H-album bij Warner en ook het laatste waarbij Dan Peek nog van de partij is. Werd voorganger Hideaway nog in het sneeuwlandschap van de Rocky Mountains opgenomen, nu werd als opnamelokatie voor Hawaii gekozen. De titel verwijst naar Pearl Harbor.
Ondanks de zon heeft het album een wat donkere, zwaarmoedige klank. Een zwanenzang. Sergeant Darkness en God of the Sun zijn prachtig. Met Slow Down wordt eenmalig een funky pad betreden.
Political Poachers is een nummer met een scherpe politieke lading, dat we van de band nog niet zo gewend waren. Larry Carlton speelt in dit nummer de sitar.
Are You There herinnert met zijn staccato-ritme aan Tin Man.
Een heel aardig album, dit laatste in voltallige bezetting. Muzikaal dichter bij David Gates en Bread dan bij CSN&Y waarmee de band (onterecht) vaak vergeleken werd.
De productie van George Martin is werkelijk subliem: hij legde er al zijn kunde in. De remaster van 2014 klinkt ook nog eens buitengewoon fraai.
Met 33 minuten is het aan de korte kant. Niet al te veel exemplaren gingen er over de toonbank.
Beckley en Bunnell gingen verder als duo. Pas in 1982 zouden ze weer succes hebben met de single You Can Do Magic.
Ondanks de zon heeft het album een wat donkere, zwaarmoedige klank. Een zwanenzang. Sergeant Darkness en God of the Sun zijn prachtig. Met Slow Down wordt eenmalig een funky pad betreden.
Political Poachers is een nummer met een scherpe politieke lading, dat we van de band nog niet zo gewend waren. Larry Carlton speelt in dit nummer de sitar.
Are You There herinnert met zijn staccato-ritme aan Tin Man.
Een heel aardig album, dit laatste in voltallige bezetting. Muzikaal dichter bij David Gates en Bread dan bij CSN&Y waarmee de band (onterecht) vaak vergeleken werd.
De productie van George Martin is werkelijk subliem: hij legde er al zijn kunde in. De remaster van 2014 klinkt ook nog eens buitengewoon fraai.
Met 33 minuten is het aan de korte kant. Niet al te veel exemplaren gingen er over de toonbank.
Beckley en Bunnell gingen verder als duo. Pas in 1982 zouden ze weer succes hebben met de single You Can Do Magic.
0
geplaatst: 21 juli 2019, 00:59 uur
Op het eerste gehoor wat saaie plaat van America, met liedjes die niet direct lekker in het gehoor liggen. Ik kan me eerdere platen van de groep als beter herinneren. Wandelaar vindt hem echter best goed, dus zal ik hem nog een paar keer opleggen. Op vinyl.
* denotes required fields.
* denotes required fields.